Στις βερβερικές φυλές που ζουν στα στις παρυφές των βουνών του Άτλαντα, στα βορειοανατολικά του Μαρόκου, το όνομα κάθε νέου παιδιού είναι ιδιαίτερη σημασία. Σύμφωνα με το παλιό έθιμο, όλη η φυλή συνεδρίαζε για να αποφασίσει ποιο θα ήταν το πιο ταιριαστό όνομα, και συχνά οι γονείς δεν ακούγονταν καθόλου σ’ αυτή τη διαδικασία: Αποφάσιζαν οι πρεσβύτεροι, οι παππούδες κατά κύριο λόγο.
Ο Άνας Ζαρουρί γεννήθηκε στο Βέλγιο, στην πόλη Μέχελεν (ή Μαλίν, αν προτιμάτε τα γαλλικά). Οι γονείς του μετανάστευσαν στη δυτική Ευρώπη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Είναι μάλλον απίθανο να ρώτησαν πολύ κόσμο για να δώσουν όνομα στο πρώτο τους παιδί, μπορεί να ρώτησαν μόνο την οικογένεια. Αλλά επέλεξαν ένα πολύ δυνατό: Άνας σημαίνει «αυτός που φέρνει την παρηγοριά, τη συντροφικότητα». Κι αν σ’ αυτό προσθέσει κάποιος και το επώνυμο Ζαρουρί, που σημαίνει «αναγκαίος, απαραίτητος», βγαίνει ένα πλήρες όνομα που, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο με την κατάσταση.
Την επιβλητική νίκη 4-1 επί της Γιανγκ Μπόις στην Ελβετία με το χατ-τρικ του 25χρονου Άνας Ζαρουρί με τις μαροκινές ρίζες μπορεί να τη δει κανείς ως «απαραίτητη παρηγοριά», αν λάβει υπ’ όψιν του τις ψυχολογικές συνθήκες, κάτω από τις οποίες έγινε. Οι περισσότεροι, πάντως, το βλέπουν σαν κάτι δυνατότερο: Μια υπόσχεση διαρκούς «παρηγοριάς» από έναν παίκτη που δούλεψε πολύ και μεθοδικά ως τώρα, αλλά αρνήθηκε να γίνει ρομπότ.
Από τα έξι του χρόνια, όταν πάτησε για πρώτη φορά χορτάρι στις ακαδημίες της Heffen, στην οικογένεια το’ χαν ξεκαθαρίσει: Πρώτα τα γράμματα. Γι’ αυτό και πριν κλείσει τα δέκα του χρόνια ήταν… τρίγλωσσος: Ο πατέρας του μιλούσε αραβικά, η μητέρα του γαλλικά και στο σχολείο διδασκόταν φλαμανδικά! Επίσης ο πατέρας του επέμενε να παίζει μπάλα στο σπίτι εντελώς ξυπόλητος, για να «αισθάνεται καλύτερα» τη μπάλα. Σε συνέντευξή του ο Άνας έχει παραδεχτεί πόσο τον βοήθησε αυτό για να ελέγχει τα χτυπήματά του και να βάζει καλύτερα τα πόδια του.
Η εξέλιξή του δεν υπήρξε αλματώδης, αλλά προοδευτική. Ήδη από τα 11 τον «τσίμπησε» η ακαδημία της Μαλίν, η «μεγάλη» ομάδα της πόλης. Έναν χρόνο έκατσε εκεί και μετά μετακόμισε στην περίφημη JMG, την ακαδημία του Ζαν Μαρκ Γκιγιού, που «ειδικεύεται» στο να αναδεικνύει παιδιά με ρίζες από την Αφρική. Και στα 14 του βρήκε στέγη στις «μικρές» ομάδες της Ζούλτε Βάρεγκεμ, όπου φιλοξενούνταν κιόλας στους ξενώνες των ακαδημιών της.
Η εκρηκτικότητά του στο ένας μ’ έναν και το γεγονός ότι δεν έκανε κατάχρηση ντρίμπλας, αλλά αντιλαμβανόταν το παιχνίδι, τον οδήγησε στις μικρές εθνικές του Βελγίου. Παρ’ όλα αυτά, η Ζούλτε δεν του πρόσφερε επαγγελματικό συμβόλαιο όταν έκλεισε τα 19. Για να βρει επαγγελματική στέγη ως άνδρας πια επέλεξε τη Λόμελ στη Β’ κατηγορία.
Εκεί, στη σεζόν 2019-20, έκανε 5 συμμετοχές πρωταθλήματος χωρίς γκολ και με συνολικά 6 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις σημείωσε ένα γκολ. Αλλά την επόμενη σεζόν (2020-21), ήταν πιο σταθερά παρών: 25 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, 7 γκολ, και σημαντική συνεισφορά, με συνολικά (με κύπελλα) 27 συμμετοχές και 7 γκολ.
Η συνέχεια τον έφερε στην κορυφαία κατηγορία του Βελγίου, με τη μεταγραφή στη Σαρλερουά τον Φεβρουάριο του 2021. Εκεί, ο Ζαρουρί είχε 43 συμμετοχές πρωταθλήματος σε δύο σεζόν, με 7 γκολ. Στη σεζόν 2021-22 πέτυχε 5 στην πρώτη κατηγορία και 2 στις πρώτες αγωνιστικές του 2022-23 για τους «προγκρέ». Είχε ήδη κληθεί στην Κ21 του Βελγίου όταν προέκυψε το δίλημμα: Ποια εθνική θα εκπροσωπούσε σαν άνδρας;
Ο ίδιος λέει ότι αποφάσισε με την καρδιά του να τιμήσει τη χώρα καταγωγής του και γι’ αυτό επέλεξε το Μαρόκο. Είναι αλήθεια, πάντως, ότι το «τυράκι» ήταν μεγάλο. Μόλις μία εβδομάδα πριν την έναρξη του Μουντιάλ 2022, ο Ζαρουρί δέχτηκε πρόσκληση από την ομοσπονδία του Μαρόκου όχι μόνο να παίξει, αλλά να συμμετάσχει στην αποστολή των 26 παικτών, αντικαθιστώντας τον τραυματία Αμίν Χαρίτ! Σε τέτοια ευκαιρία δεν λες εύκολα όχι: O Ζαρουρί έζησε όλη τη μαγική εμπειρία του Μαρόκου μέχρι την 4η θέση κι έπαιξε σαν αλλαγή στον μικρό τελικό με την Κροατία.
Λίγους μήνες πριν, είχε η πρόκληση της Αγγλίας: η μεταγραφή στη Μπέρνλι, ομάδα τότε της Τσάμπιονσιπ, με τετραετές συμβόλαιο. Η περίοδος 2022-23 υπήρξε η πιο παραγωγική στην μέχρι τότε καριέρα του: σε 34 αγωνιστικές πρωταθλήματος σημείωσε 7 γκολ, πρόσθεσε 6 ασίστ, και όλα αυτά συνολικά σε 39 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις έφτασε τα 11 γκολ, βοηθώντας την ομάδα να πάρει την άνοδο στην Πρέμιερσιπ.
Εκεί, όμως, ο χρόνος συμμετοχής εκμηδενίστηκε. Στο πρώτο μισό της σεζόν 2023-24 έκανε μόνο έξι συμμετοχές. Αναζήτησε ρυθμό με δανεισμό στη Χαλ, αλλά κι εκεί δεν έλαμψε: 12 συμμετοχές και 2 γκολ. Το καλοκαίρι του 2024 μετακινήθηκε και πάλι. Το περιβάλλον της Λανς νόμιζε ότι θα του πήγαινε καλύτερα, ομάδα πιο νεανική σε στυλ παιχνιδιού που του ταίριαζε περισσότερο και σε πιο γνώριμο γαλλόφωνο περιβάλλον. Οι «λανσουά» είχαν μεγάλες απαιτήσεις, όμως δεν τις δικαίωσε: Έπαιξε σε 28 ματς και σημείωσε δύο γκολ.
Έτσι αποφασίστηκε ο δανεισμός στον Παναθηναϊκό. Για έναν παίκτη που έχει αποδείξει πως όταν βρεθεί σ’ ένα περιβάλλον που μιλάει στην καρδιά του, μπορεί να αποδώσει. Από το χαμένο πέναλτι με τη Σαχτάρ, που τελικά δεν στοίχισε, μέχρι την σούπερ εμφάνισή του στη Βέρνη, δεν πέρασαν παρά μόνο λίγες εβδομάδες. Η διάρκεια είναι αυτή που θα δείξει πόσο απαραίτητος θα γίνει και πόση παρηγοριά θα προσφέρει.
