Ας ξεκινήσω με μια παραδοχή. Οποιος περιμένει στα μέσα Ιουλίου να… πετούν οι ομάδες και να παίζουν μπαλάρα, προφανώς δεν έχει πάρει γραμμή τι συμβαίνει. Τώρα, στην προκριματική φάση, είναι πιο κρίσιμο από ποτέ για κάθε ομάδα – για την ΑΕΚ ακόμα περισσότερο – να είναι κυνική και ουσιαστική, να εξασφαλίσει διαδοχικές προκρίσεις και ο Σεπτέμβρης να την βρει με ευρωπαϊκή προοπτική. Αρα, στο μέτρο της εποχής, η εικόνα της ΑΕΚ κόντρα στην Ομόνοια, ήταν σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με ό,τι έδειξε στην Ολλανδία.
Σαφέστατα, δεν ισχυρίζομαι πως όποιοι είδαν την ΑΕΚ δεν… έσκισαν και τα ρούχα τους από ικανοποίηση. Αλλά επαναλαμβάνω, το κρίσιμο σε αυτήν την χρονική συγκυρία είναι να εμφανιστεί μια ομάδα που θα μπορεί να κάνει βασικά πράγματα μέσα στο γήπεδο και να φτάσει στον στόχο της που είναι η είσοδος στην τελική φάση. Για να συμβεί αυτό, ήταν αναμενόμενο πως ο Νίκολιτς θα στηριζόταν κατά κόρον σε παίκτες της περυσινής ομάδας και δεν είναι τυχαίο πως μόνο δύο νέα πρόσωπα ξεκίνησαν στην αρχική 11αδα, που κατά πάσα πιθανότητα θα εμφανιστεί και την ερχόμενη Πέμπτη.
Περί ρόμβου
Να πω την αλήθεια, ο Νίκολιτς με έχει προβληματίσει αρκετά με την επιλογή του ρόμβου για την συγκεκριμένη βερσιόν της ΑΕΚ. Διότι είναι προφανές, πως με τον συγκεκριμένο σχηματισμό, μπαίνουν σε δεύτερο ρόλο οι (καλοί) ακραίοι της Ενωσης (ο Ελίασον δεν έπαιξε δευτερόλεπτο σε αυτήν την πρόβα τζενεράλε), αλλά δεν είναι αυτό το μέγιστο ζήτημα. Για να παίξεις αυτό το σχήμα, χρειάζεται ακραία μπακ που να γαζώνουν.
Το έκανε σε σημαντικό βαθμό ο Ρότα κατά το πρώτο ημίχρονο, δεν είχε ανάλογη συνεισφορά ο Πήλιος. Εδειξε ικανότητα και σέντρα ξυραφιά ο Πενράις, αλλά σε χρονικό σημείο που η ΑΕΚ δεν είχε ρυθμό. Ο Νίκολιτς είναι φανερό πως θέλει σε αυτά τα ματς να ελέγχει τον ρυθμό, να έχει εκείνος την κατοχή της μπάλας και να περιορίζει τις πιθανότητες στην μετάβαση να δεχτεί φάσεις σε ανοιχτή άμυνα. Η ΑΕΚ έφαγε μισή φάση από την Ομόνοια.
Ο άξονας και ο Πινέδα
Το ζητούμενο είναι εάν η υπερσυγκέντρωση παικτών στον άξονα μπορεί να ανοίξει τις αντίπαλες άμυνες και να δημιουργήσει χώρους. Οι επιθετικοί της ΑΕΚ είχαν λίγες επαφές και έψαχναν απεγνωσμένα κάποιον ελεύθερο χώρο για να απειλήσουν. Μοιραία, στο μάτι φαίνονταν να ξεχωρίζουν οι παίκτες του άξονα, εκείνοι που είχαν τις περισσότερες επαφές με την μπάλα, αφού περνούσε συνέχεια από τα πόδια τους.
Οι ενδοιασμοί θα υπάρχουν, αλλά όσο η ΑΕΚ νικά και πετυχαίνει τους στόχους της θα είναι απλά μια ωραία ποδοσφαιρική κουβέντα. Ο Νίκολιτς ήρθε στην ΑΕΚ με την ταμπέλα του προπονητή που προσαρμόζεται, που δίνει μεγάλο βάρος στον τρόπο που θα παίρνει αποτέλεσμα πρώτιστα και αυτό είναι το πλέον σημαντικό σε αυτό το σημείο. Ας δούμε τι θα έχει στο μυαλό του και προσεχώς, έτσι κι αλλιώς με Πινέδα και μόνο η ΑΕΚ θα είναι πολύ βελτιωμένη.
Η πίεση και τα θετικά
Πάντως, πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να γίνει ακόμα πιο έντονη η ΑΕΚ στην πίεση της και στην δημιουργία παιχνιδιού, να βρει τρόπο να βάζει περισσότερο τον κόσμο της στο παιχνίδι και να κάνει σταδιακά και μεγαλύτερα καλά διαστήματα μέσα στο γήπεδο. Είναι πάντως μια βελτιωμένη εικόνα, που δείχνει πως το πράγμα μπορεί να πάει καλά, αν και τα πάντα θα κριθούν από το αποτέλεσμα όπως συμβαίνει σε όλα.
Σε άλλα νέα από το παιχνίδι, εντυπωσίασε η ηγετική παρουσία του Μουκουντί στην άμυνα, η αποφασιστικότητα που είχε στις επεμβάσεις του ο Στρακόσια. Πολλές μπάλες ο Μάνταλος, ο Ζίνι επιβεβαίωσε πως έχει την πρώτη ύλη για να προχωρήσεις, αλλά αυτός που μου κέντρισε περισσότερο την προσοχή ήταν ο Κοϊτά. Πιεστικός, πολύ θεαματικός, παίκτης που φαίνεται πως φέτος μπορεί να δικαιολογήσει τον θόρυβο και τα χρήματα που δόθηκαν πέρυσι.
