MENU

Αν παρατηρήσεις προσεκτικά, κάπου θα τους ξετρυπώσεις. Εκεί, χωμένους στα λευκά και κρύα καρεκλάκια του ΟΑΚΑ. Ένα με τον ανώνυμο κόσμο. Να καταπίνουν πίκρες, αλλά να είναι εκεί. Στις χαρές και στις λύπες μαζί, όπως λέει το τραγούδι της εξέδρας. Δεν είναι δήθεν. Αν τους τρυπήσεις με μία καρφίτσα το δάχτυλο, το αίμα που θα τρέξει θα είναι… πράσινο. Γι’ αυτούς ο Παναθηναϊκός είναι στ’ αλήθεια ενιαίος και αδιαίρετος. Όχι στα λόγια, στις πράξεις.

Πως θα μπορούσαν να είναι δήθεν; Οι μόνοι που είναι πιο παλιοί (βολεϊκοί) Παναθηναϊκοί από τον Δημήτρη Ανδρεόπουλο είναι τα καρεκλάκια στον Τάφου του Ινδού. Από 16 ετών με το τριφύλλι στην καρδιά, για 16 χρόνια ως παίκτης κι άλλα 6 ως προπονητής. Στις χαρές και στις λύπες μαζί. Στα δύσκολα, αλλά και στα πολύ δύσκολα εκεί. Βράχος, όταν ο κόσμος χανόταν. Φάρος, όταν οι φουρτούνες έκρυβαν το φως. Προπονητής, τεχνικός διευθυντής, γυμναστής, ψυχολόγος, τα πάντα όλα. Σε εποχές που αν γύριζες ανάποδα τον κουμπαρά δεν θα έπεφτε ούτε ευρώ. Κράτησε ζωντανό ένα ολόκληρο τμήμα με τα ψέματα. Με το τίποτα. Μόνο με την Παναθηναϊκή ψυχή.

Το «13» στην φανέλα του Χαράλαμπου δεν είναι τυχαίο. Ούτε δήθεν. Είναι τρόπος ζωής. Είναι ο τρόπος που βιώνει τον κόσμο.  Η δική του αλήθεια. Πριν καν ενηλικιωθεί κλήθηκε να γίνει άνδρας. Την ώρα που όλοι οι συμμαθητές του είχαν να ασχοληθούν με πράγματα της ηλικίας τους, εκείνος προσπαθούσε να σώσει οτιδήποτε μπορούσε να σωθεί. Να επουλώσει τις πληγές του από την μεγαλύτερη προσωπική απώλεια που μπορεί να βιώσει κάποιος και συνάμα να σηκώσει το βάρος ενός τμήματος που πάει να ζήσει την υπέρτατη ντροπή. Να πέσει, να διαλυθεί.

Ένα 17χρονο παιδί στο κόσμο των αντρών. Ένας 17χρονος έφηβος με ερασιτεχνικό συμβόλαιο στον κόσμο των επαγγελματιών. Κι εκείνος, να τους κοιτάει όλους στα μάτια. Παρά τις καθημερινές τραγωδίες που βίωνε σε όλα τα επίπεδα.

Ο βολεϊκός Παναθηναϊκός είναι μία υπέροχη ιστορία. Μία φοβερή παρέα που σφυρηλατήθηκε και ατσάλωσε στα δύσκολα. Πρόπερσι, χρειάστηκε ένα θρίλερ στο Αιγίνιο για να μείνει στην ζωή και αφού βγήκε από την εντατική, φέτος ευωδιάζει υγεία, μυρίζει καθαρό, ανόθευτο τριφύλλι.

Ο βολεϊκός Παναθηναϊκός είναι κάτι να ελπίζεις, κάτι που μπορείς να ερωτευτείς, ένα πράσινο απάγκιο για όσους βαρέθηκαν τις φουρτούνες. Έχει τον μπαμπά του λόχου στο πρόσωπο του 40άρη Σωτήρη Παντελέωντα που θαρρεί κανείς πως παίζει στον Παναθηναϊκό από… πάντα. Έχει έναν Δανό πασαδόρο (Γιάκομπσεν) που με την ηρεμία του θυμίζει τον Ρενέ Χένρικσεν. Έναν Βραζιλιάνο κεντρικό (Ράνχελ) που καψουρεύτηκε από το προ τριετίας πέρασμά του, που δεν δίστασε στιγμή να ξανάρθει. Έχει δύο παιδιά του Μιλένιουμ (Ράπτης, Ανδρεόπουλος) που αποτελούν ορισμό της Παναθηναϊκής ψυχής.

Δεν είναι η καλύτερη ομάδα που είδε ποτέ το βόλεϊ, δεν είναι καν ο καλύτερος Παναθηναϊκός -πως θα μπορούσε άλλωστε, μιλάμε για ένα τμήμα με 18 πρωταθλήματα Ελλάδας. Είναι μία ομάδα με αδυναμίες, ατέλειες, κενά, ελλείψεις, με πολύ μικρότερο μπάτζετ από τους ανταγωνιστές της, αλλά μία ομάδα που παλεύει για την ζωή της σε κάθε πόντο.

Μία ομάδα που καταθέτει την ειλικρίνεια της κάθε δευτερόλεπτο που πατάει στο παρκέ. Μία ομάδα που άντεξε στα πραγματικά δύσκολα και η οποία παίζει πια με το χαμόγελο στα χείλη, δίχως το άγχος της επιβίωσης. Κάθε πόντος κερδισμένος, κάθε σετ κερδισμένο, κάθε ματς κερδισμένο είναι και μία μεγάλη προσωπική νίκη όσων άντεξαν να φτάσουν μέχρι εδώ και συνεχίζουν να πορεύονται με οδηγό το τριφύλλι στην καρδιά.

Το 3-2 επί του ΠΑΟΚ ήταν μία υπενθύμιση ότι οι παρέες είναι αυτές που γράφουν ιστορία. Ειδικά αυτές που της ενώνει μία λεπτή, αόρατη, πράσινη κλωστή…

 

Στις χαρές και στις λύπες μαζί…
EVENTS