Αφού τόνισε ότι η αποκατάσταση είναι μια μακρά διαδικασία που απαιτεί κόπο σωματικό και ψυχικό, έκλεισε με μια αισιόδοξη νότα, για την αποκατάσταση ενός νεαρού ασθενούς, χαρακτηρίζοντας την περίπτωσή του ως «δώρο Θεού».
«Ο Χρήστος ένας ασθενής μου, 18 χρονών, μου τον φέρανε γύρω στον Σεπτέμβρη, είχε χτυπήσει με μηχανή. Ήταν σε ένα άγρυπνο κώμα. Του μιλούσες, δεν καταλάβαινε, είχε ανοιχτά τα μάτια του... Αυτό που ξεχωρίζει για μας, είναι ο ασθενής να έχει την αντίληψη του χώρου γύρω, έστω και λίγο. Να λέμε ότι ο ασθενής μας μπορεί κι αντιλαμβάνεται.
Του μιλούσα λοιπόν, γεια σου Χρήστο, τι κάνεις, πώς είσαι. Ο Χρήστος δεν μου μιλάει. Έχω όμως μια αίσθηση, ότι μπορεί να βλέπω κάτι, μια σκιά μέσα στα μάτια του, αλλά δεν έχω αυτό που λέμε συνειδητή αντίδραση.
Φεύγουμε τα Χριστούγεννα για το τριήμερο των Χριστουγέννων, κι όταν γυρίζω, τον βλέπω στο καροτσάκι που τον έβαζε η μητέρα του και καθόταν. Ως συνήθως, τον χαιρετάω και του λέω, γεια σου Χρήστο τι κάνεις; Και μου λέει, "γεια σου γιατρέ τι κάνεις;"
Έχω δει πολλές φορές ανθρώπους να προχωρούν σε μια εξελικτική πορεία. Να βελτιώνονται σιγά σιγά, να τους βλέπουμε.
Αλλά αυτό ήταν μια άλλη ιστορία. Σαν να έγινε ένα δώρο στον Χρήστο για τη γιορτή του.
Για μένα ήταν μια πελώρια βελτίωση, που έγινε σε ελάχιστο διάστημα. Ένα δώρο Θεού».
Ο Γολγοθάς της επιστροφής στην καθημερινότητα
Ο κ. Ανανίδης επεσήμανε ότι τίποτα δεν είναι ίδιο γι αυτούς τους ανθρώπους μετά το ατύχημα, κι ότι χρειάζονται βοήθεια ακόμα κι όταν βγουν από την κλειστή νοσηλεία, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, τόσο οι ίδιοι, όσο και το περιβάλλον τους.
«Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε όλα τα εχέγγυα να αντιμετωπίζουμε αυτούς τους ανθρώπους όπως πρέπει. Και προνοσοκομειακά και στο κομμάτι της αποκατάστασης» είπε χαρακτηριστικά.
Αναφορικά με τους τραυματίες με τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, είπε ότι «ο εγκέφαλος είναι βασικά το εργαλείο που κουμαντάρει τα πάντα. Από εκεί ξεκινούν όλα» λέει χαρακτηριστικά ο γιατρός και προσθέτει: «Υπάρχουν κλίμακες που αξιολογούν τους ασθενείς από τη στιγμή του κώματος, μέχρι που ο ασθενής θα επιστρέψει. Σ' αυτόν τον άνθρωπο, υπολογίστε το βάρος αυτού που κουβαλάει απ' όσα έχει περάσει...
Μια κρανιοεγκεφαλική μπορεί να κρατήσει κλειστή νοσηλεία έως και έναν χρόνο και παραπάνω, και πιθανόν για όλη του τη ζωή να χρειάζεται στήριξη. Και ο ίδιος και η οικογένειά του».
Κληθείς να σχολιάσει τη δυσκολία του να επανέλθει ένας άνθρωπος, έφερε ως παράδειγμα έναν ασθενή στην επαρχία. «Η μεγάλη δυσκολία είναι στην επαρχία. Έχω έναν ασθενή νεαρό στην Αρκαδία. Πήγαινε πάρα πολύ καλά, αλλά πώς να τον στείλεις εκεί πάνω, να κάνει τι; Έπρεπε να του μεγιστοποιήσεις, όχι την κλειστή του νοσηλεία, την όποια βελτίωση για να τον στείλεις πίσω».
Όσον αφορά στους τραυματισμούς που βλέπει με την ομάδα του καθημερινά, τονίζει ότι συνήθηως πρόκειται για κακώσεις σπονδυλικής στήλης, πολυκαταγματίες, κακώσεις σπλάχνων μαζί με κατάγματα.
Διεθνώς τα στάνταρ έχουν δείξει ότι μειώνονται τα ατυχήματα, λόγω και των μέτρων ασφαλείας που λαμβάνονται, κράνη, ζώνες, κτλ.
Αποτελούν δεύτερη αιτία παγκοσμίως για τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις οι μηχανές. Πρώτο, όσο κι αν προκαλεί εντύπωση, είναι οι πτώσεις».
Η μάστιγα των πατινιών
Σε ό,τι αφορά στην μάστιγα των πατινιών, ο κ. Ανανίδης προχώρησε σε μια προσωπική εμπειρία, λέγοντας: «Έχω εμπειρία ως πατέρας κι ως γιατρός. Ενας φίλος του γιου μου, γύρω στα 40, του είχαν πάρει τις πινακίδες, είχε απεργία τα ταξί κι έπρεπε να μετακινηθεί.
Πήρε λοιπόν από το κέντρο για το Γουδί που έπρεπε να πάει, ένα πατίνι. Έπεσε χτύπησε το κεφάλι του, έκανε μια κρανιοεγκεφαλική κάκωση κι ένα κάταγμα κνήμης περόνης. Αυτό έγινε πριν τα Χριστούγεννα. Το Πάσχα ήρθε στο τραπέζι που κάναμε, με πατερίτσες και τώρα συζητάει να κάνει νέα επέμβαση στο πόδι για τις βίδες κι όλα αυτά. Αυτός ο άνθρωπος, που είναι σε μια παραγωγική ηλικία, όλο αυτό τον έχει θέσει off, επαγγελματικά, κοινωνικά και είναι σε μια κατάσταση ψυχολογικά, που προσπαθεί να βρει ξανά το δρόμο του, με ένα διάστημα ενός χρόνου, χαμένου, εκτός δουλειάς, εκτός κοινωνικής ζωής...»
Πηγή: newsbomb.gr
