Κάθε παιχνίδι έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Από τη μία, όσον αφορά τον Παναθηναϊκό, θα μπορούσε κανείς να δει τις σοβαρές αδυναμίες που έχει στην υποδοχή κυρίως όσο ήταν στο παιχνίδι η Γιόβιτς, την νευρικότητα που εμφάνισε όταν άρχισε να δέχεται πίεση αλλά και αντίθετα την ηρεμία όταν το παιχνίδι έφτασε στο τάι μπρέικ όπου όλα κρίνονταν. Όσον αφορά το Μίλωνα, όμως, δύσκολα μπορεί να μείνει κανείς στα αρνητικά καθώς πραγματοποίησε ένα πολύ καλό παιχνίδι κόντρα σε ένα από τα μεγάλα φαβορί της σεζόν.
Είναι προφανές ήδη από τη 2η αγωνιστική πως σε αυτό το πρωτάθλημα δεν υπάρχει εύκολη νίκη. Όταν ο πρωταθλητής αντιμετωπίζει την ομάδα που μόλις ανέβηκε κατηγορία ζορίζεται και κερδίζει στις λεπτομέρειες φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν μπορείς να υποτιμάς κανέναν στη Volley League. Αν στο πρώτο σετ μπορούμε να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός έχασε ένα σετ μέσα από τα χέρια του το οποίο ήλεγχε απόλυτα σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη συνέχεια. Ο Μίλωνας ανέβαζε την απόδοσή του όσο το παιχνίδι εξελισσόταν και είναι χαρακτηριστικό το πόσο καλύτερες γινόταν η Κίλιτς και η Χίππε.
Το βάθος του πάγκου στον Παναθηναϊκό είναι δεδομένο και αυτό ουσιαστικά έσωσε την παρτίδα. Έχοντας μεγάλο ρόστερ ο Νέσιτς, καθόλου άδικα, επέλεξε να μπει στο παιχνίδι με ακραίες τη Γκρότους και τη Γιόβιτς. Άλλωστε η Σέρβα αποκτήθηκε για να σηκώσει βάρος σε επίθεση και υποδοχή. Η εικόνα της στο πρώτο σετ ήταν απογοητευτική καθώς ουδέποτε βρήκε ρυθμό επιθετικά ενώ στην υποδοχή ήταν ένα μόνιμο πρόβλημα. Όταν η υποδοχή δεν πάει καλά τόσο πιο δύσκολα λειτουργεί η δημιουργία και η επίθεση και σε ένα μεγάλο βαθμό εκεί ήταν που παρουσιάστηκε νευρικότητα και αστάθεια για τις πράσινες, κάτι που τελικά κόστισε.
Η Μπιάρντα είχε καλά και κακά διαστήματα και αυτό οδήγησε τον Νέσιτς να εφαρμόσει το plan B που είδαμε σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας, να παίξει χωρίς καθαρή διαγώνια αλλά με τη Γκρότους, την Κωνσταντίνου και τη Βλαχάκη. Μπορεί αυτό να μη μοιάζει με ιδανικό σχήμα αλλά εκ του αποτελέσματος ήταν λειτουργικό και βοήθησε σε μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού.
Ο Μίλωνας έχει ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό το οποίο πηγάζει 100% από τον προπονητή του. Η ομάδα εμφανίζει πολύ ενθουσιασμό και ορισμένες φορές άγνοια κινδύνου, κάτι που είναι μάλλον θετικό όπως αποδεικνύεται. Στο ματς της πρεμιέρας είχε θετικά δείγματα κόντρα στον Ολυμπιακό και ορισμένες στιγμές οι παίκτριες εμφάνιζαν περίσσια αυτοπεποίθηση. Απέναντι στον Παναθηναϊκό είχαν και πάλι αυτά τα στοιχεία αλλά είχαν και περισσότερο καθαρό μυαλό. Βλέποντας τον Παναθηναϊκό να ζορίζεται στην υποδοχή πίεσαν ακόμα περισσότερο από το σερβίς. Κυρίως, όμως, η Γκόγκιτς διαβάζοντας τις αδυναμίες του πράσινου μπλοκ έδινε όλο και περισσότερες μπάλες στη Χίπε και την Κίλιτς που κάποιες στιγμές έμοιαζαν ασταμάτητες.
Σίγουρα η ποιότητα της Κωνσταντίνου και της Βλαχάκη που ήρθαν από τον πάγκο έκαναν τη διαφορά αλλά αυτό που έδωσε το κάτι παραπάνω ήταν οι κεντρικές. Η Σάμανταν, όπως και πέρυσι, είναι η πιο αξιόπιστη επιλογή επιθετικά ενώ ταυτόχρονα η «τρέλα» και η δυναμική της Χατζηευστρατιάδου δίνουν κάτι το απρόβλεπτο στον Παναθηναϊκό. Και αν για την Κροάτισσα τα νούμερα τα λένε όλα (14/18 επιθέσεις) η Χατζηευστρατιάδου είναι μόνιμα ένας X factor ακόμα και αν δεν δίνει ατέλειωτους πόντους. Η Θεσσαλονικιά κεντρικός έχει βελτιωθεί ακόμα περισσότερο, είναι πιο γρήγορη ενώ διαβάζει σωστά πολλές κομβικές φάσεις που κρίνονται πάνω στο φιλέ.
Ο Μίλωνας ενδεχομένως να έχασε αυτό το παιχνίδι λόγω απειρίας. Όχι τόσο λόγω απειρίας των αθλητριών, καθώς οι περισσότερες έχουν παραστάσεις υψηλού επιπέδου, αλλά γιατί όλες μαζί ως σύνολο είναι κάτι καινούργιο. Είναι ξεκάθαρο πάντως πως άπαντες στη Νέα Σμύρνη έχουν πίστη σε αυτό που φτιάχνεται εκεί και απλά περιμένουν το χρόνο ώστε η ομάδα να ωριμάσει και να πιάσει το ταβάνι της. Άλλωστε ο ίδιος ο Δεναξάς μετά το παιχνίδι δήλωσε πως αυτή η ομάδα θα είναι ουσιαστικά έτοιμη σε έναν περίπου μήνα.
Όσο για τον Παναθηναϊκό, αν εξαιρέσουμε τη Γκρότους που μοιάζει με εγγύηση πρωταθλητισμού και την πάντα θετική Σάμανταν, είναι μια ομάδα που μπορεί να βασιστεί στον ελληνικό κορμό. Η Βλαχάκη ανεβαίνει διαρκώς, η Κωνσταντίνου έχει μπει με φόρα στη σεζόν οπότε όσο η Γιόβιτς και η Μπιάρντα δεν έχουν ρυθμό αυτό δε θα είναι καταστροφικό αλλά κάτι διαχειρίσιμο. Σαφώς και η σεζόν είναι μόλις στην αρχή της και ενδεχομένως κάποιες αθλήτριες να χρειάζονται περισσότερο χρόνο και υπομονή για να «λυθούν». Ωστόσο ο πάγκος έχει βάθος και αυτό είναι πάντα μια καλή συνθήκη για κάθε προπονητή.
