Σήμερα, το όνομα Φερστάπεν είναι συνώνυμο της επιτυχίας στη Formula 1, χάρη στα επιτεύγματα του Μαξ. Υπήρξε, ωστόσο, μια εποχή που ο άνθρωπος από τον οποίο όλοι περίμεναν να γράψει ιστορία ήταν ο πατέρας του. Και μάλιστα, οι προσδοκίες για τον Γιος Φερστάπεν ήταν τόσο μεγάλες, ώστε πολλοί τον θεωρούσαν έναν μελλοντικό παγκόσμιο πρωταθλητή.
Αυτή την ξεχασμένη ιστορία φέρνει ξανά στο προσκήνιο το The Race, μέσα από τη σειρά podcast F1 Rewind, με τους δημοσιογράφους Έντ Στρο και Μαρκ Χιουζ να θυμούνται πώς ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της εποχής είδε την καριέρα του να παίρνει εντελώς διαφορετική τροπή. Όλα άρχισαν τον Σεπτέμβριο του 1993, στο Εστορίλ της Πορτογαλίας. Ο 21χρονος τότε Φερστάπεν, μόλις δύο χρόνια μετά την παρουσία του στα καρτ και έχοντας κατακτήσει το γερμανικό πρωτάθλημα Formula 3, συμμετείχε σε δοκιμές με τη Footwork.
Παρά το γεγονός ότι οδηγούσε ένα μονοθέσιο περιορισμένων δυνατοτήτων, σημείωσε χρόνο που θα τον τοποθετούσε στη δέκατη θέση της εκκίνησης του Grand Prix Πορτογαλίας, το οποίο είχε πραγματοποιηθεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Οι διαφορετικές συνθήκες της πίστας έπαιξαν τον ρόλο τους, αλλά η εντύπωση που προκάλεσε ήταν τεράστια. Το περιοδικό Autosport τον έκανε εξώφυλλο, παρουσιάζοντάς τον ως το πιο καυτό νέο ταλέντο της Formula 1.
Και τότε άρχισε ένας πραγματικός αγώνας δρόμου για την υπογραφή του. «Οι ομάδες συναγωνίζονταν μεταξύ τους για να του προσφέρουν μακροχρόνιο συμβόλαιο. Αν αναζητούσες τον επόμενο Μίκαελ Σουμάχερ ή Μίκα Χάκινεν, αυτός ήταν ο οδηγός που κοιτούσες», θυμάται ο Μαρκ Χιουζ. Η McLaren του έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει δοκιμές, η Ferrari είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον, ενώ η Benetton κατάφερε τελικά να εξασφαλίσει την υπογραφή του.
Όπως επισημαίνει ο Έντ Στρο, η ταχύτητα της ανόδου του ήταν σχεδόν πρωτοφανής για την εποχή. Μέσα σε μόλις δύο χρόνια είχε περάσει από τα καρτ στο κατώφλι της Formula 1. «Αν στα τέλη του 1993 ρωτούσες ποιος νέος οδηγός θα έμπαινε στη Formula 1, θα κέρδιζε αγώνες και θα γινόταν παγκόσμιος πρωταθλητής, όλοι θα σου έλεγαν τον Γιος Φερστάπεν», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η απόφαση που άλλαξε τα πάντα
Το αρχικό σχέδιο της Benetton έμοιαζε ιδανικό. Ο Φερστάπεν θα περνούσε το 1994 πραγματοποιώντας δοκιμές και αποκτώντας εμπειρία, προτού εξασφαλίσει αγωνιστική θέση το 1995. Όμως ο τραυματισμός του JJ Λέχτο σε δοκιμές άλλαξε τα δεδομένα. Ο Ολλανδός βρέθηκε ξαφνικά στο δεύτερο μονοθέσιο της Benetton, δίπλα στον Μίκαελ Σουμάχερ, χωρίς να έχει ολοκληρώσει την προετοιμασία του.
Και εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Η ομάδα ήταν ουσιαστικά χτισμένη γύρω από τον Γερμανό, ο οποίος εκείνη τη χρονιά θα κατακτούσε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο του. Ο Φερστάπεν, αντίθετα, προσπαθούσε να προσαρμοστεί σε ένα δύσκολο μονοθέσιο, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου δεν αποτελούσε προτεραιότητα. Συμμετείχε σε δέκα από τους 16 αγώνες της σεζόν και κατάφερε να ανέβει δύο φορές στο βάθρο. Παράλληλα, όμως, έζησε δύο τρομακτικές στιγμές: το ατύχημα στο ντεμπούτο του στη Βραζιλία, όταν το μονοθέσιό του εκτοξεύτηκε στον αέρα, και τη μεγάλη πυρκαγιά κατά τον ανεφοδιασμό του στο Grand Prix Γερμανίας.
Οι συγκρίσεις με τον Σουμάχερ ήταν αμείλικτες. Στις οκτώ κοινές συμμετοχές τους, ο Γιος δεν κατάφερε να τον νικήσει ούτε μία φορά στις κατατακτήριες, με τη μέση διαφορά τους να φτάνει τα 1,920 δευτερόλεπτα. Ο ίδιος παραδέχθηκε αργότερα ότι το μονοθέσιο ήταν υπερβολικά νευρικό για το οδηγικό του στιλ. «Εκ των υστέρων, μπήκε πολύ νωρίς στη Formula 1. Αν είχε ακολουθηθεί το αρχικό πρόγραμμα, θα είχε πραγματοποιήσει πολλές δοκιμές μακριά από τη δημοσιότητα και θα ήταν πολύ καλύτερα προετοιμασμένος για το 1995», εξηγεί ο Χιουζ.
Υπήρχε, όμως, και κάτι ακόμη. Ο Φλάβιο Μπριατόρε είχε δημιουργήσει μια ομάδα με ξεκάθαρο πρωταγωνιστή τον Σουμάχερ, ενώ ο Φερστάπεν και ο μάνατζέρ του είχαν ουσιαστικά παραχωρήσει τον έλεγχο των επόμενων κινήσεων της καριέρας του. Από το επίκεντρο του ενδιαφέροντος στις μικρότερες κατηγορίες, ο Ολλανδός βρέθηκε ξαφνικά στον ρόλο του δεύτερου οδηγού. Και μάλιστα απέναντι σε έναν από τους μεγαλύτερους οδηγούς που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Η συνειδητοποίηση που τον σημάδεψε
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας είναι όσα παραδέχθηκε αργότερα ο ίδιος ο Γιος. Όπως αναφέρει ο Χιουζ, ο Φερστάπεν είχε μπει στη Formula 1 πιστεύοντας ότι μπορούσε να νικήσει τους πάντες. Όταν, όμως, είδε από κοντά τι ήταν ικανός να κάνει ο Σουμάχερ, αναγκάστηκε να αναθεωρήσει. «Είχε έρθει πιστεύοντας ότι θα κέρδιζε αγώνες, ότι θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Και ξαφνικά βρέθηκε απέναντι σε κάποιον όπως ο Μίκαελ και κατάλαβε ότι ίσως έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τις προσδοκίες του».
Ο Γιος Φερστάπεν δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής. Η τεράστια δυναμική που είχε δημιουργήσει πριν από το ντεμπούτο του χάθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα στην πρώτη του σεζόν. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν διέθετε το ταλέντο για μια πολύ διαφορετική καριέρα. «Ήταν πραγματικά πολύ καλός οδηγός. Καλύτερος από αυτό που κατάφερε να δείξει στη συνέχεια», καταλήγει ο Χιουζ.
Και κάπως έτσι, μια από τις μεγαλύτερες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Formula 1 έγινε αργότερα ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην προετοιμασία του γιου του, Μαξ, ώστε εκείνος να κατακτήσει όσα δεν κατάφερε ο ίδιος.
