Η Τούμπα είναι ζόρικη, γκρινιάρα, απαιτητική, δύσκολη. Θα γιουχάρει, θα σφυρίξει ή (ακόμα χειρότερα) θα αδιαφορήσει, αν σε δει να μπορείς, αλλά να μην θες.
Από την άλλη, όμως, είναι και δίκαιη. Αν σε δει να μην μπορείς, αλλά να θες, θα σε «σπρώξει». Θα φωνάξει, θα ουρλιάξει, θα προκαλέσει σεισμικές δονήσεις. Θα δώσει ούριο άνεμο με την ανάσα της. Θα κόψει τα πόδια του αντιπάλου. Θα τον σκιάξει. Θα παίξει κι αυτή.
Η Τούμπα είναι ένα γήπεδο που ξέρει να ανταμείβει. Κυρίως, όμως, ξέρει να παίζει κι αυτή μπάλα, όταν χρειάζεται.
Αν σε δει να ασθμαίνεις, να λαχανιάζεις, να μην μπορείς άλλο, να είσαι ελλειμματικός, προβληματικός, αλλά να καταθέτεις ειλικρίνεια μέσα στο γήπεδο, τότε θα σου δώσει ακόμα και τα σώψυχα της.
Δευτέρα απόγευμα, αντιεμπορική ώρα, μαζεύτηκαν πάνω από 15.000 κόσμος σε ένα αντιεμπορικό παιχνίδι, απέναντι σε έναν αντιεμπορικό αντίπαλο.
Μαζεύτηκαν για να δουν μία αντιεμπορική ομάδα, που παράγει φάσεις με το σταγονόμετρο, πολλές φορές παίζει σε ληθαργικό τέμπο και ψάχνει το μισό γκολ για να βγάλει από την μύγα ξίγκι.
Κι όμως, μετά το τελευταίο σφύριγμα, το τρίτο ημίχρονο θύμιζε νίκη σε ντέρμπι. Όλοι οι παίκτες πήγαν στο πέταλο της Θύρας 4 και το γιόρταζαν μαζί με την ψυχή τους.
Τελευταία φορά θυμάμαι να είδα τέτοια ένταση σε πανηγυρισμούς κόσμος-ομάδα στο διπλό πρόκρισης μέσα στην Γάνδη. Εκείνο, το βράδυ όμως ο ΠΑΟΚ περνούσε στις 8 καλύτερες ομάδες του Conference League. Τώρα, ήταν ένα «επαγγελματικό» 1-0 επί της Λαμίας, που απλώς έφερνε τον Δικέφαλο στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας.
Υπάρχει εξήγηση. Ο κόσμος έχει αντιληφθεί ότι αυτό το γκρουπ παικτών καταθέτει τίμια ό,τι έχει. Παλεύει μόνο εναντίον όλων. Αβοήθητο από ποιοτικές ενισχύσεις που έχουν ζητηθεί κατ’ επανάληψη. Απέναντι σε αντιπάλους με πολύ μεγαλύτερα μπάτζετ και τρανταχτές μεταγραφές, αλλά και προσβάσεις στα κέντρα αποφάσεων.
Ο ΠΑΟΚ έχει φέτος αυτά τα λίγα. Και με αυτά τα λίγα θα πορευτεί. Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε την καλύτερη λεμονάδα που μπορείς. Μπορεί να είναι ξινή, αλλά στο τέλος ίσως και να πίνεται, ίσως να αποδειχθεί δροσερή, τονωτική, να σε κρατήσει ενυδατωμένο μέχρι να προκύψει κάτι καλύτερο. Είναι -σίγουρα- καλύτερη από το τίποτα.
Στα φετινά παιχνίδια του ΠΑΟΚ βλέπεις τώρα το μίνιμουμ. Τόσο, όσο. Τρεις οριακές, ψυχοβγαλτικές στο τέλος νίκες στο γκολ στην Τούμπα. Νίκες, όμως. Βαθμοί στο σακούλι.
Κι ένα παλικαρίσιο «Χ» στο πάντα δύσβατο «Κλεάνθης Βικελίδης». Όποιος μπορούσε να φανταστεί καλύτερη βαθμολογική συγκομιδή στο πρώτο μαξιλαράκι της σεζόν, μάλλον πετάει στα σύννεφα.
Μετά από τέσσερα 90λεπτα, η εστία του έχει παραβιαστεί μόλις μία φορά. Πέρσι, τέτοια εποχή, με ομάδα που είχε περάσει ήδη στους ομίλους του Europa League, η κουβέντα ήταν για την μνημειώδη αδυναμία της ομάδας του Λουτσέσκου να κρατήσει το μηδέν πίσω!
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι γλυκός στο μάτι. Παίζει αργά και βασανιστικά. Πολλές φορές κουράζει την μπάλα, ώρες - ώρες οι παίκτες του μοιάζουν ακίνητοι. Θυμίζει ομάδα του Φερνάντο Σάντος. Οργάνωση, θέσεις, έλεγχος. Το μάξιμουμ αποτέλεσμα, με το μίνιμουμ ποδόσφαιρο. Κάθε πόντος θα έρχεται με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.
Όλα αυτά με έναν φωτεινό φάρο στο γήπεδο. Ο υπέροχος Τιάγκο Ντάντας είναι το αλατοπίπερο σε κάθε τι καλό σκαρώνουν οι ασπρόμαυροι στο γήπεδο. Αν η έσχατη μεταγραφική λιτότητα, βοηθήσει τον ΠΑΟΚ να εξοικονομήσει πόρους για να εξασκηθεί η οψιόν αγοράς, ας είναι.
