Στο γυναικείο μπάσκετ λίγες είναι οι παίκτριες που έχουν αφήσει τόσο έντονα το σημάδι τους στα παρκέ, χάρη στην παρουσία τους. Η Εβίνα Μάλτση μπορεί να περηφανεύεται, καθώς όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδείξει πως δεν είναι μια κλασσική περίπτωση παίκτριας, αλλά μια αθλήτρια η οποία ζει για να παίζει μπάσκετ. Ζει, για να δίνει τον καλύτερο εαυτό της με την Εθνική ομάδα!
Η τεράστια καριέρα της μαρτυρά του λόγου το αληθές. Κάτι αντίστοιχο, όμως, φαίνεται και μέσα από την ακόρεστη... δίψα της κάθε στιγμή που φορά τη γαλανόλευκη φανέλα. Το απέδειξε περίτρανα στο Eurobasket της Πράγας, το 2017, όταν οδήγησε την Εθνική ως την τέταρτη θέση της κατάταξης, το αποδεικνύει με την καθημερινή παρουσία της σε φιλικά και προπονήσεις.
Και φυσικά έχει κάθε λόγο να περηφανεύεται για όσα έχει καταφέρει. Αποκορύφωμα, φυσικά η ιστορική επίδοσή της, όπου ξεπέρασε το «φράγμα» των 3.000 πόντων με την Εθνική ομάδα, σε μια σχέση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1998 και κρατάει ακόμα και σήμερα. Πάνω από 20 χρόνια λοιπόν, για μια –μακρά- πορεία που αριθμοί 3.001 «γαλανόλευκους« πόντους.
Και φυσικά η καταμέτρηση καλά κρατεί και τα κοντέρ σπάνε το ένα μετά το άλλο για την εμβληματική αθλήτρια. Ή αν προτιμάτε, τον «θηλυκό Γκάλη»!
Λίγες μέρες, λοιπόν, πριν η Εθνική ομάδα κάνει το ταξίδι για την Τενερίφη, όπου θα δώσει την μάχη της για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, η ηγέτιδα της «γαλανόλευκης» μίλησε στο SDNA για το συναίσθημα που νιώθει κάθε φορά που ντύνεται στα χρώματα της Εθνικής, αναλύει τα νέα δεδομένα που υπάρχουν στην ομάδα του Κώστα Κεραμιδά, ενώ εστιάζει στη σχέση που έχει «χτίσει» με τις νεότερες παίκτριες της Εθνικής και εξηγεί γιατί θεωρείται η... μαμά τους!
Πάμε στο Παγκόσμιο για να κερδίσουμε ό,τι μας αναλογεί
Η τέταρτη θέση στο Eurobasket της Πράγας έδειξε πως η Εθνική Γυναικών έχει ποιότητα ως σύνολο και μπορεί να σταθεί ψηλά. Όπως παραδέχεται και η ίδια, όμως «μόνες ανεβάσαμε τον πήχη, με υην κατάκτηση της τέταρτης θέσης. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στις αρχές της προετοιμασίας, πέρυσι τέτοια εποχή ότι μπορούμε να φτάσουμε εκεί. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη σε εμάς, καθώς αφού περάσαμε στην οκτάδα στοχεύσαμε στο να πάρουμε το εισιτήριο για το Παγκόσμιο, καταλαμβάνοντας μια θέση στην πρώτη πεντάδα. Τερματίσαμε τέταρτες. Τα πανηγύρια έχουν τελειώσει για εμάς από τις 25 Ιουνίου του 2017!
Τώρα είναι κάτι καινούργιο. Η ομάδα είναι καινούργια, έχει πολλά καινούργια στοιχεία και μέλη. Ένα Παγκόσμιο έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις, όσο κι αν μας κάνει χαρούμενες η συμμετοχή μας εκεί. Εγγυμονεί νέους κινδύνους. Εμείς πρέπει να είμαστε σοβαρές και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα απ’ οτιδήποτε. Θέλουμε να είμαστε σοβαρές και να δώσουμε το 100%, αλλά και να κερδίσουμε ό,τι μας αναλογεί».
Κατά τη διάρκεια της φετινής προετοιμασίας υπάρχουν δύο σημαντικές διαφορές, σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή, τις οποίες και εντόπισε αμέσως. «Όπως γνωρίζετε έχουμε δύο σημαντικές απουσίες κατά τη διάρκεια της σεζόν, την Αγγελική Νικολοπούλου και την Άννα Σπυριδοπούλου. Τα κορίτσια τραυματίστηκαν μέσα στη χρονιά και ακόμα και τώρα ακολουθούν ειδικό πρόγραμμα για να επανέλθουν.
Όταν για 20 μέρες δεν έχεις δύο βασικές παίκτριες της ομάδας σου αυτό αλλάζει κατά πολύ και τον τρόπο παιχνιδιού και τον τρόπο προετοιμασίας, αλλά και τους ρόλους. Όλα αλλάζουν. Περιμένουμε να πάνε καλύτερα. Ένας απρόσμενος τραυματισμός της Στέλλας Καλτσίδου, που είναι σημαντικό κομμάτι αυτής της ομάδας, έχει επηρεάσει τον ρυθμό της προετοιμασίας, αλλά και το στήσιμο. Από εκεί και ύστερα, η ομάδα είναι ομάδα και προχωράει με όσους είμαστε.
Οι πρώτες δύο εβδομάδες ήταν καθαρά πρόγραμμα προετοιμασίας με βάρη, με ασκήσεις και ειδικά κομμάτια. Τώρα ευχόμαστε να είμαστε όλοι υγιείς για να βρισκόμαστε και η ομάδα να βγάλει τα στοιχεία τα οποία βασίστηκε πέρυσι. Θέλουμε να περιορίσουμε το να είμαστε προβλέψιμες στο γήπεδο».
Στην φετινή προετοιμασία της Εθνικής ομάδας υπάρχουν παίκτριες που, όταν εκείνη έκανε τα πρώτα της βήματα στην Εθνική Γυναικών, δεν είχαν καν γεννηθεί. Το γεγονός αυτό το αντιμετωπίζει με πολύ χιούμορ! «Είμαι η μαμά τους, τις έχω υιοθετήσει», είπε χαριτολογώντας, ενώ όσον αφορά τον ρόλο που έχει απέναντί τους τόνισε πως «παιδαγωγός δεν είμαι, δεν έχω αυτή την ιδιότητα. Αυτά τα παιδιά τα έχουμε πλησιάσει, φροντίζοντας πρώτα να γνωρίσουν πολύ καλά τι σημαίνει Εθνική ομάδα.
Σε δεύτερη φάση να δείξουμε ότι αυτή η ομάδα είναι δική τους, ότι είναι το σήμερα, το αύριο και το μέλλον. Να νιώσουν άνετα. Και αυτό σημαίνει ότι θα κάνουμε πλάκα εκεί που πρέπει, θα είμαστε σοβαροί εκεί που πρέπει. Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι έχουμε 6 γενιές σε αυτή την ομάδα. Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο όλο αυτό. Προσπαθούμε να προσαρμοστούμε σε αυτό το κομμάτι, δεν είναι εύκολο. Είμαστε, όμως, ευλογημένοι που αγαπάμε την Εθνική ομάδα και όλα κυλάνε άψογα».
Η προετοιμασία της Εθνικής Γυναικών, πάντως, έχει... σημαδευτεί από την ιστορική επίδοση της εμβληματικής αθλήτριας. Στο φιλικό κόντρα στο Βέλγιο, το βράδυ της 25ης Αυγούστου, κατάφερε να γίνει η πρώτη παίκτρια που ξεπέρασε τους 3.000 πόντους με το εθνόσημο. «Όταν το βλέπω όπως ένας τρίτος, γιατί κι εγώ είμαι ένα άτομο που θαυμάζω αυτά τα ιερά τέρατα του μπάσκετ. Παρακολουθώ ανθρώπους που σπάνε ρεκόρ και έχουν τεράστια καριέρα και θέλω να τους μοιάσω. Πραγματικά είναι τεράστιο αυτό», είπε, φέρνοντας τον εαυτό της σε ρόλο απλού παρατηρητή.
Την ίδια στιγμή, όμως, εξήγησε πώς είναι τα πράγματα και σε ρόλο... πρωταγωνίστριας. «Βλέποντάς το όμ,ως σαν Εβίνα, αυτό που μπορώ να πω είναι πως δεν μπορώ να το πιστέψω. Είμαι ευλογημένη που είμαι μέρος αυτής της ομάδας. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Τίποτα δεν θα είχε γίνει αν δεν ήμουν μέλος της Εθνικής και αν ο Θεός δεν με κράταγε υγιή. Και φυσικά, το μπάσκετ είναι ένα ομαδικό άθλημα.
Το έχω ξαναπεί και το ξαναλέω. Αν οι προπονητές μου δεν με είχαν εμπιστευτεί και οι συμπαίκτριές μου δεν είχαν συμβάλλει, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε γίνει. Αισθάνομαι τυχερή και ευλογημένη, αλλά το βλέπω καθαρά ως προσφορά σε ό,τι μου έχει δώσει η Εθνική ομάδα».
Η Εθνική σημαίνει... τα πάντα!
Τον Δεκέμβριο η Μάλτση θα κλείσει το 40ο έτος της ηλικίας της. Παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν σκέφτεται για την ώρα το «αντίο», αλλά θέτει και νέους –υψηλούς- στόχους. «Δεν μου αρέσει να κάνω μεγάλες δηλώσεις και το ξέρετε, γενικότερα. Δεν έχω αποφασίσει ότι θα είναι η τελευταία μου διοργάνωση. Όλα περνάν από το μυαλό σου, όπως και το να σταματήσω.
Σίγουρα δεν έχω αποφασίσει να σταματήσω, θα παίξω τουλάχιστον άλλη μία χρονιά, μπορεί και 2, μπορεί και 3. Αυτό το ξέρει μονάχα ο Θεός γιατί είναι θέμα αντοχών σωματικών πλέον. Τώρα που άλλαξε ο τρόπος προκριματικών στους Ολυμπιακούς το σκέφτεσαι, το ονειρεύεσαι. Το θέμα είναι να πατάς γερά στα πόδια σου, τι ομάδα έχεις.
Η δουλειά πρέπει να γίνει. Ο κόσμος πρέπει να ξέρει πως οι επιτυχίες και όλα αυτά έρχονται μέσα από σκληρή δουλειά. Μακάρι ο Θεός να μας αξιώσει να το ζήσουμε κι αυτό».
Για το τέλος ζητήσαμε από τον πολύπειρη αθλήτρια να μας πει τι σημαίνουν για εκείνη δύο ξεχωριστές λέξεις. «Εθνική ομάδα», ήταν η... κωδική ονομασία, με την απάντησή της να είναι αφοπλιστική. «Τα πάντα!» απάντησε, με ένα μεγάλο χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπό της!
