Μπορεί, βέβαια, να με στείλει απένταρο. Για παράδειγμα, όταν πριν 3-4 χρόνια μέτρησα τα βιβλία που είχα διαβάσει σε μια χρονιά, η γυναίκα μου έκανε έναν πρόχειρο πολλαπλασιασμό σε ευρώ και το αποτέλεσμα ήταν ένας μισθός. Και κάτι... Μαζί, ανάλογη γκρίνια για τα αυξημένα έξοδα του νοικοκυριού εξαιτίας της εξάρτησής μου. Τα τελευταία χρόνια, με την ιδιότητα του συγγραφέα, αγοράζω βιβλία με σημαντική έκπτωση επί της τιμής. Η γκρίνια έχει μειωθεί κατά 30%...
Αντίθετα με άλλους «εξαρτημένους», που συνήθως προσπαθούν να διαφυλάξουν τη «δόση» τους ή να κρατήσουν κρυφό τον εθισμό τους, τον δικό μου τον μοιράζομαι. Όχι για να το παίξω «φωτεινός παντογνώστης» διαφημίζοντας τη «σοφία» μου, αλλά γιατί πιστεύω ότι στη δύσκολη εποχή που ζούμε, με τα φερέφωνα να μας πιπιλίζουν καθημερινά τα μυαλά με τις σοφιστείες γκεμπελίσκων, είναι σημαντικό να είμαστε «διαβασμένοι». Όπως προείπα, για να μην πάμε αδιάβαστοι...
Είναι κρίσιμο να μπορείς να ...σκεφτείς. Να μην χάφτεις τα πάντα αμάσητα. Θα μου πείτε «τα βιβλία τα γράφουν όλα και τα γράφουν όλα σωστά;»! Όχι! Αλλά όπως κάποια μαθήματα του σχολείου που επί της ουσίας ήταν «άχρηστα» για την επαγγελματική μας σταδιοδρομία, μας βοηθούσαν να μάθουμε να σκεφτόμαστε, έτσι και τα βιβλία μας ανοίγουν νέους ορίζοντες, μας δείχνουν άλλους δρόμους. Ακόμα και ελάχιστη ουσία να έχουν, μας βοηθούν -έστω για λίγο- να ξεχνάμε και να ξεχνιόμαστε. Να ξεφεύγουμε...
Ξέφυγα, όμως! Αυτό που ήθελα ξεκινώντας να γράφω τούτο το πόνημα, ήταν να μοιραστώ μαζί σας κάποια βιβλία που διάβασα πρόσφατα. Να ...ρίξω μερικές ιδέες!
Κατ΄αρχάς, όσοι δεν τον γνωρίζετε, φροντίστε να μάθετε οπωσδήποτε τον Καταλανό Κάρλος Ρουίθ Θαφόν. Κατά τη γνώμη μου, εκ των κορυφαίων συγγραφέων της εποχής! Είχα διαβάσει την εξαιρετική τριλογία του με το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων («Η σκιά του ανέμου», «Το παιχνίδι του άγγελου» και «Ο αιχμάλωτος του ουρανού») και πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα παλιότερο βιβλίο του, η «Μαρίνα», την οποία απόλαυσα ...σαν έφηβος, σαν τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Όσοι είστε της γενιάς μου, θα καταλάβετε τι εννοώ μόλις πιάσετε το βιβλίο στα χέρια σας. (εκδόσεις Ψυχογιός και τα τέσσερα).
Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκε στην Αθήνα για να παρουσιάσει το νέο του μυθιστόρημα, ένας σπουδαίος συγγραφέας από την Κούβα, ο Λεονάρδο Παδούρα. Το βιβλίο αυτό, με τίτλο «Αιρετικοί» το πήρα, αλλά δεν το έχω πιάσει ακόμα στα χέρια μου. Ωστόσο, έχω ακόμα στη μνήμη μου το εκπληκτικό γράψιμό του στον «Άνθρωπο που αγαπούσε τα σκυλιά», μια αριστουργηματική «βιογραφία» του Τρότσκι στα χρόνια της εξορίας μέχρι και τη δολοφονία του. (εκδόσεις Καστανιώτη και τα δύο).
Για να μην σας υπερφορτώσω με την πρώτη, θα κλείσω με ένα ξεχωριστό βιβλίο. «Το Γαλάζιο Άλογο ονειρεύεται» ο τίτλος, Μέλανι Ουάλας η συγγραφέας, εκδόσεις Πόλις και μια συγκλονιστική ιστορία, γραμμένη με μοναδικό τρόπο: μια γυναίκα που απήχθη από Ινδιάνους επιστρέφει με το ...ζόρι στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο. «Δύσκολο» βιβλίο, πιθανώς μελαγχολικό, αλλά βαθιά ανθρώπινο.
Περισσότερες προτάσεις, εν καιρώ. Διαβάστε, αδέρφια, για να μην πάμε αδιάβαστοι!
