Το ελληνικό μπάσκετ δέχεται το πιο δυνατό κάρφωμα της ιστορίας του. Το ταμπλό γίνεται θρύψαλα, η βιτρίνα καταρρέει και η πορτοκαλί μπάλα βυθίζεται σε μια υπόθεση που προκαλεί οργή. Το Koriopolis του μπάσκετ είναι εδώ και φοβάμαι ότι βρισκόμαστε ακόμη στο πρώτο δεκάλεπτο.
Οι κατηγορίες παραπέμπουν σε πρακτικές μαφίας των παρκέ. Οργανωμένη χειραγώγηση αγώνων, παράνομος στοιχηματισμός, ύποπτες συνεννοήσεις και διαιτητικά σφυρίγματα που φέρονται να είχαν προσυμφωνηθεί. Έξι κατηγορούμενοι, ανάμεσά τους ο πρόεδρος της ΕΟΚ και άνθρωποι της διαιτησίας. Πάνω από 930.000 ευρώ σε μετρητά, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., καθώς και κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές και ψηφιακά αρχεία στα χέρια των Αρχών.
Και μέσα σε όλα αυτά, πληροφορίες για συνεννοήσεις ακόμη και γύρω από το πέμπτο φάουλ ενός παίκτη. Το πέμπτο φάουλ, ρε παιδιά! Εκείνο που μπορεί να κρίνει έναν αγώνα, μια πρόκριση, ένα πρωτάθλημα. Αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες, κάποιοι επιχειρούσαν να καθορίσουν την εξέλιξη του παιχνιδιού πριν ακόμη γίνει το πρώτο τζάμπολ.
Αλλά το ακόμα πιο εξοργιστικό βρίσκεται αλλού. Μέχρι και σχολικά πρωταθλήματα; Μέχρι και αγώνες παιδιών; Παιδιά που διαβάζουν, προπονούνται, ιδρώνουν και ονειρεύονται. Γονείς που κάνουν θυσίες για να στηρίξουν την προσπάθειά τους και τώρα ερευνάται το ενδεχόμενο παρεμβάσεων ακόμη και σε αυτές τις διοργανώσεις, όπου μια αθλητική διάκριση μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να συνδέεται με εκπαιδευτικά προνόμια.
Το άθλημα που μας έβγαλε στους δρόμους, που μας έκανε υπερήφανους, που γέμισε τις αυλές με παιδιά που ήθελαν να γίνουν Γκάλης, Γιαννάκης, Διαμαντίδης, Σπανούλης, αυτό το άθλημα έχει γίνει... του δρόμου.
Αν αποδειχθεί ότι κάποιοι έπαιζαν με τα αποτελέσματα σχολικών αγώνων, τότε έπαιζαν με το μέλλον των παιδιών. Με τις ευκαιρίες τους, με τον κόπο μιας ολόκληρης οικογένειας, με ζωές!!! Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να φτάσει μια τέτοια ιστορία; Και μετά σκέφτομαι το μπάσκετ του 1987, του 2005, του 2006. Το άθλημα που μας έβγαλε στους δρόμους, που μας έκανε υπερήφανους, που γέμισε τις αυλές με παιδιά που ήθελαν να γίνουν Γκάλης, Γιαννάκης, Διαμαντίδης, Σπανούλης και τώρα αυτό το άθλημα -στα χέρια κάποιων- να έχει γίνει... του δρόμου.
Κατακτήσαμε την Ευρώπη και αφήσαμε την καχυποψία να κατακτήσει τα δικά μας γήπεδα. Χρόνια τώρα το άθλημα ζει μέσα στις καταγγελίες, στους πολέμους παραγόντων και στην αμφισβήτηση κάθε κρίσιμου σφυρίγματος. Και να που τώρα έρχεται μια δικαστική έρευνα και ρίχνει ακόμη πιο βαριά σκιά πάνω σε όλα αυτά. Ποιος θα πιστεύει πλέον το πέμπτο φάουλ; Ποιος θα βλέπει έναν τελικό χωρίς δεύτερες σκέψεις; Ποιος γονιός θα αισθάνεται σίγουρος ότι το παιδί του έχασε δίκαια έναν σχολικό αγώνα και ποιος θα μετρήσει τις χαμένες ευκαιρίες, αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες; Την ομάδα που μπορεί να έχασε μια άνοδο. Τον αθλητή που πάλεψε μια ολόκληρη χρονιά. Τον τίμιο διαιτητή που θα τον κοιτάζουν πλέον με μισό μάτι. Πίσω από κάθε πιθανό πειραγμένο αποτέλεσμα υπάρχει μια αλυσίδα ανθρώπων που μπορεί να πλήρωσαν τον λογαριασμό χωρίς να ξέρουν ποιος τους τον χρέωσε.
Και υπάρχει και η επόμενη μέρα. Όταν σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και μιλήσει η Δικαιοσύνη, τι θα έχει μείνει πίσω; Μια εξέδρα γεμάτη καχυποψία, διαιτητές που θα πρέπει να αποδεικνύουν διαρκώς την εντιμότητά τους, γονείς που θα αμφισβητούν όσα βλέπουν. Η εμπιστοσύνη γκρεμίζεται σε μια στιγμή και για να ξαναχτιστεί μπορεί να χρειαστούν ολόκληρες γενιές.
Η αλήθεια δεν φοράει πράσινη ή κόκκινη φανέλα και όλοι ξέρουμε πως κανένας κατηγορούμενος δεν θεωρείται ένοχος μέχρι να αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Όμως οι κατηγορίες είναι βαρύτατες. Τι βαρύτατες, σοκαριστικές είναι και τις ξαναζήσαμε πριν από 15 χρόνια, με την εισαγγελική έρευνα να συνεχίζεται και κανείς, πλέον, δεν γνωρίζει τι άλλο μπορεί να βγει στο φως. Το Koriopolis του μπάσκετ ίσως βρίσκεται ακόμη στο πρώτο του δεκάλεπτο, όπως είπα και πιο πάνω, ή -χειρότερα- στο τζάμπολ.
Το ελληνικό μπάσκετ παίζει λοιπόν, τον δυσκολότερο αγώνα του, παίζει για την ίδια του την υπόληψη. Και πάνω από τα θρυμματισμένα ταμπλό, τα χρήματα και τις καταγγελίες, υπάρχει κάτι που αξίζει περισσότερο από όλα τα τρόπαια. Τα όνειρα των παιδιών. Γιατί αν αποδειχθεί ότι η μαφία των παρκέ άπλωσε τα χέρια της μέχρι εκεί, η μεγαλύτερη ήττα του ελληνικού μπάσκετ θα έχει γραφτεί μακριά από τους προβολείς των μεγάλων γηπέδων.
