Το ποδόσφαιρο όσο απλό είναι, τόσο σύνθετο γίνεται αν δεν το αντιλαμβάνεσαι. Εννοείται πως μετά το σοκ της Τρίτης έφυγα για διακοπές γιατί έβλεπα εφιάλτες τη φάση του γκολ της Μάλμε. Στον ύπνο μου ήλπιζα πως ο Σάστρε δεν θα πηδήξει στο υπερπέραν αλλά θα πετύχει τη μπάλα, ο Ντεσπόντοφ πως δεν θα κάνει τακουνάκι, ο Σβαμπ πως δεν θα κάνει οβερ λαπ και ο Καμαρά πως δεν θα σημαδέψει αντίπαλο. Το αποτέλεσμα το ίδιο ήταν, τιναζόμουν, πήγαινα έπινα νερό και προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ. Ο κόλπος του Μαρμαρά ήταν η λύση στο πρόβλημά μου.
Εκεί είδα και την αγωνιστική όσο μπόρεσα. Αρχικά τον ΠΑΟΚ, που δεν τον θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου καλό μετά από ευρωπαϊκό αποκλεισμό. Απλά αυτή τη φορά δεν ήταν απλά κακός, ήταν εκνευριστικά κακός.
Η αρχή όλων των δεινών βέβαια για τον ΠΑΟΚ, είναι τα χαφ του. Είναι τόσο κενό σε χαρακτηριστικά το κομμάτι αυτό που πραγματικά παίζεις με την τύχη σου σε κάθε λεπτό του αγώνα. Όποια σύνθεση και να κάνεις, λείπουν τα βασικά. Ταχύτητα, ποιότητα. Δύναμη έχεις αλλά για να τη χρησιμοποιήσεις, πρέπει να προλαβαίνεις και κανέναν.
Παρόλα αυτά, ο ΠΑΟΚ σήμερα 19 του μηνός, δεν έχει ξεκάθαρη επιλογή για την ενίσχυση των χαφ. Και η κουβέντα γίνεται για έναν και όχι για δύο που είναι η πραγματική ανάγκη εδώ και καιρό.
Το πρόβλημα λοιπόν του αποκλεισμένου από το Τσάμπιονς Λιγκ ΠΑΟΚ, είναι πως αυτή τη στιγμή είναι χειρότερος στη θέση από αυτόν που ήταν στημένος για Κόνφερενς ενώ θα παίξει πιθανότατα στο Γιουρόπα. Και παράλληλα, θα έχει έντονο εγχώριο ανταγωνισμό για ακόμη μία σεζόν.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στα στόπερ. Ο Κουλιεράκης έχει πουληθεί και υπάρχει η τριάδα Κεντζιόρα, Μιχαηλίδης, Νάσμπεργκ. Και εδώ δύο χρειάζονται, αλλά και πάλι λύση πειστική δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Το μόνο κομμάτι του παιχνιδιού του ΠΑΟΚ είχε κάποιο θετικό αντίκτυπο, ήταν η συμμετοχή του Τσάλοφ σε φάσεις. Είχε δοκάρι, είχε καλά τελειώματα, είχε κερδισμένο πέναλτι, είχε μία συμμετοχή ξένη σε σχέση με τα όσα έχουμε συνηθίσει. Από καθαρή ατυχία δεν βρήκε το γκολ, ας ελπίσουμε πως θα το βρει σύντομα.
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν στον ΠΑΟΚ τη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι πως με τις αποφάσεις που θα πάρουν ορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη δυναμική της ομάδας. Αν δεν συμβεί αυτό που ξεκάθαρα φαίνεται ως ανάγκη, τότε περνάει το μήνυμα στον περίγυρο, αλλά κυρίως εντός ομάδας, πως η χρονιά θα είναι μέτρια.
Στα γύρω – γύρω, παρατήρησα ένα ξεσάλωμα των ΜΜΕ της ΑΕΚ και του Άρη, μετά τα πέναλτι που κέρδισε ο ΠΑΟΚ. Πρώτα απ όλα, ο Φωτιάς δεν έδωσε κανένα. Δεύτερον, βάσει κανονισμού και τα δύο είναι.
Αν θέλουμε βέβαια να δούμε την πραγματικότητα, αυτό πρέπει να συμβεί απ όλους μας. Προσωπικά για μένα το πέναλτι είναι η εσχάτη των ποινών. Άρα, οφείλει να λειτουργήσει συνολικά σαν μία τέτοια. Αν μπορέσει λοιπόν ο νέος αρχιδιαιτητής να περάσει αυτό το μήνυμα στους διαιτητές, καλώς να ορίσει.
Το παρατεταμένο τράβηγμα δεν μπορεί να μην είναι πέναλτι. Το κατά λάθος πάτημα μπορεί και να μη δοθεί. Το πετάω τη μπάλα και βουτάω, επίσης μπορεί να μη δοθεί αν η επαφή είναι απλή και όχι ικανή να σε ρίξει.
Απλά στην Ελλάδα έχουμε το κουσούρι να θυμόμαστε τους κανονισμούς όταν μας βολεύει και να επικαλούμαστε τους πλανήτες ή ότι άλλο μπορούμε όταν δεν μας βολεύει.
Για μένα, το πέναλτι πρέπει να είναι κάτι που ξεκάθαρα που δημιουργεί πλεονέκτημα εντός περιοχής. Και η αμφιβολία πρέπει να πηγαίνει υπέρ του αμυντικού. Είναι πολύ απλό αν θέλουμε να το φτιάξουμε σωστά το έργο…
