Το φετινό League Cup ήταν κάτι σαν μια mini series με πολλά μαζεμένα επεισόδια τα οποία έχουν να κάνουν κυρίως με εξωαγωνιστικούς λόγους. Επειδή μιλάμε για βόλεϊ, όμως, υπάρχουν δεδομένα και εντός αγωνιστικούς χώρου τα οποία ήταν πιο ξεκάθαρα.
Εντός αγωνιστικού χώρου η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο Ολυμπιακός ήταν ανώτερος και αυτό έχει έναν ξεκάθαρο πρωταγωνιστή, τον Αντώνη Βουρδέρη. Ο προπονητής του Ολυμπιακού κατάφερε από τη μία να αλλάξει το αρνητικό κλίμα στην ομάδα του από τη μέρα που ανέλαβε τα ηνία και αφετέρου κατάφερε να περάσει τις αρχές του και να αφήσει πίσω τις κακές μέρες της ομάδας.
Ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε απόλυτα συγκεντρωμένος στο κομμάτι της υποδοχής και πάλι κάτι που έκανε τη δουλειά του πιο εύκολη. Και ο Φρομ και ο Πέριν αλλά και ο Τζιάβρας ήταν απόλυτα θετικοί σε αυτό τον τομέα κάτι που έκανε τα πράγματα να πάρουν σχήμα. Η πειθαρχία στην υποδοχή έδωσε την άνεση στον Καβάνα να δημιουργήσει με ιδανικές προϋποθέσεις και αυτό σε μια ομάδα με ταλαντούχους επιθετικά παίκτες την κάνει ακόμα καλύτερη. Ο Ατανασίγιεβιτς ήταν ο απόλυτος ηγέτης επιθετικά αλλά δεν ήταν η μόνη αξιόπιστη λύση αφού γενικότερα ο Ολυμπιακός είχε λύσεις από κάθε θέση.
Ο ΠΑΟΚ δεν είχε τρόπο να πληγώσει την απέναντι υποδοχή και ταυτόχρονα δεν μπορούσε να βρει απαντήσεις στο καλό σερβίς των ερυθρολεύκων. Και σε τέτοιες περιπτώσεις η ανατροπή γίνεται μια δύσκολη υπόθεση. Ακόμα και αν πάλεψε σκληρά ο δικέφαλος, κατέκτησε το τρίτο σετ και μπήκε δυναμικά στο τέταρτο η αυτοπεποίθηση των ερυθρολεύκων θύμισε κάτι από την περσυνή ομάδα που ένιωθε άτρωτη.
Με απλά λόγια ο Ολυμπιακός ήταν ανώτερος. Αυτό δε χωράει μεγάλη ανάλυση αφού αποδείχθηκε καθαρά στον αγωνιστικό χώρο και σίγουρα δίνει στον Βουρδέρη ένα μεγάλο boost και πολλούς πόντους εμπιστοσύνης ώστε να συνεχίσει να κάθεται στην… καρέκλα του head coach.
Σε ότι έχει να κάνει με τα εξωαγωνιστικά σίγουρα δε μιλάμε για μια διοργάνωση αντάξια του επιπέδου των ομάδων που συμμετείχαν. Όσα διαδραματίστηκαν τα τελευταία 24ωρα χαρακτηρίζονται τουλάχιστον από προχειρότητα, για να είμαστε επιεικείς. Για χρόνια οι αθλητές και οι αθλήτριες φώναζαν για υποστήριξη από την κρατική τηλεόραση και προβολή του αθλήματος. Μπορεί να είχαν δίκιο εν μέρει ωστόσο δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να ξεκαθαρίσουμε ότι το να δείχνει η ΕΡΤ 2 ή 3 παιχνίδια βόλεϊ κάθε εβδομάδα δεν αποτελεί από μόνο του αναβάθμιση του αθλήματος. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την κάλυψη του τελικού που άκουσον άκουσον δεν έδειξε την απονομή του τροπαίου.
Η αναβάθμιση του αθλήματος περιλαμβάνει μια σειρά από πράξεις και κυρίως από επένδυση στην προβολή του. Από τη μία ενέργειες προώθησης αγνοούνται καθώς σε αντίθεση με τα πραγματικά μεγάλα πρωταθλήματα δεν υπάρχει σοβαρές ενέργειες σε social media κλπ αλλά κυρίως όλα είναι ρευστά μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η διοργάνωση του Final 8 με αυτό το format ήταν μια ενδιαφέρουσα αλλαγή. Σίγουρα είχε κάποιες αδυναμίες, μπορεί να άρεσε μπορεί να μην άρεσε, αλλά σίγουρα ήταν κάτι ενδιαφέρον και κυρίως γιατί δε μπλέκαμε με League Cup όπως άλλες σεζόν όπου η διοργάνωση έμενε στον αέρα επ’ αόριστον, δεν ξέραμε πότε θα ολοκληρωθεί, αν θα έχει μονό ή διπλό τελικό και άλλα πολλά τέτοια.
Το να ορίζεται, λοιπόν, αυτό το format με συγκεκριμένες έδρες, μέρες και ώρες και ξαφνικά να γίνεται όλος αυτός ο πανικός την τελευταία στιγμή για αλλαγή έδρας χωρίς καμία σοβαρή αιτιολόγηση, διαταράσσοντας την ηρεμία, προκαλώντας ζητήματα αξιοπιστίας και δημιουργώντας προβλήματα πραγματικά από το πουθενά είναι σαν να πυροβολεί η διοργανώτρια αρχή τα πόδια της. Εάν είχε οριστεί εξαρχής το «Σοφία Μπεφόν» ως έδρα του τελικού δε θα είχε σηκωθεί καμία συζήτηση. Το να γίνει όλη αυτή η αναταραχή λίγες ώρες πριν τον τελικό έφερε δικαιολογημένη ένταση στην πλευρά του ΠΑΟΚ, παρουσίασε εικόνα προχειρότητας και έφερε στον Ολυμπιακό μια περιττή σκιά την οποία δε χρειαζόταν και με την εικόνα που εμφάνισε στον αγωνιστικό χώρο δεν του αξίζει κιόλας γιατί αποδείχθηκε στην πράξη ανώτερος.
Και όλα αυτά για να φτάσουμε σε έναν τελικό που και πάλι δεν μπόρεσε να είναι γιορτή και έγινε μεταξύ 20 ανθρώπων. Αν ήταν λοιπόν να καταλήξουν οι δύο ομάδες να διεκδικούν το τρόπαιο με αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν να παίξουν και σε προπονητικό γήπεδο και να αποφύγουν την υποχρέωση στον Πανιώνιο που παραχώρησε το γήπεδό του ή ακόμα και στον Φλοίσβο που παραλίγο να παραχωρήσει το δικό του.
Πέρασαν 15 χρόνια από τον τελευταίο τελικό που πραγματοποιήθηκε στο Φάληρο, στο Κλειστό του Τροκαντερό. Εκεί ήταν εμφανές ότι μπορεί να δημιουργηθεί μια συνθήκη γιορτής και να δούμε τελικό διοργάνωσης με καταπληκτικό κλίμα, σε μεγάλο και γεμάτο γήπεδο κάτι που το συζητάμε ακόμα. Η τεχνογνωσία υπάρχει, οι εγκαταστάσεις υπάρχουν αλλά μάλλον τα πλάνα έχουν κλειδωθεί σε ντουλάπια.
Ένα είναι το σίγουρο. Ότι το να βλέπουμε αγώνες στην ΕΡΤ δεν είναι η λύση ώστε το βόλεϊ να πάει μπροστά. Χρειάζονται άτομα, δράση, οργάνωση και σοβαρότητα. Αλλά πάνω από όλα επένδυση. Γιατί πολύ απλά αν δεν επενδύσεις και δεν ξοδέψεις θα παραμένεις στάσιμος.
