MENU

Το πρώτο πράγμα που θέλω να τονίσω μετά την ισοπαλία του Παναθηναϊκού με τη Λάρισα στο ΟΑΚΑ είναι ότι αυτή τη χρονική στιγμή η ομάδα είναι πολύ κουρασμένη και δεν έχει καθόλου φρεσκάδα και τρεξίματα.

Και είναι κουρασμένη τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά.

Οπως έχω αναφέρει ξανά ήταν πολύ δύσκολο τα παιδιά του Παναθηναϊκού να πάνε «τρένο» σ’ όλο το πρωτάθλημα.

Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο σε όλες τις ομάδες, δεν είναι κάτι που βλέπουμε μόνο στον Παναθηναϊκό.

Βλέπουμε για παράδειγμα ότι εκτός από τον Παναθηναϊκό συμβαίνει και στον Ατρόμητο, που δεν βρίσκεται στην ίδια αγωνιστική κατάσταση με αυτήν που βρισκόταν πριν από ένα μήνα κι ενώ ήταν μπροστά από τον Ολυμπιακό, τώρα είναι δέκα βαθμούς πίσω.

Το είδαμε να συμβαίνει με την ΑΕΚ που πέρασε μία αγωνιστική κοιλιά, αλλά τώρα είναι σε καλή κατάσταση, πρόκειται δηλαδή για κάτι που συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο το να κάνεις «κοιλιά» κάποια στιγμή στη διάρκεια μιας σεζόν.

Ειδικά για τον Παναθηναϊκό το έχω ξαναπεί, είναι πολύ δύσκολο για αυτά τα παιδιά να διαχειριστούν αυτό το επίπεδο με ιδανικό τρόπο, χωρίς να κάνουν λάθη απειρίας.

Οσον αφορά το ματς με τη Λάρισα, ήταν από τα χειρότερα ματς που είδα φέτος στο πρωτάθλημα, αλλά εάν ο Παναθηναϊκός ήταν μία έμπειρη ομάδα, ακόμα και με τόσο χάλια τρεξίματα, θα είχε κατακτήσει τη νίκη.

Το ματς ξεκίνησε ιδανικά για τον Παναθηναϊκό με πέναλτι που έγινε γκολ στο 3’ και με κόκκινη κάρτα στον αντίπαλο από τα πρώτα δευτερόλεπτα.

Υπήρχαν όλα τα στοιχεία και οι προϋποθέσεις για να μην χαθεί το ματς και το λέω αυτό γιατί για μένα η η ισοπαλία σε αυτό το ματς ήταν σαν ήττα και δεν επιτρέπεται να χάνεις βαθμούς σε αυτές τις συνθήκες.

Επιμένω ότι εάν η ομάδα ήταν πιο έμπειρη θα νικούσε και πρέπει να καταλάβουν όλα τα παιδιά ότι μερικές φορές αρκεί μόνο να είναι πιο απλοί στη σκέψη τους. Τίποτα άλλο!

Και το αναφέρω αυτό έχοντας ως παράδειγμα τη φάση του γκολ της Λάρισας.

Αν ο Μαυρομμάτης έκανε το απλό και πέταγε τη μπάλα πλάγιο άουτ, τότε θα τελείωνε τη φάση με τον Ντέλετιτς μία και καλή.

Κάποιες φορές ψάχνεις τη δύσκολη επιλογή και όχι την απλή.

Εάν το έκανε αυτό πιστεύω ότι πολύ δύσκολα δεν θα κατακτούσε τη νίκη ο Παναθηναϊκός και γενικά πρέπει να επικρατεί η απλή σκέψη στους παίκτες, ειδικά σε ματς που το σκορ είναι ρευστό και γνωρίζεις ότι δεν υπάρχουν τρεξίματα στην ομάδα.

Θέλω επίσης να αναφερθώ και σε κάτι άλλο, που είναι οι συνεχόμενες αλλαγές. Πιστεύω ότι η ομάδα δουλεύει στην προπόνηση όλους τους σχηματισμούς και ξέρουν καλά τα παιδιά τι πρέπει να κάνουν στο γήπεδο σε κάθε επιλογή διάταξης, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι τόσες πολλές αλλαγές στη διάρκεια ενός ματς είναι ό,τι καλύτερο.

Ομως το βασικό πρόβλημα στον Παναθηναϊκό είναι ότι η ομάδα δεν έχει τρεξίματα και φρεσκάδα και επίσης δεν έχει την πολυτέλεια χρόνου ή τον αριθμό των παικτών για μεγάλο ροτέισον, από τη στιγμή που υπάρχουν απανωτά ματς αυτήν την περίοδο.

Συνολικά στο ματς, ο Παναθηναϊκός έπαιζε από πολύ νωρίς με μεγάλες μπαλιές, δεν είδα ένα «over lap», μία κίνηση του μπακ στην πλάτη του εξτρέμ για να βγουν καταστάσεις «δύο εναντίον ενός» στα άκρα, δεν είδα μία κάθετη πάσα προς την περιοχή.

Αντί η μεταφορά της μπάλας να γίνεται γρήγορα από τη μία πλευρά στην άλλη, είδαμε αργή κυκλοφορία, με μεγάλες μπαλιές και σέντρες προς την περιοχή, ενώ στο ψηλό παιχνίδι ο Παναθηναϊκός δεν έχει καν τους παίκτες να το υποστηρίξουν, με εξαίρεση τον Μακέντα που είναι καλός στις κεφαλιές.

Προς το τέλος του ματς είναι κάπως φυσιολογικό να «γεμίσεις» όταν δεν έχεις χρόνο, αλλά την Κυριακή με τη Λάρισα το είδαμε σχεδόν σε όλο το ματς.

Με προβλημάτισε επίσης ότι τα παιδιά που μπήκαν αλλαγή, ο Μουνιέ και ο Αλτμαν, δεν έδειχναν περισσότερο φρέσκοι από τους υπόλοιπους.

Ο κάθε παίκτης που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να έχει πάθος, να τα δίνει όλα, να πηγαίνει πάνω-κάτω στο γήπεδο.

Ειδικά όταν δεν πάει καλά η ομάδα κι ένας παίκτης μπαίνει αλλαγή, πρέπει να «σκίζεται», αλλά δεν το είδα.

Σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολο να επανέλθεις ως ομάδα όταν σε έχει πάρει από κάτω για να ξεπεράσεις μία κρίση. Για καμία ομάδα στον κόσμο.

Προσωπικά, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ από την εμπειρία μου σε τέτοιες καταστάσεις, είναι να πέφτουν οι ρυθμοί στην προπόνηση για να επανέλθει η φρεσκάδα, ειδικά εάν υπάρχουν και εξετάσεις που δείχνουν ότι τα παιδιά είναι πολύ φορτωμένα και με δεδομένο ότι έχουμε κάθε τρεις μέρες ματς.

Πιστεύω ότι ο Γιώργος Δώνης έχει ήδη ψάξει τα αίτια και εκτός από τη λύση για την επιστροφή της φρεσκάδας θα κάνει σίγουρα και κάποιες ομιλίες στα παιδιά για τη ψυχολογία τους.

Ετσι όπως βλέπω την εικόνα του Παναθηναϊκού αυτήν την περίοδο θεωρώ πολύ δύσκολο να νικήσει στο Αγρίνιο τον Παναιτωλικό, αλλά είναι πολύ σημαντικό να μην χάσει και να έχει ένα θετικό αποτέλεσμα απέναντι σ’ έναν δύσκολο αντίπαλο.

Το τελευταίο που θέλω να αναφέρω είναι ότι ο διαιτητής έπρεπε να δώσει δύο πέναλτι ακόμα στον Παναθηναϊκό, ένα στον Κουρμπέλη στο 50’ και ένα στον Μακέντα στο 87’.

Δεν είναι μόνο το τράβηγμα της φανέλας στον Μακέντα, γιατί και το πέναλτι στον Κουρμπέλη που δεν δόθηκε είναι τέσσερα λεπτά πριν έρθει η ισοφάριση της Λάρισας και η νίκη θα είχε «κλειδώσει» σε περίπτωση που γινόταν γκολ.

Η αναφορά μου στα δύο πέναλτι που δεν δόθηκαν δεν γίνεται τυχαία προς το τέλος, γίνεται γιατί δεν θέλω να εκληφθεί ως δικαιολογία για την ισοπαλία.

Είναι απλώς η αλήθεια και έπρεπε να δοθούν από τον διαιτητή, όπως επίσης η αλήθεια είναι ότι η εικόνα του Παναθηναϊκού στο γήπεδο ήταν μαύρα χάλια.

Προσωπικά επιμένω στο θέμα της κούρασης γιατί ξέρω ότι όταν είσαι κουρασμένος, δεν σκέφτεσαι και σωστά.

Από τις εμπειρίες που έχω αποκτήσει τόσα χρόνια στα γήπεδα ξέρω καλά ότι όταν δεν ήμουν καλά σωματικά, έκανα και λάθος επιλογές.

Εκεί που έπρεπε να σουτάρω έδινα πάσα, εκεί που έπρεπε να κάνω πάσα σούταρα…

Το μυαλό με το σώμα συνυπάρχουν και το ένα επηρεάζει το άλλο.

Δεν επιτρέπεται να χάνεις βαθμούς σε αυτές τις συνθήκες!
EVENTS