Το σλόγκαν «δύο διαφορετικοί κόσμοι» έχει γίνει της μόδας τις τελευταίες μέρες. Εκφράζει διαχρονικά τις διαφορές του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Οι οποίες ισχύουν για πολλούς τομείς και στο σύνολο των συλλόγων.
Αυτό που διαπιστώνουμε εύκολα, είναι η διαφορά αντιμετώπισης απέναντι στους παίκτες. Τα του Ολυμπιακού δεν χρειάζονται ανάλυση. Η στάση Ουόκαπ και Ντόρσεϊ, μιλά από μόνη της. Αθλητές όχι φετινοί, αλλά επί σειρά ετών στον Ολυμπιακό, έχοντας γίνει ένα με τον οργανισμό. Κι όμως δεν διστάζουν να εκφράσουν δημόσια την επιθυμία τους να φύγουν. Προφανώς γιατί πίσω από κλειστές πόρτες, δεν μπόρεσαν να βγάλουν άκρη.
Συμβόλαια με «ταβάνι», παίκτες που θα μείνουν στη συμφωνία που έχουν υπογεγραμμένη, χωρίς καμία οικονομική επιβράβευση για την επιτυχία τους. Αν διαφωνήσουν τότε βγαίνουν και φταίχτες.
Αυτός σε γενικές γραμμές, είναι ο Ολυμπιακός των Αγγελόπουλων. Το ακριβώς αντίθετο, είναι ο Παναθηναϊκός. Δικαιολογώντας απόλυτα το «δύο διαφορετικοί κόσμοι». Σε επίπεδο επαγγελματικού περιβάλλοντος τουλάχιστον, αυτές οι διαφορές είναι τεράστιες.
Στο «τριφύλλι» με το που κατακτήθηκε το ευρωπαϊκό, επιβραβεύτηκαν με νέα συμβόλαια σχεδόν όλοι οι παίκτες. Αυτό βέβαια δεν έγινε τώρα, αλλά σταδιακά τα τελευταία δύο χρόνια.
Φτάνοντας στο σήμερα, έχουμε τις δηλώσεις του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Σέρβος κόουτς έχει ξεκαθαρίσει πολλές φορές, πως το πλάνο του στην ομάδα είναι το «πρώτα ο παίκτης». Κοινώς, να παρέχεται κάθε ευκολία στους αθλητές, για να σκέφτονται μόνο το τι κάνουν στο παρκέ. Ο σπουδαίος προπονητής, μάλιστα, έχει ευχαριστήσει δημόσια τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για την συγκεκριμένη τακτική που εφαρμόζεται στην ομάδα.
Έχει φανεί άλλωστε, από τα αποδυτήρια, τις παροχές για την καθημερινότητα των αθλητών, μέχρι και τον σεφ για να μην προβληματίζονται οι παίκτες ούτε καν στο τι θα φάνε.
Οι συγκεκριμένες παροχές γίνονται με τα χρήματα. Πληρώνει η διοίκηση του Παναθηναϊκού, για αυτή την άνεση των αθλητών. Υπάρχει και ένα διαφορετικό στοιχείο όμως, που δεν πληρώνεται. Αφορά την «οικογένεια». Τη λέξη που πάντα χρησιμοποιούν στο «τριφύλλι», όταν αναφέρονται στην ομάδα.
Οικογένεια είναι να ανεβάζει ο Γιαννακόπουλος στόρι, γεμάτος ενθουσιασμό επειδή επιστρέφει ο Ναν και να τον αποκαλεί «βασιλιά». Κάτι που έχει κάνει – σε μορφή αποθέωσης – για όλους τους παίκτες.
Οικογένεια είναι να χωρίζουν φιλικά οι δρόμοι με όποιον παίκτη αποχωρεί. Ο Όσμαν φορούσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ και ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού τον αγκάλιασε λες και ήταν παίκτης της ομάδας του. Ο Λούκα Βιλντόσα πριν μερικά χρόνια αποθεώθηκε από τον Γιαννακόπουλο, με αναφορές στη μαγκιά του και στο χαρακτήρα του. Τη στιγμή που εκείνος είχε υπογράψει στον Ολυμπιακό!
Υπήρξαν και «εκρήξεις» μέσα στα χρόνια. Όπως είχε συμβεί με τον Παπαγιάννη. Όμως είναι κάτι στιγμιαίο και κυρίως, δεν αφορούσε λεφτά, επιβράβευση, τακτική για συμβόλαιο. Ήταν στεναχώρια για μια αποχώρηση. Μέχρι που «σβήστηκε» κι αυτό, με το χρόνο που γιατρεύει τις «πληγές».
Είναι περιττό να υπάρχουν συγκρίσεις, ανάμεσα σε δύο ομάδες που πρεσβεύουν διαφορετικές αξίες στην ίδια την αντιμετώπιση των αθλητών. Τις βλέπουμε στην πράξη, δεν χρειάζονται υπενθύμιση, παρά μόνο παρατήρηση.
Πρόσφατο είναι και το παράδειγμα της ανακοίνωσης της ΚΑΕ Ολυμπιακός, για τη… χάρη που έκαναν οι ιδιοκτήτες της να δώσουν άδεια για να χειρουργηθεί ο Λεσόρ. Δύο διαφορετικοί κόσμοι…
