Ο στίβος ήταν το δεύτερο σπίτι της για 14 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε στα 15 της στην αρχή στο μήκος, μόνο για αγώνες, αλλά έπειτα οι προπονήσεις έγιναν εντατικές και οι διακρίσεις δεν άργησαν να έρθουν. Από το μήκος μεταπήδησε στο τριπλούν, για να δώσει βαθμούς στο σύλλογό της και έκανε ρεκόρ νεανίδων. Κάπως έτσι η Όλγα Βασδέκη έγραψε το όνομα της με φαρδιά-πλατιά γράμματα στο χώρο του στίβου και στο τριπλούν. Το 1992 εντάχθηκε στον Πανελλήνιο και το 2006 ήταν που «έριξε» πια, τίτλους τέλους στην καριέρα της.
Η αρχή των διακρίσεων της έγινε το 1993, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο σε αγώνες Μπρούνο Τζάουλι και την ίδια χρονιά ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας στον κλειστό και στον ανοιχτό στίβο. Το 1996 στον κλειστό, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κατέκτησε την τρίτη θέση. Εν συνεχεία κατέκτησε το 1997 την πρώτη θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες στο Μπάρι. Το 1998 πήρε τη πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Βουδαπέστη και κατέκτησε το μοναδικό χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα, ενώ το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Σεβίλλη, πήρε το χάλκινο μετάλλιο και ανέβηκε στο βάθρο με τη Βούλα Τσιαμήτα. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις διακρίσεις της.
Η Όλγα Βασδέκη θυμάται στιγμές της πολυετούς καριέρας της, μιλά στο SDNA για την απόφασή της να σταματήσει το στίβο, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η δική της γενιά αθλητών.
«Είναι τόσο μακρινό, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια, τα 14 που ασχολήθηκα ήταν κάτι μοναδικό, ήταν χρόνια γεμάτα δράση, αγάπη, περιπέτεια, πόνο, επιτυχίες. Πέρασαν πολύ γρήγορα, ενώ τότε δεν το καταλάβαινα, και το συνειδητοποίησα μετά…πέρασα, όμορφα όμως, αλλά με πολλές δυσκολίες. Είναι κρίμα, γιατί είναι κάτι που έχει πολύ γρήγορα ημερομηνία λήξης και όταν είσαι μικρός δεν το καταλαβαίνεις. Δεν έζησα κάποια πράγματα όπως θα ήθελα.
Θα ήθελα να τα ζήσω πιο οργανωμένα, κάποια πράγματα τα άφησα να φύγουν και δεν έδωσα τόση βαρύτητα, όση θα έπρεπε να δώσω. Αυτό όμως είναι το ωραίο, γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία ωριμάζεις. Θα άλλαζα κάποια πράγματα, δεν τα έκανα όλα τέλεια. Έκανα λάθη και αυτό οφείλεται προφανώς στο μικρό της ηλικίας που αναγκάζεται ένας αθλητής να ασχοληθεί με αυτό τον τομέα».
Ήσασταν κομμάτι μιας χρυσής γενιάς αθλητών και αθλητριών, πολύ διαφορετική από τον τωρινό στίβο, και σε αγωνιστικό επίπεδο, αλλά και κοινωνικό, καθώς τότε δεν υπήρχαν και τα social media.
«Μιλάμε για μια διαφορετική εποχή, ίσως λίγο πιο αγνή, αθώα και ρομαντική…όντως ήταν έτσι, δεν υπήρχαν τα social media και η προβολή, η ανάλογη διαφήμιση μέσω των αθλητών. Ήταν πιο δύσκολα χρόνια, αλλά ακριβώς επειδή υπήρχε η δυσκολία, υπήρχε και περισσότερος ρομαντισμός και αγάπη γι’ αυτό που κάναμε. Όχι ότι τώρα δεν το αγαπάνε… αλλά θα ήθελα να πάρω τα δικά μου χρόνια και να τα φέρω τώρα. Τις επιτυχίες που είχα κάνει να της έκανα τώρα. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα.
Τότε γινόταν με περισσότερη αγάπη από τους αθλητές, δεν ήταν τόσο επαγγελματικός ο στίβος, πραγματικά όλα τα παιδιά που είχαν βγει το αγαπούσαν, χωρίς φυσικά επαναλαμβάνω να εννοώ ότι τα σημερινά παιδιά δεν το αγαπούν, κάθε άλλο. Το βλέπαμε τότε διαφορετικά, δεν ξέραμε ότι θα έχουμε κάποιο όφελος, ότι θα βγούμε παγκόσμιοι πρωταθλητές ή ολυμπιονίκες για να έχουμε κάποια απολαβή. Θέλαμε να κάνουμε το καλύτερο. Αυτό έφερε συνεχόμενες διακρίσεις για πολλά χρόνια και αυτές με τη σειρά τους έφεραν τους χορηγούς στο χώρο. Αυτό είναι καλό, γιατί τα παιδιά βρήκαν μια στήριξη και ο αθλητισμός είναι δύσκολος, πρέπει να αφιερώσεις πολλές ώρες, να απαρνηθείς πολλά πράγματα. Ανοίξαμε ένα δρόμο να γίνουν καλύτερα τα πράγματα για τους νέους αθλητές».
Όπως λέτε ήταν πιο δύσκολες εποχές. Υπήρξε κάποια δυσκολία που να σας έκανε να πείτε ότι θα τα παρατήσετε;
«Σε πολλούς αθλητές έχει συμβεί αυτό, στις δυσκολίες πάντα περνάει αυτό από το μυαλό. Κάποιοι τα έχουν παρατήσει, κάποιοι το παλεύουν, είναι στην ιδιοσυγκρασία του καθενός. Είχα δυσκολίες και με σοβαρούς τραυματισμούς, ναι…τελείωσα σχετικά νωρίς. Θα μπορούσα να έχω κάνει ακόμη δύο τρία χρόνια, είχα όμως ένα τραυματισμό που τον είχα ζήσει και πριν δύο τρία χρόνια, στον αχίλλειο στο δεξί πόδι και μετά στο αριστερό, οπότε δεν ήθελα να ξαναπεράσω όλη αυτή τη διαδικασία, ήμουν και κοντά στα τελειώματα. Εκεί ίσως δεν το πάλεψα, ίσως ήμουν και κουρασμένη, αλλά ένας αθλητής δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχει και το προσωπικό κομμάτι.
Από εγκαταστάσεις δεν ήταν αυτές που υπάρχουν τώρα, το 2004 φτιάχτηκαν και νέες, εξοπλίστηκαν. Υπάρχουν και τώρα κενά, αλλά φανταστείτε εμείς κάναμε προπόνηση σε στάδια που δεν υπήρχαν όργανα. Κάναμε προπονήσεις σε ανοιχτά, δεν υπήρχαν τόσα κλειστά, κάθε γενιά έχει τα δικά της προβλήματα. Εύχομαι τα παράπονα να είναι όλο και λιγότερα, το ότι λιγοστεύουν είναι τουλάχιστον θετικό. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά και το κυριότερο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να στηρίξουν αυτούς τους αθλητές. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα, αλλά όσο εξελίσσεται ο αθλητισμός, υπάρχουν περισσότερα εργαλεία για να γίνει πιο σωστά».
Έχοντας μακρά πορεία στο στίβο, ποια είναι η εικόνα που σας έρχεται πρώτη στο μυαλό και ξεχωρίζετε;
«Είναι τόσες πολλές οι εικόνες και οι στιγμές, δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Οι εικόνες που έρχονται είναι καταιγιστικές. Είναι η πρώτη μου διάκριση στους Πανευρωπαϊκούς, στο κλειστό, όπου δεν πήγαινα για μετάλλιο, αλλά ήταν κάτι ξεχωριστό. Η απονομή στο Πανευρωπαϊκό στη Βουδαπέστη και το ότι εγώ έπαιξα τον ύμνο σε όλο τον κόσμο για τη χώρα μου. Μου έρχονται στιγμές από την προετοιμασία με συναθλήτριες μου, όταν μιλούσαμε μετά τον αγώνα και η μία στήριζε την άλλη. Είναι μια όμορφη ζωή, με πολλές δυσκολίες, αλλά και χαρές.
Έχω ένα μετάλλιο που ήρθε χωρίς να το περιμένει κανείς -ούτε κι εγώ -και είναι στο Παγκόσμιο, στη Σεβίλλη το 1999, όπου πήρα την τρίτη θέση και στην πρώτη ήταν η Βούλα Τσιαμήτα. Τότε ήταν δύσκολη χρονιά για μένα, γιατί είχα τραυματιστεί από το Μάρτιο, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Μαϊμπάσι και με ταλαιπώρησε ο τραυματισμός για δύο χρόνια. Έφτασα «κουτσή» στο παγκόσμιο και δεν ήξερα καν αν θα μπορέσω να αγωνιστώ. Επίσης είχα δύσκολη χρονιά, γιατί είχα την αγαπημένη γιαγιά μου άρρωστη και την έχασα, οπότε ήταν και συναισθηματικό το όλο θέμα που είχα περάσει. Ήταν ένα μετάλλιο που με σημάδεψε.
«Είχε συζητηθεί, γιατί δεν έκανα το γύρο του θριάμβου με τη Βούλα...παρεξηγήθηκα»
Ήταν σημαντική εκείνη η στιγμή, με δύο Ελληνίδες στο βάθρο. Το είχα ζήσει εκείνη τη χρονιά με το Πανευρωπαϊκό και τότε θυμάμαι είχε συζητηθεί, γιατί δεν έκανα το γύρο του θριάμβου με τη Βούλα και το έχω ξαναπεί -και το γνωρίζει- της είπα όταν ήρθε να με πάρει για το γύρο του θριάμβου «πήγαινε, εγώ το έκανα, τώρα είναι η δική σου στιγμή». Κάποιοι θεώρησαν ότι απαξίωσα τη νίκη της και ότι δεν πήγα μαζί της, κάποιοι έλεγαν ότι έπρεπε να πάω μαζί. Όμως πραγματικά δεν το έκανα για να μειώσω κάτι, αλλά ήθελα να το ζήσει. Νόμιζα ότι αν πήγαινα θα προσπαθούσα να κλέψω εγώ τη δόξα. Παρεξηγήθηκα, αλλά δεν με πειράζει, γιατί εγώ το ξέρω, όπως και η Βούλα. Με ενόχλησε βέβαια γιατί το είπαν, αλλά δεν έδωσα και πολλή σημασία».
Πώς είναι η αίσθηση να κάνεις το γύρο του θριάμβου μπροστά σε τόσο κόσμο, σε ένα γεμάτο στάδιο;
«Ο γύρος του θριάμβου γίνεται πρώτα μέσα σου, με όλη την προετοιμασία που έχεις κάνει. Εκείνη τη στιγμή είσαι απλά χαρούμενη, περνάς από τον κόσμο για να σε δει, να δει τον άνθρωπο που βοήθησε με το χειροκρότημά του. Είναι μοναδικό να βρίσκεσαι μέσα σε ένα γεμάτο στάδιο και να σε χειροκροτεί, μεταφέρεις τη χαρά σου που σε βοήθησαν. Είναι συναίσθημα που δεν μπορεί να περιγραφεί, όπως και όταν είσαι πάνω στο βάθρο. Δεν έχω βρει ακόμη την κατάλληλη έκφραση για το πως νιώθει ένας αθλητής. Μπορούν οι γυναίκες να το νιώσουν την ώρα που φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί, είναι κάτι ξεχωριστό»
Έχετε κρατήσει επαφή με συναθλήτριες σας;
«Έχω κρατήσει με την Αλντάμα με την Τσέχα, Σάρκα Κασπάρκοβα, και με την Ουκρανή Γκομπόροβα. Όταν έγινε ο πόλεμος προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί της, μου εξήγησε ότι είναι καλά. Επίσης με τον Πεντρόσο έχω καλές σχέσεις. Μοιραστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια τους προβληματισμούς μας, τις χαρές μας. Μπορεί να είμαστε μακριά, αλλά μας δένει κάτι πολύ δυνατό».
Συμμετοχή σε τρεις Ολυμπιάδες (1996, 2000, 2004), και σε ισάριθμους τελικούς. Είναι κι αυτό στα επιτεύγματά σας…
«Είναι κάτι το οποίο τώρα που το σκέφτομαι λέω είναι τρεις Ολυμπιάδες, δεν είναι και λίγο. Είναι τρεις τελικοί σε Ολυμπιακούς... έχω παράπονο, γιατί έφτασα κοντά στο μετάλλιο και δεν το πήρα, αλλά αυτό ήθελε τότε να μου δώσει. Είναι για μένα κι αυτό μια επιτυχία στην προσωπική μου καριέρα, για κάποιους άλλους μπορεί να μην είναι τίποτα. Ένας αθλητής που έχει διάρκεια, είναι κι αυτό μια επιτυχία. Να μην πιέζουμε και τους αθλητές ότι επιτυχία είναι μόνο το μετάλλιο. Επιτυχία είναι να έχει ένας αθλητής διάρκεια και να έχει παρουσία σε μεγάλους αγώνες. Και ας μη φέρει μετάλλιο…για να πας σε αγώνες άλλωστε έχει μεγάλα όρια. Φέρνει κάποιος ένα μετάλλιο και την επόμενη χρονιά μπορεί να μην μπει σε τελικό, τον ξεχνάμε μετά. Δε λέμε ένα μπράβο, δεν ξέρουμε τι προβλήματα αντιμετώπισε. Ένας που παίρνει την τέταρτη θέση δεν μπορεί να περνάει έτσι».
«Δεν μπορεί έναν αθλητή τη χρονιά που πήγε καλά να τον περιμένεις, να φωτογραφίζεσαι και την επόμενη σε κακή στιγμή να τον ξεχνάς»
Αυτό το παράπονο το εξέφρασε και ο Εμμανουήλ Καραλής λέγοντας μεταξύ άλλων ότι «στην επιτυχία πολλοί και στην αποτυχία δύο», ενώ μάλιστα αναφέρθηκε και σε κρίση πανικού που έπαθε μέσα στη χρονιά.
«Αυτά τα έχω πει εγώ…Νομίζω μετά το 1998 στη Βουδαπέστη, τα όσους έπαιρναν μετάλλιο τους έβγαζαν σε μια αίθουσα, για την αίθουσα τύπου και η υπόλοιπη ομάδα συνέχιζε να πάρει τα πράγματά της. Απαίτησα -μπορούν κι άλλοι να το επιβεβαιώσουν- να μπει όλη η ομάδα μέσα στην αίθουσα, αλλιώς θα έφευγα κι εγώ μαζί τους. Δε σημαίνει ότι πήρα το μετάλλιο και οι άλλοι δεν έκαναν τίποτα. Έφεραν όλη την ομάδα στην αίθουσα τύπου. Δεν μπορεί έναν αθλητή τη χρονιά που πήγε καλά να τον περιμένεις, να φωτογραφίζεσαι και την επόμενη σε κακή στιγμή να τον ξεχνάς.
Όταν είχε τελειώσει ο Εμμανουήλ την προσπάθειά του, μου θύμισε εμένα στην ηλικία μου, στην πρώτη Ολυμπιάδα που είχα πάει με την ίδια χαρά και ανεμελιά και βγήκα πέμπτη. Μου θύμισε τη δική μου στιγμή και το πρώτο πράγμα που είπα στον μπαμπά του, όταν τέλειωσε την προσπάθειά του είναι να κρατήσεις το παιδί με τον ίδιο αυθορμητισμό, χωρίς να πιεστεί και να μπει άγχος στο κεφάλι του. Σε έναν αθλητή αυτό είναι που τον τρώει, να κάνει κάτι καλύτερο. Όλο αυτό χρόνο με το χρόνο βαραίνει, και χάνει το να χαρεί τον αγώνα».
Για ακόμη μια μεγάλη διοργάνωση ο Μίλτος Τεντόγλου ξεχώρισε με το χρυσό στο ευρωπαϊκό και το ασημένιο στο παγκόσμιο, έχοντας ένα προπονητή με τον οποίο και εσείς πορευτήκατε για 4-5 χρόνια.
«Ο Μίλτος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση αθλητή και ανθρώπου, έχει ένα χάρισμα που δεν το έχουν πολλοί αθλητές. Είναι ένα ταλέντο, ξεχωρίζει από τη στάση, από τις δηλώσεις του, τη συμπεριφορά του, αλλά είναι και ένα ταλέντο που το έχεις στα χέρια σου και το πλάθεις. Έχουμε να δούμε πολλά, αυτό που του ευχήθηκα είναι να προσέχει την υγεία του και τα «χρυσά» του πόδια.
Ο Γιώργος Πομάσκι έχει ένα μαγικό τρόπο να φτιάχνει την ψυχολογία του αθλητή. Σε κάνει να πιστέψεις σε σένα και ότι μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που έχεις στα πόδια σου, μπορεί να σε ανεβάζει. Εκτός από καλός προπονητής, γνωρίζει το άθλημα, ήταν τριπλουνίστας, έχει βγάλει τόσους αθλητές και αθλήτριες. Έχει αυτή τη μαγική ικανότητα, να σε «ντοπάρει» ψυχολογικά και αυτό είναι και το ζητούμενο, γιατί ένας αγώνας κερδίζεται ψυχολογικά».
«Δεν έχει φύγει η αθλήτρια από μέσα μου»
Το 2006 πήρατε την απόφαση να σταματήσετε. Είπατε προηγουμένως ότι είχατε μπροστά σας 2-3 χρόνια ακόμη.
«Δεν ήταν ακριβώς συνειδητή απόφαση, με την έννοια ότι δεν πάρθηκε απόλυτα από εμένα, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που έπαιξαν ρόλο, δεν ήρθε 100% συνειδητά. Εκεί πέρα έχω ένα έλλειμμα… θα μπορούσα να συνεχίσω για ακόμη 2-3 χρόνια και να πάω και στην επόμενη Ολυμπιάδα. Σταμάτησα στα 33 μου, δεν ήμουν και τόσο μεγάλη, ήταν δύσκολη απόφαση και επειδή δεν ήμουν και 100% σίγουρη ότι θα σταματήσω πήγαινα στο γήπεδο για να αθληθώ, και να μην νιώθω ότι σταμάτησα. Επειδή όμως έμπαινα σε πρόγραμμα, είπα πρέπει τελείως να σταματήσω, γιατί δεν θα φύγω ποτέ. Έλειψα 10 χρόνια μακριά από το στάδιο και οτιδήποτε αθλητικό, δεν ξαναπάτησα ποτέ σε γήπεδο, δεν είδα αγώνες για 10 χρόνια και μόνο τότε μπόρεσα. Ακόμη και τώρα νομίζω ότι αν κατέβω για προπόνηση, μετά θα κατέβω σε αγώνες, δεν έχει φύγει η αθλήτρια από μέσα μου.
Από μικρή ήμουν μέσα στον αθλητισμό. Ο γυμναστής μου στο σχολείο, που προπονούσε τον αδερφό μου, ο κ.Δίκαρος, με πίεζε, γιατί έβλεπε ότι ήμουν γρήγορη και καλή, αλλά εγώ δεν ήθελα να πάω και να κάνω προπονήσεις. Πήγαινα στους αγώνες χωρίς προπονήσεις, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι θα κάνω μόνη προπόνηση. Μου είπε, έλα να δοκιμάσεις ένα μήνα και μετά σταματάς. Πήγα καλά σε πανελλήνιους αγώνες της κατηγορίας μου, και έτσι το ένα έφερε το άλλο».
Η αθλήτρια δεν έφυγε από μέσα σας, αλλά αν και είστε μακριά από το στίβο έχετε πια την αγάπη σας για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, με τον σύλλογο Ι.Δ.Ο.ΡΟ, «Ιστορικές Διαδρομές Οχημάτων με Ρόδες», του οποίου είστε ιδρυτικό μέλος.
«Μου άρεσε πάντα η ταχύτητα, τα αυτοκίνητα και οι μηχανές. Η εκκίνηση έγινε με την κόρη μου, την ξεκίνησα με τα αγωνιστικά go kart. Έκανα μαζί της και αντιμετώπισα το φαινόμενο ότι δεν υπάρχουν γυναίκες στο χώρο. Τα αγόρια δεν μιλούσαν στη μικρή για ένα τρίμηνο στην αρχή, γιατί ήταν κορίτσι. Όλο αυτό μου θύμισε κάτι παρόμοιο με τις αθλήτριες, που δεν υπήρχε το τριπλούν και ήμουν η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα, και μετά το τριπλούν έγινε το άθλημα που έφερε μετάλλια.
Ήθελα να φέρω έτσι περισσότερα κορίτσια στο χώρο, να μπορεί να μαθαίνει κανείς να οδηγεί σωστά, πώς να συμπεριφέρεται -οδικά- σωστά. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος άθλησης.
Είπα θα κάνω ένα σύλλογο να φέρει το αυτοκίνητο κοντά στις γυναίκες και στα παιδιά, δεν είναι μόνο ο πρωταθλητισμός. Πηγαίνει καλά, έχει μεγάλη ανταπόκριση και από τους συναθλητές μου, το ένα γέννησε το άλλο. Ήμαστε ο πρώτος σύλλογος που έβγαλε τις εκδηλώσεις στον κόσμο, αυτό τους είπα, στους υπόλοιπους olympians, ότι πρέπει να μας βλέπει ο κόσμος. Θέλει να μας δει.
Σε όσα μέρη πήγαμε με τα αυτοκίνητα και μάθαιναν ότι θα έρθουν αθλητές, ολυμπιονίκες, έβγαιναν έξω να μας συγχαρούν, να ρωτήσουν πράγματα, να βγάλουν φωτογραφίες. Αυτό είναι ο αθλητής…μου έλεγαν δεν πιστεύω ότι σας γνωρίζω... Πρέπει να μεταφέρουμε στον κόσμο και στα παιδιά και κάποια μηνύματα, όχι μόνο αθλητικού περιεχομένου, αλλά μηνύματα όπως να μην το βάζουν κάτω στη ζωή τους, να κυνηγούν τα όνειρά τους. Χαίρεται ο κόσμος χαίρονται και οι αθλητές, γιατί δεν το έχουν ξανακάνει».
*Φωτό αρχείου και φωτογραφίες από την σελίδα της κ. Βασδέκη στο facebook.
