Το μπάσκετ είναι ένα «δίκαιο» άθλημα. Με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις, η καλύτερη ομάδα, η πιο «έξυπνη», αυτή που έχει ποιότητα ή σωστή τακτική προσέγγιση, θα κερδίσει. Αυτό ισχύει σε ομαδικό επίπεδο, όμως σε ατομικό ίσως ισχύει κάτι διαφορετικό: Δεν είναι λίγες οι φορές που είδαμε αδικίες σε βραβεία ή διακρίσεις που πήγαν εκεί που δεν... έπρεπε ή, τέλος πάντων, που στο τραπέζι υπήρχαν ισάξιες ή καλύτερες επιλογές.
Μην πάτε μακριά: Στο ΝΒΑ κυριαρχεί κάθε χρόνο η κουβέντα για το ποιος πρέπει να είναι ο MVP και πώς καθορίζεται ο πολυτιμότερος παίκτης. Ποια είναι τα κριτήρια; Ο καλύτερος παίκτης; Τα καλύτερα στατιστικά; Η καλύτερη πορεία σε ομαδικό πλαίσιο; Όλα αυτά μαζί;
Στην Ευρώπη μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Η σκέψη των προπονητών βάζει την ομάδα σε πρώτο πλαίσιο και σίγουρα η κοινή γνώμη ασχολείται λιγότερο με τα ατομικά βραβεία. Προφανώς υπήρξαν στο παρελθόν αρκετές φωνές (π.χ το case του Σλούκα την χρονιά που ο Βέσελι κέρδισε το βραβείο του MVP της Regular Season της Euroleague), ενώ το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την φετινή συνθήκη.
Ας είμαστε ρεαλιστές: Ο Νίκολα Μίροτιτς και ο Βασίλιε Μίσιτς είναι αυτή την στιγμή τα απόλυτα φαβορί. Ο Μάικ Τζέιμς ήταν πιο μπροστά, αλλά πλέον δεν είναι στα μέρη μας και οι σταρ της Μπαρτσελόνα και της Εφές είναι πιο κοντά σε μία ομολογουμένως πολύ σημαντική διάκριση.
Ο άλλοτε NBAer ήταν ο καλύτερος παίκτης στην καλύτερη ομάδα (16,9 πόντοι, 6,3 ριμπάουντ ανά ματς), ο Σέρβος έκανε... όργια και έδειξε έτοιμος για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (16 πόντοι, 5 ασίστ ανά ματς). Είμαστε εντάξει εδώ;
Ναι, αλλά όχι ακριβώς.
Κάπου πιο πίσω, υπάρχει ένας παίκτης που θα μπορέσει σίγουρα να θεωρηθεί αδικημένος. Που θα σκεφτεί ότι ίσως θα το άξιζε, ακόμα και πιο πολύ από το πιο ποιοτικό «τεσσάρι» και ίσως τον καλύτερο γκαρντ της Ευρώπης.
Το όνομά του; Κέβιν Πάνγκος. Ο Καναδός πλέι-μέικερ έκανε μία πραγματικά... άρρωστη σεζόν, ειδικά στο «κρίσιμο» κομμάτι της Regular Season και ήταν ουσιαστικά ο καθοριστικός παράγοντας για την εξαιρετική πορεία της Ζενίτ και την πρόκριση των Ρώσων στα πλέι-οφ.
Εδώ μπορούμε να πούμε (και να γράψουμε) πολλά. Όμως, το βασικό που πρέπει να αναλυθεί, είναι το ότι ο Πάνγκος πέρασε μία δύσκολη χρονιά με απραξία και έντονη αμφισβήτηση για την ικανότητά του και την προοπτική της επιστροφής σε top level επίπεδο. Το καλοκαίρι βγήκε στην αγορά ως ένα «δυνατό» όνομα, αλλά η αλήθεια είναι ότι πολλές ομάδες σκέφτηκαν την κατάστασή του και ίσως δεν κυνήγησαν με μεγάλη... θέληση την θετική του απάντηση.
Όχι όμως και η Ζενίτ: Οι Ρώσοι πείστηκαν πως δεν υπάρχει θέμα και φρόντισαν να ακούσουν την επιθυμία του Τσάβι Πασκουάλ, που ήθελε να «χτίσει» την ομάδα γύρω από τον Πάνγκος.
Και αυτό ακριβώς έκανε: Ο Καταλανός έδωσε τον ρόλο του μαέστρου στον Καναδό, φρόντισε να βάλει διπλά του παίκτες που θα υποστήριζαν τον τρόπο παιχνιδιού του (Πονίτκα, Χόλινς, Ρίβερς, Μπάρον στην περιφέρεια, Τόμας, Γκουντάιτις και Πόιθρες στην front line) και ο Πάνγκος ένιωσε από την αρχή άνετα, κάτι που του επέτρεψε να κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του!
Τα stats του είναι χαρακτηριστικά της παρουσίας του στο παρκέ: 13,1 πόντοι ανά ματς με 51,7% στα δίποντα, 40% στα τρίποντα, 85,2% στις βολές, 6,6 ασίστ, 1,9 ριμπάουντ και 2,8 λάθη μέσο όρο στα ματς της Euroleague. To ratio στην αναλογικά ασίστ/λαθών είναι κάτι παραπάνω από θετικό (224.2%, 11ος στην Regular Season), οι αριθμοί φτάνουν στην... ταμπέλα του «εντυπωσιακού». Και προσέξτε: Μιλάμε για έναν παίκτη με αρκετά προβλήματα πέρσι, με απραξία, με τραυματισμό, με ανάγκη για restart σε μία ομάδα χωρίς σπουδαίο ταλέντο.
Επίσης, μπορούμε να σταθούμε και σε κάποια ιδιαίτερα στοιχεία: Ο Πάνγκος ήταν 2ος σε τρίποντα (74), 3ος σε ασίστ (213), 4ος σε προσπάθεις από το τρίποντο (191) και σε συμμετοχές (33), 6ος στα λεπτά (929:44"). Ξεκάθαρα στοιχεία της επιρροής του στο παιχνίδι της ομάδας του, στην οποία ήταν φυσικά ο καλύτερος σκόρερ και ο κορυφαίος πασέρ.
Με λίγα λόγια: Αν δεν υπήρχαν οι... εξωγήινοι (βλέπε Μίροτιτς - Μίσιτς), τότε ο Πάνγκος θα μπορούσε να βάλει άνετα στο CV ένα βραβείo MVP, που, αγωνιστικά, θα το άξιζε 100%.
