Όταν ο Παναθηναϊκός χτιζόταν το καλοκαίρι του 2021 είχε έναν και μόνο στόχο, να αφήσει πίσω τις γκρίζες μέρες και να ξαναγίνει κατακτητής τίτλων. Για να συμβεί αυτό χρειαζόταν μεγάλες προσωπικότητες. Πέρα από παίκτριες σαν την Παπαφωτίου, τη Χαντάβα και τη Ρόγκα χρειαζόταν και κάτι το ξεχωριστό όσον αφορά τις ξένες. Και το βρήκε στο πρόσωπο της Μάρετ Γκρότους.
Για να είμαστε ειλικρινείς πέρασε αρκετός καιρός για να μάθουμε να προφέρουμε το όνομα της σωστά και να σταματήσουμε να την αποκαλούμε «Γκρόθες» αλλά συγχωρέστε μας, δύσκολα τα ολλανδικά. Η ακραία που είχαμε την ιδιαίτερη τιμή να… βαφτίσουμε ως “Dutch machine” έγινε κομμάτι του Παναθηναϊκού και γενικότερα κομμάτι της Αθήνας. Προσαρμόστηκε άμεσα στις συνθήκες της ομάδας και στον τρόπο ζωής και έγινε μία από τις μορφές που οδήγησαν τον Παναθηναϊκό στην επιστροφή στους τίτλους όχι μία αλλά τρεις φορές, όσον αφορά το πρωτάθλημα, και μία όσον αφορά το Κύπελλο.
Αυτό που βρήκαν οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού το καλοκαίρι του 2021 ήταν μια παίκτρια με ηγετική φυσιογνωμία, μια ακραία που μπορεί να προσαρμοστεί σε όλες τις συνθήκες, μια αθλήτρια που δε μασάει στα δύσκολα αλλά και μια παίκτρια σε ώριμη ηλικία. Ντύθηκε στα πράσινα όταν ήταν ήδη 32 ετών και έχοντας ήδη ένα βαρύ βιογραφικό. Το σημαντικότερο ήταν πως δεν ήταν μια από αυτές που έρχονται και φεύγουν αλλά ότι αποτέλεσε μαζί με τις Παπαφωτίου, Ρόγκα, Μεταξά, Χατζηευστρατιάδου τη ραχοκοκαλιά της ομάδας που καθιερώθηκε στην κορυφή.
Οι λίγο πιο… ψαγμένοι θα θυμούνται πως χρησιμοποιήθηκε ακόμα και ως λίμπερο όταν αυτό κρίθηκε αναγκαίο. Δεν ήταν η κορυφαία σκόρερ αλλά ήταν αυτή στην οποία μπορούσε να βασιστεί η υποδοχή, αυτή που θα έκανε θραύση με το κυματιστό σερβίς και όποτε χρειαζόταν να έπαιρνε και κρίσιμες επιθέσεις. Αλλά ποτέ μα ποτέ δε θα δίσταζε να βγει μπροστά σε παιχνίδια που έκαιγαν. Άλλωστε δύο φορές οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε κατάκτηση τροπαίου στο Ρέντη και σε Game 5. Με την πρώτη άλλωστε να είναι και η κορυφαία παίκτρια του πρωταθλήματος.
Αν κάτι δε θα ξεχάσουμε είναι πως όταν τη βλέπαμε να αποχωρεί (λίγες ευτυχώς φορές) ως τραυματίας και έμοιαζε να είναι κάτι άσχημο ξέραμε πως θα επιστρέψει πολύ πολύ σύντομα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ήταν η κράση της τέτοια, ήταν ο χαρακτήρας της τόσο σκληραγωγημένος; Σίγουρα ήταν παίκτρια που δεν τα παρατούσε ποτέ. Όπως μας είχε δηλώσει άλλωστε σε αποκλειστική συνέντευξη πριν κάποια χρόνια «Ακόμα και αν πέσω θα ξανασηκωθώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ».
Η Γκρότους είναι μια από τις κορυφαίες ξένες που ζήσαμε την τελευταία δεκαετία και ξεκάθαρα ένας από τους πιο ωραίους χαρακτήρες. Για αυτό κιόλας ταίριασε τόσο εύκολα στο ελληνικό κλίμα και αγαπήθηκε πολύ. Και μπορεί το τελευταίο της παιχνίδι δεν ήταν ήττα και αποκλεισμός από τον Ολυμπιακό στους ημιτελικούς του περσυνού πρωταθλήματος αλλά ίσως αυτό να ήταν το ιδανικό. Όχι γιατί της άξιζε να πει «αντίο» με ήττα αλλά γιατί ο κόσμος την αποθέωσε μαζί με την Παπαφωτίου και τη Μεταξά που είπαν το δικό τους «αντίο» δείχνοντας πως τις έβαζε πάνω από νίκες και από ήττες, πως εκτίμησε στο μέγιστο βαθμό όσα προσέφεραν και πως θα είναι για πάντα στις καρδιές τους.
