Για τον Παύλο Γιαννακόπουλο έχουν γραφτεί χιλιάδες κείμενα και έχουν φτιαχτεί ατέλειωτα αφιερώματα. Και η αλήθεια είναι πως ποτέ δε θα είναι αρκετά καθώς μιλάμε για τον κορυφαίο αθλητικό παράγοντα που γνώρισε αυτός ο τόπος και αυτό είναι κοινώς αποδεκτό από κάθε φίλαθλο οποιασδήποτε ομάδας. Η μοίρα είχε σημαδέψει αυτή την ημερομηνία για τον Παύλο καθώς 10 Ιουνίου ήταν όταν έγινε μέλος του Δ.Σ. του Παναθηναϊκού, εν έτει 1971, 10 Ιουνίου ήταν όταν ανέλαβε το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου, εν έτει 1987, αλλά και 10 Ιουνίου ήταν όταν έφυγε για πάντα, εν έτει 2018.
Τόσο ο Παύλος όσο και ο Θανάσης αλλά και ο αφανής αλλά ουσιαστικός Κώστας Γιαννακόπουλος πήραν από το χέρι τον Παναθηναϊκό και τον μετέτρεψαν από μεγάλη ομάδα σε υπερδύναμη του ευρωπαϊκού μπάσκετ αλλάζοντας μια για πάντα τα status αυτού του τμήματος. Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι παράγοντες στον παγκόσμιο αθλητισμό, άνθρωποι που επένδυσαν, που έδωσαν πολλά χρήματα για να κάνουν τις ομάδες τους πρωταγωνίστριες, που ξεπέρασαν τα όρια. Αυτό που έκανε τον Παύλο και την οικογένειά του ξεχωριστούς ήταν πως ο Παναθηναϊκός ήταν η ψυχή τους και για αυτό δεν τον πρόδωσαν ποτέ.
Δεν ήταν μόνο τα ατέλειωτα εκατομμύρια που ξόδεψαν για αυτή την ομάδα αλλά το ότι ως βασικό τους μέλημα ήταν να ηγηθούν έχοντας ως προτεραιότητα το ήθος και την αξιοπρέπεια. Ουδέποτε έθεσαν ως αρχή τους το «με κάθε τρόπο» αλλά ταυτόχρονα έθεσαν ως στόχο την απόλυτη κορυφή σε Ελλάδα και Ευρώπη ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο.
Η υπέροχη ταινία του Χρήστου Δήμα “Ταξίδι στα αστέρια” έχει προσφέρει μοναδικές σκηνές γεμάτες συγκίνηση. Δεν ξέρουμε βέβαια αν οι διάλογοι ήταν ακριβώς έτσι αλλά η προσωπικότητα του Παύλου και του Θανάση ήταν τέτοια που όσα ειπώθηκαν στην ταινία θα μπορούσαν να έχουν ακουστεί από τους ίδιους. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή όπου ο Παύλος Γιαννακόπουλος δίνει συμβουλές στον πιτσιρικά, τότε, Δημήτρη αναφέρει χαρακτηριστικά πως «η ψυχή σου πρέπει να δίνει καύσιμο και το μυαλό να είναι ο οδηγός». Αυτό ήταν ο Παύλος, ένας άνθρωπος που η ψυχή του ήταν πολλαπλάσια σε σχέση με το βραχύ του μέγεθος αλλά ταυτόχρονα και το μυαλό του δεν παρασύρονταν.
Ήθελε τον Παναθηναϊκό πρωταγωνιστή αλλά και ηθικό πρωταθλητή. Αυτό το σκεπτικό υπηρέτησε για μια ζωή ολόκληρη και αυτό θα ήθελε να αφήσει σαν παρακαταθήκη για τον αγαπημένο του σύλλογο, την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια, τις αξίες και τις αρχές του και αυτός ήταν και ο λόγος που ο Παναθηναϊκός ήταν πάντα σεβαστός είτε κέρδιζε ευρωπαϊκά είτε όχι. Σαν κάποια μαγική σύνδεση να περνούσε τις αξίες του ιδρυτή του συλλόγου, του Κεφαλλονίτη Δημήτρη Καλαφάτη, στον Σπαρτιάτη Παύλο. Αυτό που στην Βαρκελώνη αποκαλούν «Κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος». Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε και που ενδεχομένως να είναι ακόμα μεγαλύτερη από τα έξι ευρωπαϊκά που έφερε στο τριφύλλι και αυτά είναι που θα συνοδεύουν τον Παναθηναϊκό στους αιώνες των αιώνων.
