Το τμήμα βόλεϊ γυναικών δεν ήταν απλά ένα ακόμα τμήμα από τα πολλά που έχει ο Παναθηναϊκός. Εδώ και πολλά χρόνια ήταν ένα από τα αγαπημένα του κόσμου. Άλλωστε αυτό φαινόταν συχνά πυκνά στην Κυψέλη, το Μαρούσι, το Μετς και για τους λίγο παλιότερους στον Τάφο του Ινδού. Ένα τμήμα που είχε φέρει τίτλους, διακρίσεις και είχε αγγίξει δύο φορές την ευρωπαϊκή δόξα. Και αν τα δύσκολα χρόνια έφεραν την ομάδα για μία δεκαετία και κάτι χωρίς τίτλο πλέον όχι μόνο έχει ξαναβρεί τη λάμψη της αλλά ακτινοβολεί περισσότερο από ποτέ.
Αγωνιστικά τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δεν έπεσε σε παγίδες στο «Βαρίκας» αλλά έκανε και μία από τις πιο χορταστικές του εμφανίσεις, τουλάχιστον για τα δύο πρώτα σετ όταν και κρινόταν η πρόκριση. Πολύ καλό σερβίς, εξαιρετική συνέπεια στο μπλοκ άμυνα και αποτελεσματικότητα και υπομονή στην επίθεση. Όλες οι μικρές, και μεγάλες, λεπτομέρειες που πρέπει να κάνει κανείς σε ένα παιχνίδι σαν αυτό. Την ίδια ώρα που στον Πανιώνιο τίποτα δε λειτουργούσε. Η Ριστίσεβιτς ήταν ο βασικός στόχος του πράσινου σερβίς, η Ραχίμοβα έμεινε στα ρηχά και το κέντρο δεν είχε τρόπο να δώσει λύσεις.
Οι παίκτριες του Πανιωνίου και ποιότητα έχουν αλλά και εμπειρία. Σχεδόν όλες τους κουβαλούσαν σπουδαίες παραστάσεις από τις καριέρες τους και δεν ήταν πρωτάρες σε παιχνίδια σαν αυτά. Παρόλα αυτά συμβαίνει στον αθλητισμό να βρεθείς σε κακή μέρα την κρίσιμη στιγμή, ή πιο σωστά την κρίσιμη περίοδο καθώς και στο παιχνίδι του Μετς ο Πανιώνιος δεν πήρε καλό βαθμό. Και σίγουρα το ότι έπρεπε όλες να λειτουργήσουν σωστά με τη συνθήκη ενός νέου προπονητή ήταν μια έξτρα δυσκολία.
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε και έφτασε στον τελικό γιατί λειτούργησε ως ομάδα. Γιατί παρότι βρήκε απέναντί του μια σπουδαία ομάδα με καταπληκτικές μονάδες είχε το προνόμιο να έχει καλύτερο σύνολο. Αυτό ξεκινάει από τον Κιαπίνι και πηγαίνει στην άψογη Κωνσταντινίδου, το φανταστικό δίδυμο Λαμπκόφσκα-Γουάιτ, την πολύτιμη Μπένετ και την τριάδα κεντρικών που κάνει θαύματα φέτος. Και φυσικά στο δίδυμο Αντωνακάκη-Ρόγκα που ίσως να είναι το καλύτερο στη Volley League.
Όλα κρίθηκαν από νωρίς και χωρίς άγχος για τις πράσινες, όπως αποδείχθηκε. Ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια είχε φτιάξει καλές ομάδες, πήρε τίτλους, ανέβηκε και πάλι στο κανονικό του επίπεδο αλλά αυτή η φετινή ομάδα ίσως και να είναι η κορυφαία όλων. Όχι μόνο γιατί φτάνει σε ευρωπαϊκό τελικό και κάνει θραύση στο πρωτάθλημα αλλά γιατί έχει όλα τα στοιχεία που πρέπει να έχει μια καλή ομάδα. Χημεία, ομοιογένεια, πειθαρχία και προσωπικότητες κάτι που κάνει τον Παναθηναϊκό να μην έχει πρόβλημα ακόμα και όταν απέναντί του βρίσκονται σύνολα με εξαιρετικές παίκτριες.
Κάτι που δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά είναι πως το «Βαρίκας» ήταν ένα εκπληκτικό σκηνικό ακόμα και αν οι οικοδέσποινες δεν πανηγύρισαν. Όπως και στο Μετς έτσι και στη Νέα Σμύρνη είδαμε τον κόσμο να δίνει δυναμικό παρόν και κυρίως να μη δίνει καμία αφορμή για αρνητικά σκηνικά. Οι φίλοι του Πανιωνίου μπορούν να πάρουν… παράσημο αρχικά με το υπέροχο πανό που σήκωσαν για την Πέννυ Ρόγκα αλλά και για το ότι στο φινάλε, πριν αποθεώσουν την ομάδα τους για όλη τη φετινή προσπάθεια χειροκρότησαν τον Παναθηναϊκό κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει στα ελληνικά γήπεδα ειδικά όταν αυτό συνοδεύεται με μια επίπονη ήττα. Συνολικά, ωστόσο, αυτά τα δύο παιχνίδια και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν από τον κόσμο ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να εισπράξει το άθλημα αλλά κυρίως τα κορίτσια που παλεύουν κάθε μέρα στους αγωνιστικούς χώρους.
ΥΓ: Κάπου εκεί ψηλά η Ρούξι θα βλέπει αυτά τα κορίτσια που πήραν την «κληρονομιά» της και την κράτησαν λαμπερή.
ΥΓ2: Ο Πανιώνιος μπορεί να αποκλείστηκε και να μην έφτασε σε έναν ιστορικό τελικό αλλά όχι μόνο του αξίζουν εύσημα αλλά αν επιμείνει και… καλλιεργήσει ότι φύτεψε τη φετινή σεζόν δε θα αργήσει να γράψει εξίσου λαμπρή ιστορία.
ΥΓ3: Όλοι αυτοί οι τύποι που μεσοβδόμαδα, μετά τις 10 το βράδυ περίμεναν στη Λεωφόρο τα κορίτσια του Παναθηναϊκού (και δεν ήταν λίγοι) είναι ένα σημάδι του ρομαντισμού του συλλόγου, αυτοί που ξέρουν ότι το ταλαιπωρημένο τμήμα βόλεϊ έψαχνε τη γη της επαγγελίας και πλέον τη βλέπουν να πλησιάζει.
ΥΓ4: Πέννυ Ρόγκα, τι απίθανο σενάριο είναι αυτό που έγραψες για τη ζωή σου;
