Η δύναμη της εικόνας... Ένα στιγμιότυπο δώστε μας και θα κάνουμε σιρμαγιά. Θα φτιάξουμε πανέμορφα πρωτοσέλιδα, καλοστημένα ολοσέλιδα και δισέλιδα “σαλόνια” στη μέση εφημερίδων. Θα γεμίσουμε... “πχιοτικά” τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και πολλές πολλές ραδιοφωνικές ώρες. Μια φωτογραφία αν έχετε την καλοσύνη, παρακαλώ. Όσο πιο καθαρή, τόσο πιο καλά. Ακόμα και με κουνημένες και θολές όμως, δουλίτσα θα γίνει.
Έτσι δεν βίασε άλλωστε τα πάντα την προηγούμενη βδομάδα όλο το ενωμένο... υπερλόμπι των μέσων ενημέρωσης, που απαξιώνει εδώ και δεκαετίες τον κλάδο, τον πολίτη και την αλήθεια; Με μια φωτογραφία. Αυτοί που μια γροθιά και σαν μπετόν... έχασαν την τελευταία δεκαετία εκλογές, δημοψηφίσματα και συλλαλητήρια. Η ένωση αντιπαθητικών και απωθητικών παραπληροφορητών και λυσσασμένων σκυλιών πρόστυχων αφεντικών, που προκαλούν, στον κόσμο αηδία και απέχθεια, πια. Με μια φωτογραφία ενός ανεπίτρεπτου μεν, πλημμελήματος δε (και παίζεται...) του Σαββίδη, επιχείρησαν να ποδηγετήσουν τη δικαιοσύνη και να διαλύσουν την κοινή λογική. Όλοι αυτοί που τώρα σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στα κακουργήματα.
Μόνο που φωτογραφίες, βγαίνουν πολλές. Και ένα από τα προσόντα μάλιστα του καλού φωτογράφου είναι η υπομονή. Η υπομονή για εκείνο το καρέ που όλα θα συνεργαστούν ώστε να αποθηκευτεί για πάντα παγωμένη, μια στιγμή που θα σοκάρει, θα συγκινεί ή θα εκπλήσσει. Δε χρειάζονται τεράστια μιντιακά συγκροτήματα και συμμαχίες. Θα την αναλάβει το internet, το twitter, το facebook και το instagram και θα γίνει το πάρτι της χιλιετίας. Μέχρι και κάποιοι “φίλοι” του φωτογραφηθέντος μπορεί να την προβάλλουν, γιατί η δύναμη της εικόνας, ταράζει ισορροπίες, δυσκολεύει κολεγιές – μη σας πω χαλάει μέχρι και κουμπαριές...
Μια καλή συγκυρία και ένα και μόνο κλικ αρκεί για να... διασκεδάσουμε. Θα είναι ανεβαίνοντας τα σκαλιά της Ευελπίδων; Μπα, τέτοιες έχουμε. Κατεβαίνοντας; Ούτε. Πόσο πιο... κάτω να κατέβει κανείς άλλωστε; Θα είναι με χειροπέδες καθώς θα μπαίνει στο περιπολικό και κάποιος αστυνομικός θα τον βοηθά στοργικά να σκύψει και να χωρέσει στο πίσω κάθισμα, δίχως να χτυπήσει το κεφάλι του; Στο εδώλιο; Πίσω από κανένα κάγκελο; Θα είναι η ώρα που θα διαταχθεί προφυλάκιση και θα οδηγείται στα κρατητήρια; Έξω από τον Κορυδαλλό; Θα είναι πάντως, αργά η γρήγορα, ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο που θα πληρώσει με το ίδιο νόμισμα, πολλά χρωστούμενα.
Μια φωτογραφία περιμένουμε, άλλωστε, μόνο. Δεν τρέφει κανείς μεγάλα όνειρα ή προσδοκίες για αποφάσεις και απονομή δικαιοσύνης. Δεν επενδύει κάποιος σε δικαίωση για το αίμα των νεκρών μαρτύρων της υπόθεσης ή των νέων ανθρώπων που χάνονται από τη χρήση σκληρών ναρκωτικών. Αλίμονο. Ποιος ξέρει, στην πορεία των ετών, με τις αλλαγές κυβερνήσεων (που βεβαίως... ουδόλως επηρεάζουν τις δικαστικές αποφάσεις), με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα παζάρια κάτω απ' τα τραπέζια και όλη τη βρόμα και τη δυσωδία, πώς θα καταλήξει όλο αυτό και ποιος μπορεί να πάρει όρκο;
Μια φωτογραφία και μόνο περιμένουμε να προκύψει. Πού θα πάει; Δε θα βγει;
ΥΓ.: Φυσικά όπως πάντα και για όλους ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας στις δικαστικές υποθέσεις. Όχι όμως στις φωτογραφίες...
