Οι νότες του Παντελίδη έσβησαν πάνω στις λαμαρίνες του αυτοκινήτου του, στην οδό Βουλιαγμένης. Η timeline του facebook και του twitter πλημμύρισαν θανατικό. Και θρήνο. Για τον Παντελίδη. Τον ίδιο άνθρωπο, που ελάχιστες ώρες πριν, είχε βρεθεί και πάλι κεντρικό θέμα των social media κι έγινε αντικείμενο χλευασμού, προσβολής, υποτίμησης. Αυτή είναι η μοίρα των αναγνωρίσιμων και δημοφιλών. Όπως και προορισμός του ανθρώπου είναι να εκστομίζει με ευκολία λέξεις προσβολής, αλλά όταν εμφανιστεί ο Χάρος να ανακαλεί συναισθήματα συμπάθειας.
Εν ζωή ο Παντελής Παντελίδης βίωνε ταυτόχρονα τον θαυμασμό και τον εξευτελισμό. Όταν η ψυχή του ταξίδεψε, όλοι είχαν μία καλή κουβέντα να πουν… Ενα κρίμα, ένα «νέο παιδί ήταν γαμώτο», ένα «Ω ρε πούστη το παλικάρι»…
Είναι τότε που όλοι θυμόμαστε ότι σε αυτή την πουτάνα ζωή υπάρχει ο θάνατος. Όταν αισθανόμαστε ότι αυτός μας χτυπάει την πόρτα. Όταν ξεχνάμε την ύπαρξή του, δεν ζυγίζουμε τα λόγια μας και προσφέρουμε τον «θάνατο» με γενναιοδωρία. Ο Χάρος όμως, μία φορά θα σκάσει μύτη. Και τότε δε θα υπάρχει γυρισμός. «Θάνατος» όμως είναι και το φίλεμα που προσφέρουμε όλοι μας καθημερινά. Με τις λέξεις μας, με την αυστηρή κριτική μας, με την απαξίωση, με την προσβολή, με την αδιαλλαξία. Με την μη αποδοχή των ανθρώπων που είναι διαφορετικοί από εμάς. Ο Παντελίδης ήταν ένας διαφορετικός οργανισμός, που έκανε μουσική για να διασκεδάζει τον κόσμο, κι όχι για να περάσει στην ιστορία και να γραφτεί στις εγκυκλοπαίδειες. Επικρίθηκε... Οπως επικρίνεται κάθε ζωντανός οργανισμός που δημιουργεί κάτι που δεν αρέσει σε όλους. Τι αρέσει σε όλους όμως;
Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών των γραμμών; Είναι κάτι που ήθελα πολύ καιρό να γράψω. Η ζωή είναι πλάκα, ο θάνατος όμως δεν έχει πλάκα. Κι αν στο θάνατο επικρατούν τα πραγματικά ανθρώπινα συναισθήματά μας, γιατί, γαμώ το ξεσταύρι μου, να μην τα χαρίσουμε εν ζωή; Γιατί πρέπει να έρθει ο καριόλης με το δρεπάνι, να κόψει το νήμα ώστε εμείς να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι;
Κι αν αυτός ο πούστης, έχει συγκεκριμένη μορφή και πρόθεση, καλό είναι να γνωρίζουμε όλοι, ότι δεν υπάρχει μόνο ο θάνατος. Υπάρχει και ο «θάνατος», στον οποίο βυθίζουμε πολλές φορές εμείς τους διπλανούς μας, ή τους φίλους μας, ή τους γνωστούς, ή ακόμα και τους παντελώς άγνωστους με τις δημόσιες τοποθετήσεις μας. «Θάνατος» που τον σκορπάμε με τη στάση μας, με την αδιαφορία μας, με την υποτίμηση, με την αγάπη που δεν προφέρουμε ποτέ. Δεν έχει σημασία αν την ανθρωπιά σου τη δείξεις πάνω από το μνήμα. Την έχεις φίλε μου, είμαι σίγουρος ότι την έχεις. Φρόντισε να τη δείξεις, όταν αυτό το κουφάρι, θα έχει ζωντανή καρδιά και ψυχή. Τότε που όχι μονο θα την αισθανθεί, αλλά θα την έχει ανάγκη.
Υ.Γ. Ο Παντελής Παντελίδης έφυγε... Η μουσική βιομηχανία... ξεβρόμισε ε; Τώρα, μπορείτε να κοιμηθείτε πιο ήσυχοι.
Υ.Γ.1 Από αυτόν τον ανθρωπάκο, υπάρχει κάτι που μένει είτε αρέσει, είτε όχι: Ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν προσπαθήσεις, υπάρχει ένας τρόπος για να κυνηγήσεις το όνειρό σου. Κι αυτό το κυνήγησε και το πέτυχε. Τίμια, παλικαρίσια, παντελονάτα. Ανεβάζοντας τη μουσική του στο youtube...
Υ.Γ.2 Προσωπικά δεν άκουσα ποτέ στο youtube τη μουσική του. Την άκουγα όμως κάθε βράδυ που ήθελα να διασκεδάσω. Και περνούσα υπέροχα.
