Ο Ολυμπιακός του Σπανούλη πήρε το πάνω χέρι για το φετινό πρωτάθλημα με την νίκη του επί του ΠΑΟ στο ΣΕΦ και το 2-1 των τελικών. Ο Ολυμπιακός του Σίλβα κατέκτησε ένα ακόμη πρωτάθλημα, το 18ο τα τελευταία 20 χρόνια, είχε και πάλι μια καλή παρουσία στο Τσάμπιονς Λιγκ χαρίζοντας στο λαμπερό Καραισκάκη βραδιές δόξας στους οπαδούς του. Και όμως όλα αυτά που έχουν συμβεί στα τελευταία 24 χρόνια στο Μπάσκετ (μια και εκεί μπήκε πρώτα) και στο Ποδόσφαιρο του Ολυμπιακού ίσως να μην τα είχαμε ζήσει ποτέ. Ίσως τα «πέτρινα» χρόνια να συνεχίζονταν ακόμη…
Ίσως το τμήμα μπάσκετ του Ολυμπιακού να ήταν ακόμη στο Παπαστράτειο με τις μερικές εκατοντάδες οπαδούς να παρακολουθούν τα παιχνίδια μιας ομάδας που ζούσε με τις δάφνες της δεκαετίας του ’70. Ίσως τεράστιοι προπονητές όπως οι Ιωαννίδης και Ίβκοβιτς να μην είχαν κάτσει ποτέ στον πάγκο. Ίσως τεράστιοι μπασκετμπολίστες όπως οι Πάσπαλιε, Τάρπλει, Έντι Τζόνσον, Φασούλας να μην είχαν έρθει ποτέ. Ίσως οι αδελφοί Αγγελόπουλοι που πήραν στα χέρια τους τον μπασκετικό Ολυμπιακό όταν τον άφησε να μην είχαν την δυναμική μιας ομάδας που μπορεί να ήταν στα «κάτω» της αλλά είχε ήδη μια πρόσφατη κληρονομιά πέντε σερί πρωταθλημάτων και ενός ευρωπαϊκού.
Ίσως ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός να μην υπήρχε καν τώρα! Γιατί τότε, στα «πέτρινα χρόνια», στην λαίλαπα του «πράσινου» Κοσκωτά και του… βασιλιά των Ρουμπινιών, Σαλιαρέλη, η επιδίωξη των «απέναντι» να τον κάνουν… «μαγαζάκι» τους ίσως έπιανε τόπο. Και αν τότε ο ίδιος, γνωστός για την λατρεία του στον Ολυμπιακό δεν έμπαινε μπροστά, μπορεί τώρα να μετράγαμε το 29ο χρόνο χωρίς πρωτάθλημα για τον Ολυμπιακό…
Ο ίδιος όμως αποφάσισε να γραφτεί αλλιώς η ιστορία.
15 Απριλίου 1993. «Να είστε σίγουροι ότι ξεκινά μια νέα εποχή». Έτσι έκλεινε η δήλωση του την μέρα που έπαιρνε στα χέρια του τις τύχες του «πληγωμένου» γίγαντα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τότε όλοι οι απέναντι γέλασαν. Το «ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον Πειραιά» έγινε σύνθημα. Ο ίδιος ήξερε πως θα χρειαζόταν να αλλάξει τα πάντα, αλλά πρωτίστως να σώσει οικονομικά την ΠΑΕ.
Τα τεράστια χρέη που άφησε κυρίως ο Κοσκωτάς να είχαν οδηγήσει τον Ολυμπιακό στη διάλυση. Ίσως αν είχε τότε, αρχικά το 1992 όταν μπήκε στη «μάχη» στην ΠΑΕ και ουσιαστικά το 1993 όταν πήρε ξεκάθαρα στα χέρια του την ομάδα, αποφασίσει να κάνει το «εύκολο» και ανώδυνο οικονομικά η πορεία στη συνέχεια να ήταν διαφορετική. Αν τότε είχε πει «δεν πληρώνω τα χρέη των άλλων, ρίχνω την ομάδα στο Ερασιτεχνικό και μηδενίζω» να ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
Επέλεξε τον δύσκολο δρόμο και μέχρι το 2000 πλήρωσε 11 δις δραχμές ξεχρεώνοντας τα «σπασμένα» των άλλων.
Η ιστορία είναι γνωστή από το 1997 και μετά. Τα 12 πρωταθλήματα εκ των οποίων τα 7 θρυλικά σερί, τα πέντε κύπελλα αλλά και την καθιέρωση του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Και όχι μόνο αυτά. Με το νέο Καραισκάκη και τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις στο Ρέντη. Από παίκτες; Να χορτάσει το μάτι μας, και των αντιπάλων. Δεν υπάρχει λόγος να τους θυμίσω, τους ξέρετε, τους θυμάστε (αναγκαστικά ή με χαρά…) τους θαυμάσατε.
«Όσο ζω θα είμαι στον Ολυμπιακό» είχε πει, λίγα χρόνια τελικά πριν φύγει. Δεν τήρησε την υπόσχεση του ο 77χρονος πλέον Θρύλος του Ολυμπιακού. Φρόντισε όμως στην αποχώρηση του να παραδώσει την ομάδα σε έναν άνθρωπο που ήξερε πως και αγαπά τον Ολυμπιακό και θα κάνει ότι περνάει στο χέρι του για να τον κρατήσει ψηλά και γιατί όχι να ξεπεράσει τον μύθο του!
Ένας μύθος όμως που ποτέ και κανείς δεν πρόκειται να ξεπεράσει. Γιατί απλά αν αυτός δεν υπήρχε, ίσως να μην υπήρχε καν Ολυμπιακός ή τουλάχιστον στο μέγεθος που γεννήθηκε και κυριάρχησε χρόνια και χρόνια ο σύλλογος του Πειραιά.
Μπορεί λοιπόν να μην είναι τώρα στον Ολυμπιακό, αρκεί όμως που τήρησε αυτή που έκανε στα δύσκολα, εκείνο το απόγευμα στις 15 Απριλίου 1993. «Να είστε σίγουροι ότι ξεκινά μια νέα εποχή» είχε πει ο Σωκράτης Κόκκαλης…
