Το σκέφτεται από εδώ, το σκέφτεσαι απ’ την άλλη, θες να γράψεις για την τιμωρία δύο αγωνιστικών, θες να γράψεις για τιμωρίες που δεν επιβάλλονται σε πολύ σοβαρότερες καταστάσεις που σχετίζονται με την πρόκληση βίας ή οτιδήποτε τέτοιο τέλος πάντων. Γιατί στην Ελλάδα ακόμη κι αυτό το κάνουμε λάστιχο και το χρησιμοποιούμε απλά για να εκφράσουμε το συμφέρον μας. Κοινώς, αν μας συμφέρει κάτι που έγινε, «βαφτίζουμε» πρόκληση βίας ή πρωτόγνωρες καταστάσεις το γεγονός πως πετάχτηκε χαρτάκι καραμέλας βουτύρου από 6χρονο παιδάκι και αυτό κατέληξε στον πάγκο των φιλοξενούμενων προκαλώντας πανικό.
Καμιά φορά το να είσαι παρασκηνιακά αδύναμος ή αδιάφορος – όπως θέλει το… βαφτίζει ο καθένας – ίσως να είναι και προνόμιο. Γιατί παύεις να είσαι ο… μάτσο μάγκας που θα δείξει τη μαγκιά του πριν μπει η ομάδα του στο χορτάρι, απολαμβάνοντας το ουισκάκι του την ώρα που 22 τύποι θα τρέχουν νομίζοντας πως είναι οι πρωταγωνιστές.
Ζούμε στη δύση του 2024 καταστάσεις έντασης, τοξικότητας, με φωνές, ανακοινώσεις, θέσεις, κύκλους, τετράγωνα, επικοινωνιακές «μάχες». Αναφορικά με το ποιος φταίει, γιατί φταίει, πόσο πρέπει να τιμωρηθεί κι άλλα τέτοια κουραστικά. Γιατί είναι πολλά τα χρόνια που τα «τρώμε στη μάπα».
Μέσα σε αυτή τη λαίλαπα, ο Παναθηναϊκός που χωρίς ίχνος ντροπής άκουσε πως προχωρά με… δεκανίκια, είναι μεν ένα τεράστιο μέγεθος που όμως ασχολείται με ζητήματα που μάλλον δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία στο βασίλειο του ελληνικού ποδοσφαίρου που κάθε τόσο αλλάζουν οι βασιλιάδες και μετά τσακώνονται κιόλας.
«Ασήμαντα» πράγματα απασχολούν τους Πράσινους, όπως το τί έγινε στην προπόνηση, αν επέστρεψε ο Σπόραρ (μην εστιάζετε στο όνομα), πώς θα προστατευτούν οι ποδοσφαιριστές για να μην ταλαιπωρηθούν απ’ τις εποχιακές ιώσεις που «θερίζουν» αυτό τον καιρό, πότε θα πάρουν τον φορ που αναζητούν, αν θα κάνουν άλλη μεταγραφή κι αν ναι σε ποια θέση. Διάφορα τέτοια ζητήματα που για το ποδόσφαιρό μας μάλλον είναι… της πλάκας.
Δε θέλουμε άλλο να αναφερθούμε στο ζήτημα να σας πούμε την αλήθεια, γιατί αισθανόμαστε σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ στη γνωστή ιστορία των εορτών, όταν του εμφανίστηκε το φάντασμα του παρελθόντος. Ξαναζούμε κι εμείς τις καταστάσεις που έχει βιώσει αυτό το κλαμπ, το οποίο κατηγορείται κιόλας πως κάνει… επικοινωνιακά παιχνίδια ενώ παίρνει αποτελέσματα με δεκανίκια. Επειδή τόλμησε κάποιος διαιτητής να δώσει κόκκινη κάρτα σε αντίπαλο για φάση που σωστά την έδωσε κατά γενική ομολογία!
Μην… τσακιστούν τα νεύρα μας μέρες που είναι. Ας μείνουμε ψύχραιμοι και όπως ακριβώς η ομάδα, ας εστιάσουμε κι εμείς σε αυτούς που έχουν σημασία. Σε αυτούς που θα δώσουν τις «μάχες». Το μοναδικό «όπλο» που έχει το Τριφύλλι στην προσπάθειά του για επίτευξη των τριών του στόχων, στους οποίους είναι μέσα για τα καλά.
Οι 11 ποδοσφαιριστές που θα βρίσκονται στο χορτάρι σε κάθε αγώνα, ο προπονητής που θα δίνει οδηγίες απ’ τον πάγκο. Εκεί σταματούν οι δυνατότητες των Πράσινων. Αυτά είναι τα «δεκανίκια» του. Εδώ που τα λέμε, αν θυμάσαι τις εποχές που έπαιζε σέντερ φορ ο Χρήστος Δώνης, τότε το σήμερα του Τριφυλλιού το χαρακτηρίζεις μέχρι και… αθέμιτο ανταγωνισμό για να δανειστούμε μια φράση αγαπημένη των άλλων… αδικημένων, στο μπάσκετ. Αυτών που δείχνει με το δάχτυλο όλη η Ευρώπη και στην Ελλάδα κλαίγονται ή καταγγέλλουν.
Μέρες που είναι μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας όμως… Ας βράζουν στο ζουμί τους. Ο Παναθηναϊκός παντού και πάντα το δρόμο του. Με το κούτελο ψηλά και πεντακάθαρο, όσο οι άλλοι χρειάζονται full face μπας και κρύψουν την πραγματικότητά τους.
