Καταλαβαίνω, πως αυτές τις μέρες δεν είναι να παίζεις. Ο κόσμος είναι στα κάγκελα, ψάχνει κάπου για να πιαστεί και ειδικά στην περίπτωση της ΑΕΚ ψάχνει ως Μεσσία τον προπονητή. Μέσα σε πολλά που κύλησαν στραβά το προηγούμενο διάστημα, ένα καλό είναι πως σχεδόν άπαντες κατανόησαν πως αυτός που θα βρίσκεται στην άκρη του πάγκου, δεν είναι απλά κομμάτι μιας αλυσίδας, αλλά ο πλέον σημαντικός κρίκος και αν δεν «κουμπώσει» σωστά, όλα θα πάνε στράφι.
Μοιραία, από τον Παντελάρα που με πήρε το πρωί από την Πάρο με αγωνία, μέχρι τον κάθε φίλαθλο που θέλει να ακούσει κάτι, γινόμαστε δέκτες μιας αγωνίας που φτάνει στα όρια του εκνευρισμού. Δεν βοηθά βλέπετε πως δεν έχει και κάτι άλλο μεγάλο η κοινωνία της ΑΕΚ να ασχοληθεί, οπότε έχει πέσει με τα μούτρα στο θέμα προπονητή. Βάλε και κάτι περίεργους ινσάιντερς, βάλε και τις κουτσομπόλες που κάνουν την τρίχα τριχιά και δεν θέλει πολύ να χάσει ο Ενωσίτης το μυαλό του.
Τα δυο δεδομένα
Υπάρχουν δύο δεδομένα και ένα μεγάλο (μείζον θα έλεγα) ζητούμενο. Το ένα δεδομένο είναι πως η ΑΕΚ δεν έχει άνεση χρόνου. Για να είμαι ακριβής, δεν είναι σύμμαχος της ο χρόνος. Αλλά ακόμα τουλάχιστον, δεν έχει γίνει εχθρός της. Ειδικά εάν συνυπολογίσουμε πως ο Ριμπάλτα δεν είναι νέος, αλλά έχει ολοκληρωμένη άποψη για το ρόστερ, τις αδυναμίες και τις ανάγκες της ομάδας. Υπό την προσδοκία πως θα έχει δουλέψει αρκετές επιλογές, μετά την συμφωνία με προπονητή, πολλά πράγματα μπορούν να τρέξουν.
Δεύτερο δεδομένο, πως η ΑΕΚ ξέρει πως θα πρέπει να δουλέψει σε αυτό που συνήθως λέμε 101% για να μπορέσει να νικήσει τον χρόνο. Να δουλέψει σκληρά, να δουλεύει παράλληλα με το «χτίσιμο», να προχωρά με μια ομάδα που θα μεταλλάσσεται στην πορεία των προκριματικών. Σε αυτό είναι σύμμαχος, πως θεωρητικά ο προπονητής που ζητείται θα έχει εμπειρία, θα ξέρει πώς να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις και άρα θα μπορεί να αντέξει στην πίεση που θα δημιουργηθεί για την ανάγκη άμεσων αποτελεσμάτων.
Το ζητούμενο
Σας είπα και πρότερα, πως υπάρχει ένα ζητούμενο. Άλλος μπορεί να το δει και ως κίνδυνο. Αυτός είναι να μην βρίσκει η ΑΕΚ αυτό που πραγματικά θέλει και θα πείσει Ηλιόπουλο και Ριμπάλτα που το χειρίζονται πως είναι κοντά στο ιδανικό και να «βολευτεί» με κάτι άλλο. Εχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές, πως αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Συνήθως, αξεπέραστο και από τις συνθήκες που οδηγούν μια ομάδα σταθερά στην αποτυχία.
Ειδικά μάλιστα εάν ο προπονητής αντιλαμβάνεται πως δεν είναι η πρώτη επιλογή, πως υπάρχει κάποιος άλλος που θα ήθελαν, αλλά για διάφορους λόγους δεν προέκυψε, τότε το πράγμα γίνεται ανυπόφορο και μοιάζει νομοτελειακή η αποτυχία. Γιατί, όσο έμπειρος και επιτυχημένος εάν είναι κάποιος, είναι δύσκολο να βρει το κίνητρο για να πετύχει. Αν το περιβάλλον τον θεωρεί υπό προθεσμία, τότε μετρά αντίστροφα για το φινάλε του.
Ο Λουτσέσκου, ο Βιτόρια και τα παθήματα της ΑΕΚ
Τα βλέπουμε γύρω μας. Δεν είμαι γνώστης του ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ, αλλά ως παρατηρητής αντιλαμβάνομαι πως οι ρωγμές στην σχέση με τον Λουτσέσκου δύσκολα θα καλυφθούν. Εάν δεν υπήρχε ο Παναθηναϊκός που ψάχνει τον ιδανικό του σε λύσεις που ξέρει και θέλει ο Παπαδημητρίου, όπως ο Ρουμάνος ή και ο Αλμέιδα ακόμα, εάν υπήρχαν έτοιμες άλλες λύσεις, ενδεχομένως θα είχε πάει αλλιώς το πράγμα. Αλλά ας το λύσει ο ΠΑΟΚ όλο αυτό, που μοιάζει ήδη να βαραίνει την ομάδα.
Όπως και ο Παναθηναϊκός ας λύσει αυτήν την κατάσταση, όπου για δεύτερη χρονιά θα ξεκινήσει με έναν προπονητή που προέκυψε επειδή δεν ήρθε αυτός που ήθελε. Μια ήταν ο Σάρι που «έκαψε» πριν της ώρας του τον Αλόνσο, φέτος η… Ιφιγένεια θα λέγεται Βιτόρια. Δικό του θέμα, αλλά ενδεικτικό του προβλήματος που περιέγραψα και θα πρέπει να αποφύγει η ΑΕΚ. Ειδάλλως, θα έχει υποθηκεύσει την σεζόν της και δεν θα έχει τύχη.
Αλλωστε, το έζησε το έργο κατά το παρελθόν. Μία με τον Κετσπάγια και άλλη μία (και χειρότερη) με τον Μιλόγεβιτς. Με τον αγαπημένο Τιμούρ, η ΑΕΚ έψαχνε κάτι δυνατό, είχε φέρει στην Αθήνα τον Μοντανιέ (που ευτυχώς δεν ανέλαβε, γιατί έμεινε πάντα σε μικρομεσαίες ομάδες χωρίς πίεση πρωταθλητισμού), είχε μιλήσει με Φινκ και Αρουαμπαρένα. Πήγε στον Κετσπάγια, γιατί είχε ξεμείνει. Ηταν και δύσκολο παιδί ο Γεωργιανός, η δουλειά δεν τράβηξε.
Το μεγαλύτερο φιάσκο πάντως, ήταν με τον Μιλόγεβιτς. Αν και είχε όλο το «πακέτο» («ψημένος» σε πρωταθλητισμό, με ευρωπαϊκή εμπειρία και γνώση της ελληνικής πραγματικότητας), δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει πως ήρθε χωρίς να είναι βασική επιλογή. Ηταν ένα καλοκαίρι που η ΑΕΚ ψάχτηκε με Ρεμπρόφ, με Γκράθια, με… Λουτσέσκου και με Χιμένεθ, αλλά πήρε τελικά τον Σέρβο. Δεν είχε καλά καλά υπογράψει και στελέχη της ΑΕΚ εκείνη την εποχή, έλεγαν σε συνομιλητές τους πως ψάχνουν τον επόμενο. Την συνέχεια την ξέρετε.
