Ο Παντελής Παντελίδης πέρασε στην ιστορία. Ανεξάρτητα αν μας άρεσαν τα τραγούδια του ή όχι, αν του έχουμε πετάξει λουλούδια ή λάσπη, αν γουστάραμε τη φάτσα του ή αν μας τσάτιζε, το γεγονός είναι ότι «έφυγε» ξαφνικά ένα παιδί που απογείωνε την καριέρα του. Ένα παιδί που στα 32 του είχε φτάσει στη δική του «κορυφή» χωρίς δεκανίκια. Ένα παιδί με «άστρο», που μετρούσε τα άστρα μέχρι να γίνει ένα από αυτά...
Φαινόμενο ο Παντελίδης. Φαινόμενο της εποχής ίσως, αλλά σίγουρα ξεχωριστό. Αυτοπροτάθηκε με τα ελάχιστα μέσα που είχε στα χέρια του (μια κιθάρα κι ένα ταπεινό αλλά διαρκώς αναπτυσσόμενο youtube), είπε τον «πόνο» του, συνάντησε άλλους «πόνους», έδωσε στίγμα, αυτό εκτιμήθηκε και μέσα σε χρόνο ρεκόρ ένα νέο, λαϊκό παιδί είχε γίνει νέο, λαϊκό είδωλο.
Όπως γράφει κι ο Ασπρούλιας, ο κόσμος περνούσε καλά μαζί του και τον Ασπρούλια τον πιστεύω. Ο κόσμος περνούσε καλά με τον Παντελίδη, ο τρόπος με τον οποίο τον υποδέχθηκε και τον αποδέχθηκε η φτωχή -και καθόλου ταπεινή- ελληνική showbiz είχε «αντικείμενο», είχε «λόγο». Είχε, τέλος πάντων, μια εξήγηση, ανεξαρτήτως «σφραγίδων ποιότητας».
Δεν θα γράψω ακόμα έναν επικήδειο, ομολογώ πως γνωρίζω ελάχιστα τραγούδια του αδικοχαμένου. Θέλω μόνο να σταθώ στον τρόπο που η ίδια showbiz που τον ανέδειξε, άρχισε ήδη να κάνει την απόσβεσή της. Με ζεστό αίμα κατ΄αρχάς, με σενάρια συνωμοσίας, με δωρεάν live θρήνους στα Μέσα, με κουτσομπολιά («ήταν πιωμένος ή δεν ήταν;»), με όλα εκείνα που αγαπάμε να «μισούμε». Και, στην πορεία, εδώ είστε κι εδώ είμαι, με όλα εκείνα «που δεν ξέρατε για τον Παντελή Παντελίδη». Και που δεν ξέραμε πιθανότατα γιατί δεν το ήθελε ούτε ο ίδιος. Γιατί στην εποχή μας το αίμα πάντα ακολουθείται από σπέρμα.
Ο Παντελής Παντελίδης, λίγες ώρες μετά το θάνατό του, έχω ήδη τη σιγουριά πως σε βάθος χρόνου θα γίνει ένας δικός μας «Τζέιμς Ντιν». Ένας «Έλβις». Ένας «Μόρισον». Ένας «Κομπέιν». Ένας ...βάλτε όποιον -μετέπειτα «μύθο»- πέθανε νέος, ξαφνικά και στην κορυφή ή κάπου εκεί γύρω. Ο Παντελίδης έζησε γρήγορα, τα «έσπασε» γρήγορα κι έφυγε γρήγορα μέσα από τα σπασμένα της Μερσέντες του.
Η ευχή στην οικογένειά του και τους δικούς του είναι «καλό κουράγιο». Στους υπόλοιπους, να τον σεβαστούν ιστορικά. Να τον θυμούνται για την πίστη στον εαυτό του, για τα τραγούδια του, για τα συναισθήματα που σκόρπισε, γιατί μαζί του πέρασαν καλά. Κι όχι για όλα τα υπόλοιπα που ήδη βάζουμε με το νου μας.
Ας αφήσουν το «άστρο» που έσβησε ξαφνικά, να φωτίζει για πάντα...
