Με τη νίκη του στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας και την συνολική του συμπεριφορά σε επικοινωνιακό και όχι μόνο επίπεδο, επί της ουσίας ο οργανισμός του ΠΑΟΚ πέτυχε έναν θρίαμβο επί της ΑΕΚ που ήρθε στην Τούμπα αδιάβαστη και «φορτωμένη» για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Ξεκινώντας από όσα είδαμε στον αγωνιστικό χώρο, ο ΠΑΟΚ με την απόδοση του και τον τρόπο που διαχειρίστηκε το παιχνίδι, επιβεβαίωσε ότι αυτή την εποχή, είναι σε καλύτερη κατάσταση, από κάθε άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα.
Το συγκρότημα του Ράζβαν Λουτσέσκου, κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να ξεπεράσει το σοκ από την κλοπή των 2 βαθμών στην Τρίπολη και εστιάσει στο ποδόσφαιρο.
Εξουδετερώνοντας τα ατού της ΑΕΚ, έψαξε με υπομονή και πίστη στο πλάνο, τις ευκαιρίες που θα του έδιναν γκολ, τις βρήκε, τις εκμεταλλεύτηκε και πήρε το ντέρμπι, αλλάζοντας εκ νέου του συσχετισμούς στον βαθμολογικό πίνακα της Super League.
Ο Δικέφαλος είχε τον έλεγχο του αγώνα ακόμα και όταν η ΑΕΚ είχε την κατοχή της μπάλας, προσπαθώντας ανεπιτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, να δημιουργήσει ευκαιρίες στην εστία του Κοτάρσκι. Και στις περιπτώσεις που κατάφερε να καταγράψει τελική στην εστία του ΠΑΟΚ, ο εκπληκτικός το βράδυ της Κυριακής, Ντομινίκ Κοτάρσκι, ήταν εκεί για να μας θυμίσει ότι οι μεγάλες ομάδες, ξεκινούν από τον τερματοφύλακα.
Η εξαιρετική απόδοση του Κουλιεράκη με αντίπαλο έναν από τους επικίνδυνους παίκτες στο πρωτάθλημα, τον Λιβάι Γκαρσία και φυσικά ο «μικρός μάγος», Γιάννης Κωνσταντέλιας (θα επαναλάβω ότι ακόμα δεν έχουμε δει τις διαστάσεις του ταλέντου του όπως έγραφα πριν ακόμα τον εμπιστευτεί ο Λουτσέσκου), έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Δικεφάλου.
Αν αναλογιστούμε ποιους παίκτες έφερε από -το έτσι κι αλλιώς πλούσιο ρόστερ που διαθέτουν οι κιτρινόμαυροι- τον πάγκο της ΑΕΚ στο παιχνίδι, ο Ματίας Αλμέιδα και ποιες αντίστοιχα ήταν οι επιλογές του Ράζβαν Λουτσέσκου, έχουμε σαφώς νικητή και στη «μάχη» των πάγκων και δεν είναι άλλος από τον Ρουμάνο τεχνικό του ΠΑΟΚ.
Η δεύτερη ήττα της ΑΕΚ, αφορά όσα καταγράφηκαν πριν, κατά την διάρκεια και μετά το τέλος του αγώνα και δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο. Αναφέρομαι σε συμπεριφορές που δεν τιμούν μια ομάδα με την ιστορία της ΑΕΚ.
Αρχικά η πρόκληση του Αθανασιάδη να μετρά το ύψος της εστίας μπροστά στην κατάμεστη θύρα 4, μετά τα όσα έγιναν στο Περιστέρι και φυσικά με νωπές τις μνήμες των όσων συνέβησαν με αντίπαλο την ΑΕΚ στην Τούμπα το 2018.
Στη συνέχεια η συμπεριφορά των ανθρώπων της ΑΕΚ στα αποδυτήρια κατά την διάρκεια του ημιχρόνου. Αποτελεί κατάχρηση φιλοξενίας και η απόπειρα εκπροσώπων της ΑΕΚ να εισβάλλουν στα αποδυτήρια των διαιτητών απειλώντας Θεούς και δαίμονες.
Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα συνέβαινε (σε περίπτωση που κατάφερναν πράγματι να εισβάλλουν στα αποδυτήρια των διαιτητών) αν δεν υπήρχε η επέμβαση των Μάκη Γκαγκάτση και Χρήστου Καρυπίδη που με την άμεση παρέμβαση τους δεν επέτρεψαν να εκτραχυνθεί η κατάσταση. Δηλαδή αυτό είναι το ποδόσφαιρο; Απειλές, φωνές και νταηλίκι (που δεν πέρασε στην Τούμπα) και μάλιστα σε μια έδρα που η φιλοξενία είναι άψογη, για να επηρεαστούν οι διαιτητές;
Και τι ακριβώς ήθελαν από τον διαιτητή; Ποιος είναι οι φάσεις που αδικήθηκε η ΑΕΚ; Ρωτώ διότι, ακούγοντας τους 3 κριτικούς διαιτησίας, διαπίστωσα απόλυτη ταύτιση απόψεων (πρωτόγνωρο) που εκθέτουν ανεπανόρθωτα την ρητορική της ΑΕΚ.
Με την λογική της ΑΕΚ, θα μπορούσε ο ΠΑΟΚ να ζητήσει κόκκινη κάρτα στον Αραούχο για την περίφημη φάση με τον Ολιβέιρα και πέναλτι στο σπρώξιμο του Βίντα στον Πορτογάλο φορ του Δικεφάλου. Σε αντίθεση με την ΑΕΚ όμως, ο ΠΑΟΚ δεν ασχολήθηκε με τον διαιτητή κι αν μην πήρε ούτε ένα σφύριγμα (κυριολεκτώ) στο δεύτερο ημίχρονο.
Αποτελεί δική μου άποψη και ότι του ΠΑΟΚ, πως στην επανάληψη ο Νορβηγός έπαιξε 100% ΑΕΚ, συμπεριφορά που δεν μπορώ να εξηγήσω. Σε δυο διαφορετικές φάσεις, ο Σάστρε μάτωσε από τις κόντρες με τον Αμραμπατ και ο ΠΑΟΚ δεν πήρε ΟΥΤΕ φάουλ.
Σε αντίθεση με όσα αναφέρω, την ΑΕΚ τιμούν οι Αραούχο και Αλμέιδα που στις δηλώσεις τους, παραδέχονται την ανωτερότητα του ΠΑΟΚ χωρίς να αφήνουν περιθώρια για συζητήσεις περί διαιτησίας. Όπως τιμά την ΑΕΚ και ο Αμραμπατ. Το γεγονός ότι δεν αναλώθηκε σε ανόητες υπερβολές μετά την καταδικαστέα (σε αυτό δεν χωράει αμφιβολία), ενέργεια από ανεγκέφαλο φίλαθλο, είναι άξιο αναφοράς. Την ΑΕΚ επίσης, τιμούν στελέχη της που δεν συμμετείχαν στην επικοινωνιακή -και όχι μόνο- κατρακύλα της Κυριακής.
