Πάμε κατευθείαν στο ψητό. Και κράξτε όσο θέλετε και από κάτω και οπουδήποτε αλλού. Αρκεί που ξέρω και που ξέρετε την πραγματικότητα. Φτάνει και περισσεύει πως όλοι μας γνωρίζουμε ότι εν τέλει το ζητούμενο ποτέ δεν έπαψε να είναι όχι μονάχα οι κούπες αλλά η κατάκτησή τους “με κάθε τρόπο”. Κι ας υποτίθεται πως “εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους”.
Τελείωσε και η τέταρτη αγωνιστική λοιπόν και έως τώρα στο πρωτάθλημα δύο είναι αντικειμενικά τα θέματα που παίζουν σταθερά κάθε βδομάδα. Τα τρομερά μωρά του Γιώργου Δώνη και τα (νέα) διαιτητικά εγκλήματα. Αυτά που οι περισσότεροι συμφωνούν πως μόνο ανθρώπινα λάθη δεν τα λες. Αυτά για τα οποία εμείς φωνάζαμε όχι τα τελευταία 2-3 χρόνια που ανακαλύφθηκε η... Αμερική και η ΕΠΟ, αλλά και καμιά 20αριά πριν. Τότε που μας περνούσαν για τους τρελούς του χωριού. Και που δεν σταματήσαμε να τα λέμε ακόμη και πέρσι που θεωρητικά βελτιώθηκε κάπως το πράγμα. Διότι για την ακρίβεια δεν βελτιώθηκε, απλά αντί να γίνονται υπέρ ενός συγκεκριμένου, μοιράστηκαν...
Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ λοιπόν κάνουν καθημερινά θόρυβο με όσα Μέσα έχει ο καθένας. Θόρυβο με τον οποίο δεν μαλώνουν για ποιος έχει την καλύτερη ομάδα αλλά ποιος ευνοήθηκε... λιγότερο. Γιατί μέχρι τώρα άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο όλοι πήραν και από κάτι. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός έχει τρελάνει κόσμο και κοσμάκη με αυτό που βγάζει μέσα στο γήπεδο. Στα ίσια και παλικαρίσια, με πιτσιρίκια και ποδοσφαιρική υγεία.
Ο Παναθηναϊκός του Αλαφούζου έχει τέσσερις νίκες και... έξι βαθμούς. Ο Παναθηναϊκός των εκατομμυρίων φιλάθλων έχει ΔΩΔΕΚΑ. Και είναι όλοι κερδισμένοι με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Ούτε με ανύπαρκτα πέναλτι, ούτε με κομμένα οφσάιντ, ούτε με ασυλία στο ξύλο, ούτε με καμία επιρροή στα κέντρα αποφάσεων, εκεί που είναι σαν να μην υπάρχει και που γελάνε μαζί του (ς). Ούτε καν με 50-50, αν θυμηθούμε τι έκανε ο “κορυφαίος” Σιδηρόπουλος στην πρεμιέρα και τι πιθανότατα θα δούμε και στην πορεία. Βαθμοί πεντακαθάροι και κρυστάλλινοι.
Α και για να μην μπερδευτούμε και μαλώνουμε και τζάμπα μεταξύ μας το συγκεκριμένο άρθρο ΔΕΝ γράφεται για να την πούμε στους άλλους. Είπαμε αρκεί που ξέρουμε πως παίζεται το παιχνίδι και πως ο καθένας κοιτάει με ότι άκρες έχει να σώσει το τομάρι του. Σιγά μην κάτσουν να τρώνε το “ξύλο” από τα συγκεκριμένα ανθρωπάκια. Αλλωστε, αυτό θα θέλαμε με κάποιον τρόπο να μπορεί να κάνει και η δική μας ομάδα. Να έχει τουλάχιστον μια στοιχειώδη προστασία, εκείνη που δυστυχώς αποκλείει η διοικητική της ανυπαρξία - ανικανότητα.
Γράφεται κυρίως για να αναδειχτεί ακόμη περισσότερο το τι έχει πετύχει μέχρι τώρα αυτή η ξεγραμμένη (απ' όλους μας) ομάδα, πόσο υψηλός παραμένει ο βαθμός δυσκολίας και να γίνει ξανά αντιληπτό πως ότι έχουμε είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ομάδα και κόσμος. Κανείς δεν περιμένει να σου πουν μπράβο που κερδίζεις με κόντρα διαιτησία, κανείς δεν θα σε στηρίξει όταν χάσεις με κάποια μαϊμού.
Στην Ελλάδα όλο αυτό το “επίτευγμα” παραδοσιακά ισούται με το βραβείο της... ανοιχτής παλάμης και δεν θα αλλάξει ποτέ των ποτών. Γι' αυτό άλλωστε και το μόνιμο παράπονο των Παναθηναϊκών, ακόμη και σε περιόδους που ήσουν διοικητικά ισχυρός, ήταν όχι ότι δεν είχες τον έλεγχο, αλλά έστω μια στοιχειώδη “προστασία”, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Συγνώμη για την διακοπή, συνεχίστε. Καλώς ή κακώς αυτός ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να το παίξει το συγκεκριμένο παιχνίδι παρά μόνο τη μπάλα του και όπου τον βγάλει...
