Όσοι άνθρωποι δέν κολυμπούν, το παθαίνουν γιατί έχουν άγχος ότι δεν θα επιπλεύσουν. Οσοι δεν κοιμούνται έχουν άγχος ότι δεν θα κτυπήσει το ξυπνητήρι. Οσοι δουλεύουν σαν σκυλιά έχουν άγχος ότι θα τους απολύσουν. Χωρίς άγχος και θα κολυμπούσαν, και το ξυπνητήρι θα κτυπήσει και θα δούλευαν πιο χαλαρά. Εχετε δει κανέναν τεμπέλη να έχει άγχος;
Ναι, αλλά είναι τεμπέλης.
Σύμφωνοι, αλλά δεν έχει άγχος.
Το’χω ψάξει το θέμα.
Και βασικά δεν έχω καταλήξει πουθενά.
Χθες μιλούσα με μια φίλη μου στο τηλέφωνο. Είναι ικανή να πουλήσει γουνινο καπέλο σε μαραθωνοδρόμο τον Αυγουστο. Είναι όμορφη. Είναι μια χαρά.. Κοιτάζει τη ζωή μέσα από ένα ορθάνοικτο παράθυρο, έχει ολοκάθαρη ματιά και μια αρμαθιά σπάνια ταλέντα.
Για ένα διάστημα έμεινε χωρίς δουλειά.
Αυριο θα πάει στην καινούργια της δουλειά.
Γιατί; (Ανόητη ερώτηση, αλλά την κάνω δεκτή!)
Επειδή, μπορεί να μην ανταποκριθεί στην εμπιστοσύνη που της έδειξαν.
-Ρε παιδί μου, έχω προφισιενσι, αλλά ξέρω γω τί αγγλικά θέλουν;
-Τί αγγλικά να θέλουν δηλαδή;
-Ξέρω γω...
-... επιπέδου...για να μιλήσεις χωρίς κείμενο επί δίωρο στη Βουλή των Λόρδων παρουσία της Βασίλισσας Her Self;
-Εμ δεν νομίζω....
-Τότε γιατί έχεις άγχος... εχεις προφίσιενσι... τί να’χεις δηλάδή; Συστατική επιστολή από τον Άντονι Χόπκινς;
-Ολα εύκολα τα’χεις εσύ!
-Παιδί μου, έχω δώσει συνέντευξη στο BBC και τα αγγλικά μου τα’χω μάθει βασικά από την Σύνθια, μια Αμερικάνα στη Γλυφάδα. Ανθυποπλοίαρχος του Αμερικάνικου Στόλου....από τη Λουζιάνα... she was singing the blues…Και συ πουχεις προφίσιενσι, έχεις άγχος μην και δεν τα καταφέρεις στην καινούργια σου δουλειά;
-Αχ, άσε με θα σκάσω!
Λοιπόν σκέρτσο είναι... το σκεφτόμουνα όλο το μεσημέρι... δεν εξηγείται διαφορετικά. Δικαιολογία για να μη φχιαριστιούνται 100% τη ζωή.
Κάποτε –σε νεαρή ηλικία- είχα ένα (πρώτο) ραντεβού με τον Χρήστο Λαμπράκη. Πρωινιάτικα... στη Χρήστου Λαδά. Ηταν η εποχή που ήταν εντελώς ιγκόγκνιτο και κυκλοφορούσαν διάφορα μυθικά για εκεινόν. Είναι προφανές ότι μου άρεσε ότι θα τον συναντούσα. Εμενα κοντά στο παλιό Διεθνές Αεροδρόμιο... στο Ελληνικό. Εφυγα κανονικά στην ώρα μου... και αρκετά νωρίτερα μάλιστα. Βγήκα στη Βουλιαγμένης. Εκείνο το πρωινό στο ύψος του Α’Νεκροταφείου περνούσαν κάθετα στη Βουλιαγμένης, έναν σωλήνα και στο Σύνταγμα είχε συλαλλητήριο.
ΉΕφτασα στη Χρήστου Λαδά με μία ώρα καθυστέρηση.
ΌΗμουν 10-12 χρόνια στο επάγγελμα, ήταν τέλη της δεκαετίας του ’80 και ήθελε να με δεί ο Χρήστος Λαμπράκης, για να ακούσει τη γνώμη μου για κάποιο περιοδικό και για όσους ξέρουν, είναι σαν σήμερα να είσαι πιτσιρικάς να παίζεις γενικώς μπάσκετ και ξαφνικά να θέλει να σε δει προσωπικώς ο Ομπράντοβιτς.
Ε, δεν θα το πιστέψετε, αλλά άγχος δεν είχα που αργούσα...
Δεν είχαμε καν κινητά τηλέφωνα, να πάρω να πω: Χρηστο, θα αργήσω κανένα μισάωρο!
Όταν έφτασα τριαλαρούμ-τριαλαράμ με περίμεναν στο ισόγειο του ΔΟΛ, μερικοί διευθυνταράδες. Το άχγος τους έβγαινε από τα αυτιά.
-Ποιός ήταν αυτός ο μαλάκας που έστησε μια ώρα τον Λαμπράκη;
Με σούρανε στο ασανσέρ - όπου με επέπληξαν υποτιμητικότατα, αυστηρότατα και πολύ μουράτα- και φτάσαμε στο ρετιρέ, όπου ήταν ή αίθουσα συσκέψεων. Ενα θρυλικό δωμάτιο. Τρομερά πορτρέτα, φτιαγμένα από εξαιρετικούς καλλιτέχνες στους τοίχους.
Κάτι σαν να περίμενα να με δει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Σε λίγο μπήκε ο Χρήστος Λαμπράκης.
Με χαιρέτησε και με μια πρόταση του εξήγησα ότι άργησα γιατί συνάντησα έργα και συλλαλητήριο. Μου χαμογέλασε και για μισό λεπτό κουβεντάσαμε για τη φρίκη της κίνησης στην Αθήνα.
Μου έκανε εξαιρετικά καλή εντύπωση πόσο εύκολα ξεπέρασε το γεγονός ότι τον έστησα. Προφανώς κατάλαβε ότι δεν μπορούσα να ανοίξω λαγούμι, κάτω από τον σωλήνα της ΕΥΔΑΠ για να φτάσω στην ώρα μου. Ίσως να του’κανε εντύπωση ότι τον έστησα... αν και πραγματικά πιστεύω, ότι διέκρινε πώς δεν ήμουν αγχωμένος και μάλλον του άρεσε.
Και αλήθεια δεν ήμουν αγχωμένος.
Όχι, επειδή είμαι ατρόμητος... γιατί δεν είμαι... αλλά επειδή είμαι αρκετά αναίσθητος, για πράγματα που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξουν.
Στην αίθουσα, άλλωστε, οι μόνοι που δεν ήμασταν αγχωμένοι ήταν ο ίδιος κι εγώ... οι υπόλοιποι με το ζόρι απέφυγαν το εγκεφαλικό.... σας μιλάω για ονοματάρες της εποχής, που έτρεμαν σαν το ψάρι.... μπας και ο μαλάκας (εγώ δηλαδή) που του έφεραν, πει καμιά λέξη παραπάνω...
Σας πληροφορώ ότι και τη γνώμη μου είπα και τη δουλειά την πήρα.
Μπορεί να είμαι αφελής, αλλά εγώ δεν τον βρήκα απειλητικό τον άνθρωπο. Αντιθέτως τον βρήκα πολύ κύριο, και έχω να θυμάμαι ότι ότι όσα μου είπε για τα ΜΜΕ τα είδα να γίνονται 10-15 χρόνια μετά.
'Αρα;.... άρα είχα δίκιο που δεν αχώθηκα.
Φαντάζομαι ότι φαντάζεστε πόσους αχωμένους έβλεπε… Φαντάζομαι να φαντάζεστε, τί βλακείες θα του’χα πει, αν ήμουν αγχωμένος ή αστροπελεκιασμένος που άργησα...
Φυσικά και δεν τον ξανάστησα στις άλλες 7-8 φορές που τον ξανασυνάντησα. Φυσικά και ήμουν μια ώρα πριν. Οχι γιατί είχα άγχος, αλλά γιατί έπρεπε να τιμήσω το γεγονός ότι δεν με ισοπέδωσε-εξαφάνισε-ατμοποίησε εκείνο το πρωινό.
Να σας πω το πιο αστείο:
'Ολοι οι υπόλοιποι παρόντες ποτέ δεν με συγχώρεσαν. Δεν αρέσει σε όλους να τους κοιτάς στα μάτια.
Αν το πλήρωσα;
Ναι, αλλά άγχος εκείνο το πρωίνό που περνούσανε τηλέφωνο ή ΕΥΔΑΠ στο Α’Νεκροταφείο δεν είχα..
Μήπως αγόρι μου, είσαι λίγο πιο πολύ από «αρκετά» αναίσθητος;
Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνω.
