Οι σεζόν που κυλάνε με αλλαγές προσώπων και κυρίως αλλαγές προπονητών δεν είναι οι πιο ενδεδειγμένες για ασφαλή συμπεράσματα. Ιδανικό παράδειγμα είναι η περασμένη σεζόν για τον Παναθηναϊκό που μπορεί να ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τον Μπράνκο Γκάιτς στο τιμόνι της ομάδας αλλά αυτή δεν ήταν η ιδανική συνταγή της επιτυχίας παρά μόνο μια συγκυρία που αξιοποίησε σωστά ο Σέρβος και η ομάδα. Σε βάθος χρόνου φάνηκε πως το τριφύλλι έψαχνε κάτι διαφορετικό.
Ο Καλμαζίδης παρέλαβε μια ομάδα που δεν έχτισε ο ίδιος αλλά κατάφερε να τη συμμαζέψει και να τις βάλει αρχές. Αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Ελληνοσουηδός κόουτς ήταν να ψάξει την ιδανική χημεία και το κατάλληλο «παζλ» κάνοντας αρκετές αλλαγές και προσθήκες στην ομάδα. Χαρακτηριστικό είναι πως στην περίοδο Καλμαζίδη έφυγε και ξαναγύρισε η Μέντιτς, προστέθηκε η Κρος, η Βασιλαντωνάκη, η Τζαγκαράκη, η Παλάσιο και η Αρβανιτοπούλου. Μοναδική μεταγραφή για λόγους ανάγκης ήταν η Τζαγκαράκη καθώς η Ρόγκα είχε μείνει εκτός δράσης λόγω χειρουργείου. Οι υπόλοιπες προσθήκες ήταν μια συνεχής αναζήτηση του κόουτς ώστε αφενός να κρατήσει το επίπεδο της ομάδας ψηλά (αυτό φαίνεται από τις δύο κεντρικές που έφερε και πάλι στον Παναθηναϊκό) και αφετέρου να πλαισιώσει όσο γίνεται καλύτερα το βασικό κορμό της ομάδας και να βάλει δυναμισμό και ανταγωνισμό στις προπονήσεις.
Όταν αυτά γίνονται στο μέσο της σεζόν και μάλιστα μιας σεζόν με υψηλές απαιτήσεις και έχοντας χαθεί έδαφος στη βαθμολογία είναι λογικό και αναμενόμενο να υπάρχουν έντονες διακυμάνσεις στην απόδοση. Μάλιστα, ο Καλμαζίδης συχνά προσπάθησε να ενεργοποιήσει όλο το ρόστερ καθώς παιχνίδια όπως αυτά με τον ΖΑΟΝ, το Αιγάλεω κλπ έδιναν την ευκαιρία στον προπονητή της ομάδας να ξεκουράσει τις βασικές αθλήτριες που κουβαλούσαν τον Παναθηναϊκό όλη τη χρονιά και παράλληλα να ρίξει στον αγωνιστικό χώρο κάθε «αναπληρωματική». Αυτό, βέβαια, οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε πολλά και διαφορετικά σχήματα καθ’ όλη τη χρονιά και ίσως να αποσυντόνισε την ομάδα κάποιες στιγμές.
Το κέρδος ωστόσο φάνηκε στο φινάλε αφού όλες έδειχναν να είναι απόλυτα έτοιμες στα πλέι οφ. Δεν είναι τυχαίο πως κάθε αλλαγή που δοκίμαζε ο Καλμαζίδης κόντρα στην ΑΕΚ απέδωσε είτε μιλάμε για την Χατζηευστρατιάδου και το φρεσκάρισμα των κεντρικών είτε για τα τρικ με Νικολογιάννη και Μεταξά. Αυτό που όλες οι αθλήτριες μπορούν να παραδεχτούν είναι πως ο Καλμαζίδης κατάφερε να κερδίσει το μέγιστο από αυτές. Τόσο η εξαιρετική του γνώση για το άθλημα όσο και ο χαρακτήρας του που επιτρέπει στις αθλήτριες να τον εμπιστεύονται απόλυτα σε κάθε οδηγία είναι ο ιδανικός συνδυασμός της επιτυχίας.
Συχνά πυκνά ο Καλμαζίδης επισήμανε πως όλα κρίνονται στα πλέι οφ και όχι στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Μπορεί μετά από ήττες ή κακές εμφανίσεις αυτό να μοιάζει δικαιολογία αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια και αποδείχθηκε στην πράξη. Το στοίχημα για τον προπονητή του τριφυλλιού ήταν να κρατήσει την ομάδα ενεργή μέχρι τα πλέι οφ και αυτό γίνεται με τον πιο απλό τρόπο, δηλαδή το γνωστό «βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά». Όσο ο Παναθηναϊκός επιβίωνε αλλά παράλληλα δούλευε σκληρά τόσο έμενε ζωντανός και εν τέλει έφτασε ως τους τελικούς.
Μια δύσκολη σεζόν για τον Παναθηναϊκό ολοκληρώνεται με την ομάδα να διεκδικεί τον τίτλο. Ενδεχόμενη κατάκτηση θα μοιάζει μια ιδανικό φινάλε αλλά ταυτόχρονα και με μια καινούργια αρχή χτισμένη πάνω σε στέρεο έδαφος. Με τον Καλμαζίδη ο Παναθηναϊκός αναστήθηκε εκ νεκρών την ώρα που αυτό έμοιαζε αδύνατο. Με τον Καλμαζίδη, όμως, από το ξεκίνημα στον πάγκο της ομάδας θα μπορέσει να χτίσει μια ομάδα ικανή για ένα βήμα παραπάνω και με μεγαλύτερες φιλοδοξίες και αυτό είναι σπουδαιότερο ακόμα και από ένα πρωτάθλημα.
