Το ξέρω.
Το ξέρεις.
Το ξέρει.
Το ξέρουμε.
Το ξέρετε.
Το ξέρουν.
Θέλουμε να πούμε, άπαντες έχουμε καταλάβει πως η φετινή Ντουμπάι- έχοντας ρίξει έναν σκασμό λεφτά στο τραπέζι- έχει υψηλούς στόχους. Και μόνο το ότι έδωσε το τιμόνι στον Τσάβι Πασκουάλ, αρκεί. Αν αναλογιστεί κανείς πως προσέθεσε και έντονο ελληνικό στοιχείο με την απόκτηση του Τόμας Ουόκαπ, ε, δε θέλει και πολύ για να πειστείς- έτσι δεν είναι;
Για τους άπιστους Θωμάδες εκεί έξω (όπου «Θωμάς», όχι, πια, ο Ουόκαπ...), ήρθε και η πρεμιέρα της νέας σεζόν για να επιβεβαιώσει του ηλεκτρονικού λόγου το αληθές: η Ντουμπάι υποδέχτηκε την Ρεάλ από την οποία είχε χάσει, προ μερικών ημερών, στο Super Cup και ήθελε να κάνει «θόρυβο».
Και έκανε: παρά το γεγονός πως το παιχνίδι δε μας έβγαλε ακριβώς τα μάτια με τις επιθέσεις των δύο ομάδων, είχε ένταση, συνεχείς εναλλαγές στο σκορ, έναν Μπέικον σε mood MVP (θαυμάστε στατιστική: 24 πόντοι με 9/11 δίποντα, 5 ριμπάουντ, 4 ασίστ), τον Μαλεντόν να παίζει σαν αυτό που ονειρεύονται όλοι οι αγνοί φίλοι του αθλήματος ότι μπορεί να παίξει (11 πόντοι, 4 ριμπάουντ, 6 ασίστ) και ένα ματς στην κόψη εκείνου ακριβώς του αντικειμένου που βοηθάει το αντρικό κοινό στην αέναη μάχη με τις τρίχες προσώπου.
Ακριβώς: στην κόψη του ξυραφιού.
Κι όμως: η αρμάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ προηγήθηκε με 71-77 στα 3 λεπτά πριν το τέλος με καλάθι του Φελίς. Κάπου εκεί, όμως, υπέστη οικειοθελή μπασκετική άνοια και ξέχασε να σκοράρει ξανά.
Οι γηπεδούχοι έτρεξαν ένα επιμέρους 7-0, ο «συνήθης ύποπτος» ΜακΚίνλεϊ Ράιτ έβαλε στα 51 δεύτερα το νικητήριο, όπως αποδείχτηκε, τρίποντο και... τετέλεσται: 78-77 για την Ντουμπάι και τέζα η Ρεάλ.
Κάπως έτσι, όχι ακριβώς με το θεαματικότερο παιχνίδι στα χρονικά του θεάματος, ο Τσάβι Πασκουάλ ξεκίνησε τη (νέα) θητεία του μακριά από τη Βαρκελώνη με το ροζ φύλλο αγώνα.
1-0 αυτός, 0-1 η «άσπονδη» Ρεάλ.
Και η Ντουμπάι, έστειλε ήδη το μήνυμα. Γνωρίζετε ποιο είναι, έτσι;
Ή μήπως θέλετε ν' αρχίσουμε να κλίνουμε πάλι ρήματα;
