Το ζητούμενο για τη Λαμπρούση πλέον είναι όχι πόσα Κύπελλα Ελλάδος έχει κατακτήσει αλλά πόσα δεν έχει κατακτήσει καθώς είναι μετρημένες στο ένα χέρι οι περιπτώσεις που δεν σήκωσε το εν λόγω τρόπαιο. Και αν βάλουμε στη συζήτηση και το Κύπελλο Γαλλίας που κατέκτησε με τη Μιλούζ το 2021, όταν και προφανώς δε γινόταν να διεκδικήσει το ελληνικό, αυτό ίσως να βάζει και λίγο παραπάνω χρυσόσκονη στη συζήτηση.
Οι τίτλοι είναι ο μεγάλος στόχος και ο αυτοσκοπός για κάθε αθλητή και σίγουρα στο σπίτι της Λαμπρούση τα τρόπαια μπορούν να γεμίσουν ολόκληρο δωμάτιο. Και προφανώς όλα αυτά τα κατέκτησε με κάθε επισημότητα. Υπάρχουν περιπτώσεις αθλητών και αθλητριών που τυχαίνει να βρίσκονται στο… σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Υπάρχουν πολλοί και πολλές που με κατάλληλη επιλογή ομάδων βρέθηκαν να έχουν μπόλικα μετάλλια και διακρίσεις έχοντας περιορισμένο ρόλο έως και μηδαμινό. Η Λαμπρούση έγινε πολύνίκης του Κυπέλλου Ελλάδος και ταυτόχρονα σήκωσε πολλά ακόμα τρόπαια ως πρωταγωνίστρια.
Μπορούμε να συμφωνήσουμε πως φέτος στον Πανιώνιο αλλά και πέρυσι στον Ολυμπιακό δεν είχε το ίδιο ενεργό ρόλο αλλά παρόλα αυτά ήταν εκεί, ήταν εκεί για τις κρίσιμες φάσεις, τα κομβικά σερβίς και για τις στιγμές που χρειαζόταν λίγο περισσότερη εμπειρία και ποιότητα. Σίγουρα δεν την πήραν τα χρόνια και έχει ακόμα καριέρα μπροστά της αλλά έχει αφήσει σαφέστατα το σημάδια της στο ελληνικό βόλεϊ τα τελευταία 10 περίπου χρόνια. Για αυτό άλλωστε αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι του Ολυμπιακού στα χρόνια που κυριαρχούσε, για αυτό αποτέλεσε και μια ηχηρή μεταγραφή για τον Πανιώνιο πριν περίπου οκτώ μήνες.
Αυτό που έκανε πάντα τη Λαμπρούση να ξεχωρίζει ήταν η πληρότητά της. Σε μια θέση όπου οι κεντρικοί είναι πιο μονοδιάστατοι και συχνά περιορίζονται στο πως να κάνουν καλό μπλοκ και να δουλεύουν επιτυχώς τον πρώτο χρόνο η Λαμπρούση ήταν πολλά περισσότερα. Ήταν πάντα μια γρήγορη και ευέλικτη κεντρικός, μια αθλήτρια έτοιμη να βουτήξει όποτε χρειαστεί για να βοηθήσει στην άμυνα και μια αθλήτρια με πολύ καλό σερβίς που πολλές φορές έκρινε παιχνίδια. Κυρίως, όμως, μια αθλήτρια με πολύ καλή αντίληψη του παιχνιδιού. Και αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας που συχνά ξεχνάνε οι νεαρότερες αθλήτριες στη διαδρομή τους.
Το πέρασμά της από τη Γαλλία ήταν ένα κερασάκι σε μια υπέροχη τούρτα καθώς απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως δεν ήταν μόνο… πρώτη στο χωριό αλλά πρώτη και στην πόλη. Και μάλιστα σε ένα πρωτάθλημα πολύ σοβαρό και όχι κάποιο παρακμιακό κατέκτησε τίτλους και έκανε μεγάλες εμφανίσεις. Δεν αρκέστηκε στο ότι ήταν πρωταγωνίστρια σε μια ομάδα που μονοπωλούσε τους τίτλους στην Ελλάδα και δικαιώθηκε απόλυτα. Πολύ απλά γιατί το άξιζε και γιατί μπορούσε να τα καταφέρει.
Κατά το κοινώς λεγόμενο οι μεγάλοι αθλητές πρέπει να είναι και μεγάλοι άνθρωποι και αυτό είναι το κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ. Κέρδισε το σεβασμό των αντιπάλων της, ποτέ δεν προκάλεσε και δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάει σε αντίπαλες έδρες για να παρακολουθήσει παιχνίδια πρωταθλήματος. Πολύ απλά γιατί ήταν πάντα άψογη και στο κομμάτι συμπεριφοράς. Η Λαμπρούση είναι μια πολυνίκης αλλά κυρίως είναι μια μορφή που άφησε (και συνεχίζει να αφήνει) το σημάδι της σε ένα άθλημα που έχει ανάγκη από ήρωες και ξεχωριστές μορφές.
