MENU

Ξεκινάμε τούτο εδώ το κείμενο με την εξής υποσημείωση: Με το «ΑΝ» δε γράφεται ιστορία, ούτε μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα, αλλά σίγουρα μπορούμε να δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη έμφαση σε αυτό που θέλουμε να πούμε.

Το μεγαλύτερο What if της Euroleague δεν είναι το τι θα είχε γίνει αν ο Μίσιτς αστοχούσε στο τελευταίο σουτ.

Το μεγαλύτερο What if της Euroleague δεν είναι το τι θα είχε γίνει αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε αποφασίσει να δώσει εντολή για φάουλ, ώστε να έχει ο Ολυμπιακός την τελευταία επίθεση.

Το μεγαλύτερο What if της Euroleague δεν είναι τι θα λέγαμε για τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αν είχε αποκλείσει τη Ρεάλ Μαδρίτης, έφτανε στον τελικό και πανηγύριζε το πρώτο του ευρωπαϊκό ως προπονητής.

Το μεγαλύτερο What if της Eurolrague δεν είναι κανένα από όλα αυτά που μας έχουν απασχολήσει κατά καιρούς την τελευταία δεκαετία.

Το μεγαλύτερο What if της Euroleague, μακράν του δευτέρου (όσο και αν «πονάει» μερικούς) είναι το τι θα μπορούσε να έχει κάνει ο Παναθηναϊκός από το 2012 μέχρι και σήμερα αν είχε την τύχη, την ευλογία, να απολαμβάνει τις διαιτησίες του Ολυμπιακού σε regular season, playoffs ή Final-4. Και το διάστημα που βάζουμε μόνο τυχαίο δεν είναι.

Αρκεί όσοι δεν έχουν ασθενή μνήμη να θυμηθούν την αισχρή, στα όρια της αλήτικης, διαιτησίας που είχε ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, στον ημιτελικό του Final-4 της Κωνσταντινούπολης του 2012 και την διαιτησία που είχε χθες ο Ολυμπιακός, κόντρα στην Ανατολού Εφές. Από την μία η υπερομάδα του Σέρβου τεχνικού που πήγαινε «καρφί» για το back to back, αλλά οι Γιούγκεμπραντ, Μαρτίν και Ράντοβιτς είχαν πάει στην Πόλη για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Για μια συγκεκριμένη αποστολή. Και την έφεραν εις πέρας στο ακέραιο.

Σε ένα άκρως αντίθετο σκηνικό από το χθεσινό. Εκεί όπου οι Ρίζικ, Λάτισεβς και Βίλιους έδειξαν το σύνηθες πρόσωπό τους. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι η Εφές των σχεδόν 30.000.000 ευρώ μπάτζετ, η Εφές των τριών συνεχόμενων τελικών της Euroleague, βρέθηκε να αγωνίζεται στην τελευταία ευθεία του αγώνα με τον Μπράιντ Ντάνστον και τον Κρις Σίνγκλετον ανήμπορους να βοηθήσουν μιας και είχαν αποβληθεί, ενώ και τον Μίσιτς να χρεώνεται με ανύπαρκτα φάουλ.

Αυτό όμως δεν ήταν κάτι τυχαίο. Αυτό είναι αποτέλεσμα των επιλογών του Παναθηναϊκού και σε πολύ μεγάλο βαθμό του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που ήταν στην κεφαλή της διοίκησης από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι και πριν από δύο χρόνια.  Ο Παναθηναϊκός για τη Euroleague και τον Τζόρντι Μπερτομέου δεν ήταν το «μαύρο πρόβατο». Ήταν ο…. ενοχλητικός συγγενής. Για όλα αυτά που φώναζε, κατήγγειλε και απειλούσε ο Παναθηναϊκός όλα αυτά τα χρόνια, «πλήρωνε» πάνω στο παρκέ. Γι αυτό ουδέποτε ο Παναθηναϊκός δεν είχε τις διαιτησίες που είχαν άλλες ομάδες.

Φανταστείτε αν ο Παναθηναϊκός είχε τις διαιτησίες που έχουν τα αγαπημένα…παιδιά του Μπερτομέου. Αν ο Παναθηναϊκός αποφάσιζε να μη μιλήσει για όλα τα στραβά της διοργάνωσης (διοικητικά/οικονομικά), να μη μιλούσε για τις περίεργες αποφάσεις του απερχόμενου CEO και να έκανε όλα αυτά που έκαναν οι…. Αγαπημένοι φίλοι. Να στηρίζουν το αφεντικό και το αφεντικό εκείνο.

Αν το έκανε αυτό ο Παναθηναϊκός είναι σίγουρο ότι θα είχε περισσότερα από 6 ευρωπαϊκά. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός κόντρα σε όλους εκείνους τους γραφικούς που ψάχνουν τρόπους να του αφαιρέσουν όσους κούπες μπορούν (μήπως και πέσει στις… 3), πήρε τις Ευρωλίγκες και εντός και εκτός έδρας, αλλά πάντα κόντρα σε όλες τις διαιτησίες. Θέλετε να θυμηθούμε τη Μπολόνια, θέλετε να θυμηθούμε το Βερολίνο; Άλλωστε και ο Ολυμπιακός που ουσιαστικά έπαιζε στην έδρα του, με τόσο πολύ κόσμο και τέτοια ατμόσφαιρα, δεν τα κατάφερε…  

ΥΓ: Πραγματικά έχει δημιουργήσει πολλές απορίες η δήλωση του Τζόρντι Μπερτομέου. «Είμαι ο CEO μέχρι να αποφασιστεί κάτι διαφορετικό». Δεν τον έχουν ενημερώσει για τη ψηφοφορία; 

Αν ο Παναθηναϊκός είχε τις διαιτησίες του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα την τελευταία 10ετία…
EVENTS