MENU

Κείμενα όπως αυτό, συνήθως δημοσιεύονται λίγη ώρα μετά το τέλος του εκάστοτε αγώνα. Άντε λίγες ώρες μετά. Ήταν αδύνατον αυτήν τη φορά να συμβεί, για ευνόητους λόγους...

Το κείμενο δημοσιεύεται σήμερα, γιατί χρειάστηκε να περάσει σχεδόν ένα 48ωρο, προκειμένου να μαζευτούν όλες οι εικόνες, όλα τα συναισθήματα που εξωτερικεύτηκαν την Τετάρτη και αποδεικνύουν για μία ακόμα φορά, την απίστευτη μοναδικότητα αυτού του συλλόγου και την ακόμα πιο απίστευτη μοναδικότητα, του συγκεκριμένου τμήματος του συλλόγου.

Η ιστορία του μπασκετικού ΠΑΟΚ, είναι γραμμένη με δάκρυα. Οι δύσκολες στιγμές είναι πολύ περισσότερες από τις μεγάλες και γι’ αυτό το λόγο οι μεγάλες, όταν έρχονται, έχουν ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Μπορεί να απαγορεύεται να γράφουμε σε πρώτο ενικό, αλλά θα κάνω μια εξαίρεση σήμερα. Προσωπικά, την περασμένη Τετάρτη, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ΔΕΝ ήθελα να πάω στο γήπεδο. Πάνω-κάτω, όλα όσα συνέβησαν τα περίμενα, γιατί το κλίμα γύρω από την ομάδα είναι πάρα πολύ βαρύ τον τελευταίο καιρό και δε γινόταν... Κάποια στιγμή, αυτοί που βιώνουν όσα βιώνουν όλη αυτήν τη σεζόν, να μην ξεσπούσαν.

Εδώ και κάποιους μήνες στον ΠΑΟΚ, συμβαίνει το εξής παράδοξο, το οποίο εξηγεί και τον όρο της «απίστευτης μοναδικότητας». Φανταστείτε τον εαυτό σας, σε μια δουλειά που δε σας πληρώνει. Το πρώτο που θα κάνατε, θα ήταν να φεύγατε. Αν δε μπορούσατε, θα κάνατε υπομονή, να βρεθεί κάτι καλύτερο. Αν δε βρισκόταν κάτι καλύτερο και έφτανε η ώρα η δουλειά αυτή να κλείσει, όσο και να λυπόσασταν, τα περισσότερα συναισθήματα σας, λογικά θα είχαν να κάνουν με εκνευρισμό και οργή.

Στο μπασκετικό ΠΑΟΚ, συμβαίνει όμως κάτι εντελώς παράδοξο. Εργαζόμενοι σε αυτόν, που είτε δεν είδαν καν το χρώμα του χρήματος, είτε το είδαν ελάχιστα σε όλη τη σεζόν, κλαίνε που τελειώνει αυτό το «ταξίδι»! Και όχι μόνο κλαίνε. Μιλάνε με φοβερά λόγια, για το σύλλογο, που δεν τους πλήρωνε και μάλιστα, αν γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω σε όσα πέρασαν, οι κακές στιγμές είναι πολύ περισσότερες από τις καλές.

Στην ίδια λογική και ο κόσμος της ομάδας. Αυτός ναι, που της έχει σχεδόν μόνιμα γυρισμένη την πλάτη. Τα μηνύματα εδώ και καιρό, αλλά ιδιαίτερα μετά το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν, είναι όλα μηνύματα στήριξης! Στην πλειοψηφία τους οι φίλοι του ΠΑΟΚ, παίρνουν επάνω τους μέρος της ευθύνης για την κατάστασης, γιατί δε στήριξαν (!) και δίνουν συγχαρητήρια, σε όσους έμειναν να παλέψουν μέχρι το τέλος.

Ακόμα και στον Μπάνε Πρέλεβιτς, έστω και σε μικρότερο βαθμό! Τον πρόεδρο του τμήματος, που έχει δεχτεί τόση κριτική, που (έστω και τυπικά) υπό τη δική του καθοδήγηση η κατάσταση έφτασε εδώ που έφτασε...

Μιλάμε πραγματικά για μια γιορτή των θλιμμένων. Δεν τους αξίζει, ούτε να είναι θλιμμένοι, ούτε να ζήσουν όλα έζησαν φέτος, αλλά αυτή η τρομερή παραδοξότητα, δείχνει και το τι σημαίνει για κάποιον που «νιώθει», να παίζει με αυτήν τη φανέλα, να υπηρετεί αυτόν το σύλλογο, από οποιοδήποτε πόστο.

Όσο για το αύριο; Καλές οι όποιες συναντήσεις και η όποια κινητοποίηση του προέδρου του Α.Σ., Θανάση Κατσαρή, αλλά ο απόλυτος ρυθμιστής είναι ο Ιβάν Σαββίδης. Αυτός έχει μια ανοικτή «καρτέλα» με την ΚΑΕ, αυτός έχει ουσιαστικά το κουμάντο του συλλόγου και όπως είπε και ο Πρέλεβιτς στην πρόσφατη συνέντευξη του, το μοντέλο των προηγούμενων ετών, με τη δική του οικονομική βοήθεια, δεν προχωράει πλέον. Χρειάζονται (πολύ) πιο ξεκάθαρα πράγματα. Ακόμα κι αν αυτά σημαίνουν, οριστική απεμπλοκή από το μπάσκετ.

Στην κατάσταση που είναι τώρα ο ΠΑΟΚ, προφανώς και το αρνητικό σενάριο είναι αυτό που υπάρχει στο μυαλό των περισσότερων. Απόλυτα φυσιολογικό. Εμείς απλά, θέλουμε να τονίσουμε, ότι στο μπάσκετ, η απόσταση του κακού από το καλό, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Και για μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ, είναι ακόμα μικρότερη. Τέτοια ώρα, όμως, τέτοια λόγια...

Υ.Γ.: Η φωτογραφία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Μπορείτε μέσω αυτής, να δείτε με εικόνα, πως ξεκίνησε ο ΠΑΟΚ και πως κατέληξε σε αυτήν τη «μαρτυρική» σεζόν. Αυτοί που έμειναν ως το τέλος, άκουσαν τα «μπράβο» και τα «συγχαρητήρια» από εκεί που πρέπει. Όσοι δεν άντεξαν, κανένας δε μπορεί να τους ψέξει. Όλοι αυτοί μαζί, σε μια κανονική καθημερινότητα, θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά. Αλλά και πάλι... τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Υ.Γ.2: Μείνετε συντονισμένοι στο SDNA... Έρχεται μία ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ συνέντευξη του Φιλ Γκος.

Η «γιορτή» των θλιμμένων
EVENTS