Το μπάσκετ «τρέχει» από ένα σύστημα το οποίο έχει φανερώσει τις προθέσεις του σε κάθε επίπεδο. Από τα ματς τίτλων, μέχρι το σχολικό πρωτάθλημα. Από τις αποφάσεις για τιμωρίες ή μη, μέχρι την αλαζονική συμπεριφορά που ξεκινά από τον πρόεδρο και καταλήγει σε παλαιμάχους που θα έπρεπε να σέβονται την ιστορία τους στο χώρο.
Αιχμή του δόρατος φυσικά, είναι η ΚΕΔ. Εκεί όπου ο Κορομηλάς επιτελεί έργο Λιόλιου από κάθε άποψη. Με όσους και όσες σφυρίζουν τα ματς, να «γράφουν» νέες σαπουνόπερες σε κάθε αγωνιστική.
Το βασικότερο όλων, είναι η νοοτροπία ακόμη και των τελευταίων στην πυραμίδα του συστήματος. Όπως είναι ο ρέφερι Χριστινάκης. Ο άνθρωπος κρίνει τις τύχες ομάδων με σφυρίγματά του και αυτό τον έχει μετατρέψει σε… μικρογραφία Λιόλιου. Αλαζόνα, με αίσθηση απόλυτης ατιμωρησίας γιατί απλά μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει. Τον… καλύπτουν.
Ο συγκεκριμένος τύπος πριν λίγο καιρό τραυμάτισε με χτύπημα αντίπαλο σε αγώνα μπάσκετ εργασιακού πρωταθλήματος. Στη συνέχεια με… φουσκωμένο στήθος και γεμάτος περηφάνια και μαγκιά, κάθισε στον πάγκο. Ενώ ο άνθρωπος που χτύπησε ήταν πεσμένος στο παρκέ και γύρω του όλοι κοιτούσαν απορημένοι.
Ο Χριστινάκης είναι απ’ τα… χαϊδεμένα παιδιά του συστήματος. «Πρωτοπαλίκαρο». Όχι όμως για να δέρνει. Υποτίθεται για να εφαρμόζει κανονισμούς. Κοινώς, αύριο-μεθαύριο θα οριστεί σε έναν αγώνα που θα κρίνει την τύχη ομάδων, τους κόπους αθλητών. Θα πρέπει να αποφασίσει τι έχει γίνει σε έναν πιθανό καυγά. Ο ίδιος που χτυπά αντίπαλο σε εργασιακό πρωτάθλημα μπάσκετ, γιατί απλά μπορεί.
Η απουσία του από μια αγωνιστική, πιστεύει κανείς πως θα φέρει το τέλος του απ’ τη διαιτησία όπως θα έπρεπε; Εδώ σφυρίζουν αυτοί που έχουν υπερβεί τα όρια ηλικίας και επειδή είναι… υπάκουοι, θα τους κρατήσουν μέχρι τα 70 όπως το πάνε. Τον Χριστινάκη θα διώξουν;
Την ίδια ακριβώς κίνηση, αν την είχε κάνει αθλητής, ποια θα ήταν η τιμωρία του; Τι θα γραφόταν γι’ αυτόν; Η ΔΕΑΒ θα είχε παρέμβει; Ο διαιτητής που γίνεται «μποξέρ», είναι υπεράνω νόμων και κανόνων του αθλήματος; Μέχρι και σε αυτό, τον προστατεύει το σύστημα για να μην τον ακουμπήσει κανείς;
Αύριο μεθαύριο θα τον ορίσουν σε τελικούς πρωταθλήματος. Σε κρίσιμα ματς που θα καθορίζουν πολλά. Για να επιβάλει κανονισμούς. Ο ίδιος που τους σμπαραλιάζει με το χειρότερο δυνατό τρόπο.
Η ΕΟΚ και η ΚΕΔ, άραγε θα τον επιβραβεύσουν; Όταν αισθάνονται ατιμώρητοι στα «όργια» που βλέπουμε κάθε αγωνιστική σε όλες τις κατηγορίες και τα ηλικιακά κλιμάκια, αυτόματα θεωρούν πως το μπάσκετ είναι ο… μπαξές του σπιτιού τους. Μπορούν να τον σκάψουν, να τον κάψουν, να τον ποτίσουν όποτε γουστάρουν, να κάνουν γενικά ό,τι θέλουν.
Στα «βαριά» χρόνια της ποδοσφαιρικής παράγκας, τα εκεί φυντάνια δεν είχαν κάνει κάτι ανάλογο. Άντε να διέρρεε καμιά φωτογραφία με φανέλα ομάδας και μέχρι εκεί. Τώρα οι διαιτητές του Λιόλιου, κανείς δεν ξέρει τι είναι ικανοί να κάνουν. Έχοντας διαμορφώσει το χαρακτήρα του συστήματος. Ατιμωρησία, ασυδοσία, ξέφραγο αμπέλι, δεν τους ακουμπά κανείς.
