Δεν είναι εύκολες ώρες να γράφεις για μπάσκετ. Υπό την έννοια ότι ο…αέρας δεν ευνοεί. Λίγο οι μέρες ραστώνης, λίγο τα ελληνοτουρκικά, πολύ περισσότερο η ιστορία με τον ιό, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια να καταπιαστείς με την πορτοκαλί μπάλα. Αυτή, όμως, είναι η δουλειά μας. Και καλώς ή κακώς, με αυτό ασχολούμαστε από το πρωί μέχρι το βράδυ ή μάλλον μέχρι το άλλο πρωί.
Η Ευρωλίγκα αργεί ακόμη, αλλά τα ρόστερ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού είναι σχεδόν έτοιμα. Το θέμα πλέον είναι αν θα πάρει κάποιον συμπληρωματικό Ελληνα ψηλό ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός τον Μαντζούκα. Τα βασικά πράγματα, δηλαδή, για την στελέχωση του έμψυχου δυναμικού έχουν γίνει. Εχει τελειώσει το πράγμα.
Ο Παναθηναϊκός μέσα σε περίπου ένα μήνα κατάφερε να κάνει κάτι, που δεν ήταν και τόσο εύκολο, μετά την απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να μπει, άγνωστο για πόσο, στα πιτς. Τάκης Τριαντόπουλος, Φραγκίσκος Αλβέρτης και Δημήτρης Διαμαντίδης πήραν τα ηνία και βοήθησαν τον Γιώργο Βόβορα να κάνει ένα ρόστερ όσο πιο κοντά στις επιθυμίες του.
Με τα δεδομένα που υπάρχουν τόσο οι άνθρωποι της ομάδας, όσο και οι φίλοι αυτής, είναι ικανοποιημένοι με την στελέχωση, που έγινε. Η ικανοποίηση τους θα ήταν απόλυτη (τονίζουμε πάντα με τα δεδομένα, που υπάρχουν) αν στην θέση του Πιέρ Τζάκσον ερχόταν ο Νίκολας Λαπροβίτολα. Όχι ότι ο Τζάκσον είναι κακός παίκτης, αλλά ο Αργεντίνος ήταν πολύ πιο κοντά στα θέλω της τεχνικής ηγεσίας. Πιο κοντά είπαμε; Λάθος. Ηταν ακριβώς αυτό, που ήθελε ο Βόβορας. Αναγκάστηκε, όμως, ο Ελληνας προπονητής να πάει σε διαφορετικό στυλ παίκτη, γιατί δεν υπήρχαν άλλοι. Ο Τζάκσον είναι πιο κοντά στον Μάικ Τζέιμς, όχι στον Λαπροβίτολα. Θέλετε να δούμε ποιες άλλες λύσεις υπήρχαν; Υπήρχε ο Τζος Γκρέι, που ήταν στους Πέλικανς, και ο Τζέιλεν Ανταμς, αν μπορούσε να βγει από το συμβόλαιό του με το Πόρτλαντ. Δύο παίκτες, δηλαδή, που είναι στο αγωνιστικό μήκος κύματος του Τζάκσον, αλλά που δεν έχουν ευρωπαϊκή εμπειρία. Κάτι, που ο νέος πλέι-μέικερ του Παναθηναϊκού έχει με παρουσία σε Μακάμπι, Φενέρ και Τσεντεβίτα.
Για να τα λέμε όλα, υπήρχε διαθέσιμος και...Λαπροβίτολα. Παίκτης, δηλαδή, περίπου στον τρόπο παιχνιδιού του Αργεντίνου. Πρόκειται για τον Τζάστιν Ρόμπινσον, που βγήκε την άνοιξη του 2019 από το Βιρτζίνια Τεκ και έπαιξε την χρονιά, που μας πέρασε, λίγο στους Ουίζαρντς και πολύ περισσότερο στο θυγατρικό πρωτάθλημα του ΝΒΑ.
Πας, όμως, με βασικό πλέι-μέικερ στην Ευρωλίγκα έναν παίκτη, που δεν έχει αγωνιστεί στην Ευρώπη και έχει παίξει μόλις μία χρονιά επαγγελματικό μπάσκετ; Όχι, δεν πας. Προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο το στυλ του Ρόμπινσον σε σχέση με του Τζάκσον. Αν ήμουν Βόβορας, όμως, τον Τζάκσον θα έπαιρνα. Λόγω εμπειρίας.
Για να κλείσουμε με τον Παναθηναϊκό, η ένσταση μου έχει να κάνει με ακριβώς με αυτό το κομμάτι, με την θέση του πλέι-μέικερ. Υπό την έννοια ότι ο Τζάκσον δεν είναι ακριβώς τέτοιος και κυρίως από πίσω του υπάρχει ο Σαντ Ρος, που ο προπονητής της ΑΕΚ, Ηλίας Παπαθεοδώρου, τον έβαλε να παίξει (με επιτυχία) στον «άσο» (και μαζί του έδωσε την μεγάλη μεταγραφή στην ΤΣΣΚΑ), αλλά είναι διαφορετική η Ευρωλίγκα, διαφορετικό το Τσάμπιονς Λιγκ. Διαφορετική η ΑΕΚ, διαφορετικός ο Παναθηναϊκός. Όλα φαίνονται στο παρκέ, αλλά ο Παναθηναϊκός θα χρειαζόταν μεγαλύτερη ασφάλεια στην θέση του πλέι-μέικερ. Πάρε τον Σαντ-Ρος σαν πασπαρτού, αλλά πάρε και έναν κλασικό πλέι-μέικερ πίσω από τον Τζάκσον. Όχι με πολλά χρήματα. Με 200-250 χιλιάρικα. Αυτή είναι η γνώμη μας, οι προπονητές εννοείται ότι ξέρουν πάρα πολύ περισσότερα από μας.
Αντίθετα, οι «πράσινοι» κοιμούνται ήρεμοι για την θέση «4». Διπλό και τριπλό ύπνο παίρνουν και το ευχαριστιούνται. Και Μπέντιλ και Μήτογλου και Ουάιτ και λίγα κομμάτια Παπαπέτρου. Τι άλλο να θέλουν εκεί;
Στον Ολυμπιακό η δουλειά ήταν πιο εύκολη για δύο λόγους. Ο προπονητής (Γιώργος Μπαρτζώκας) ήταν γνωστός από τον χειμώνα και η ΚΑΕ εδώ και κάποιους μήνες λειτουργεί και πάλι υπό κανονικές συνθήκες. Για αυτό άλλωστε έγιναν κινήσεις και μέσα στην καραντίνα με την απόκτηση του Χασάν Μάρτιν.
Για να ξεκαθαρίσουμε για τελευταία φορά τα πράγματα: τον Απρίλη του 2020 η εφημερίδα «Live Sport» είχε αναφέρει ότι ο Ολυμπιακός προτίθεται να δώσει 5 εκ. για τρεις παίκτες. Δημοσίευμα, που αναπαρήγαγαν πολλοί (ανάμεσα τους και εγώ), γιατί προέκυπτε κάτι τέτοιο από το ρεπορτάζ. Δεν το βγάλαμε από το μυαλό μας. Το τέλος του δρόμου έδειξε ότι ο Ολυμπιακός δεν επιβεβαίωσε αυτό, που έβγαινε από το ρεπορτάζ. Το ακριβές γιατί δεν το ξέρουμε. Αυτό, που ξέρουμε είναι ότι έγινε προσπάθεια για τον Νικ Καλάθη, κάτι, που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο παίκτης στη συνέντευξη, που έδωσε στο SDNA και στον Δημήτρη Κοντό. Με «αν» δεν γράφεται η ιστορία, αλλά αν έπαιρνε και Καλάθη και Σλούκα ο Ολυμπιακός, κατευθείαν πηγαίναμε στα 4 εκ. δολάρια ετησίως. Βάλτε και έναν Χάρισον και πλησιάσαμε στα πέντε. Δεν έγινε, όμως, κάτι τέτοιο, οπότε ο καθένας μπορεί να μεταφράζει τα πράγματα, όπως θέλει. Επαναλαμβάνουμε, πάντως, ότι το ρεπορτάζ, έλεγε για 5 εκ. για 3 παίκτες.
Πάμε παρακάτω. Ο Ολυμπιακός έκανε το τεράστιο μπαμ με την επιστροφή του Κώστα Σλούκα και δικαίως μπορεί να ονειρεύεται μεγάλα πράγματα. Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, συμφωνούμε, αλλά οι Πειραιώτες αποπνέουν ατμόσφαιρα των ένδοξων τους χρόνων: διοικητική ηρεμία, προπονητής με αρχή, μέση και τέλος, ρόστερ όχι πάμπλουτο, αλλά με μεγάλη ισορροπία. Ναι, υπάρχουν παίκτες-στοιχήματα. Κοιτάξτε, όμως, στο παρελθόν: ο Ολυμπιακός τις μεγάλες του επιτυχίες τις έκανε με παίκτες-στοιχήματα. Δεν ξέρουμε αν η ιστορία θα επαναληφθεί, σίγουρα, όμως, ανήκουν στο βαθύ παρελθόν οι εποχές, που ο Ολυμπιακός (και ο Παναθηναϊκός) είχαν τεράστια μπάτζετ.
Και στους «ερυθρόλευκους» η ένστασή μου έχει να κάνει με τον πλέι-μέικερ. Ναι, ο Σλούκας θα παίζει 30 λεπτά και το 10λεπτο θα το βγάζουν οι υπόλοιποι. Τι θα γίνει, όμως, αν χτύπα ξύλο, καθίσει ο διεθνής γκαρντ στα πιτς για ένα μήνα; Τι θα γίνει στον Παναθηναϊκό αν συμβεί το ίδιο με τον Τζάκσον; Καλά να είναι όλος ο κόσμος και ποτέ να μην πάθει τίποτα. Αλλά ο αθλητισμός τα έχει αυτά και κάθε ομάδα πρέπει να τα εκτιμά, να τα υπολογίζει.
Όπως, όμως, αναφέραμε, πρόκειται για μία πρώτη εκτίμηση των πραγμάτων. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για οτιδήποτε. Και πάντα βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το θέμα δεν είναι πως αρχίζεις, αλλά πως τελειώνεις.
