Είναι ίσως η πιο μεγάλη τύχη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του: να του δοθεί η ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Κι αυτός ο Ιταλός, που σε νοοτροπία με λίγους άλλους ποδοσφαιριστές μπορεί να συγκριθεί, δυο όνειρα είχε από την εποχή που ήταν παιδί και άρχισε να κλωτσάει τη μπάλα: τη Ρόμα και τη Μπόκα.
Πόσο πιο ευτυχισμένος και πιο γεμάτος θα μπορούσε να νιώσει μετά από 18 χρόνια στους «τζιαλορόσι»; Δύο δεκαετίες σε μια ομάδα, αυτή που από παιδί αγάπησε κι ας είχε αρκετές ευκαιρίες να την «προδώσει» για τα λεφτά, για τη δόξα. Δεν το έκανε.
Ποδοσφαιριστής από αυτούς που συνήθως αποκαλούνται παλαιάς κοπής, είδος που όσο τα χρόνια περνούν αρχίζει να εκλείπει.
«Όταν ξεκινούσα πριν από είκοσι χρόνια ήταν όλα διαφορετικά. Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα με εκνευρίζουν. Για παράδειγμα, όταν βλέπω να τραβάνε βίντεο για να το ανεβάσουν στο ίνσταγκραμ στα αποδυτήρια λίγο πριν από ένα παιχνίδι, θέλω να πάρω ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ και να το κοπανήσω στα δόντια τους. Αλλά είναι 18 χρονών και ξέρω ότι σε είκοσι χρόνια θα είναι αυτοί που θα γκρινιάζουν για τους νέους εκείνης της εποχής. Έτσι είναι η ζωή, έτσι θα’ ναι πάντα.
Με πονάει πιο πολύ ξέροντας ότι έχασα την ευκαιρία να ζήσω τις αναμετρήσεις της Ρεάλ Μαδρίτης με τη Μπαρτσελόνα ή να παίξω στην καταπληκτική ατμόσφαιρα των γηπέδων της Πρέμιερ Λιγκ. Σε αυτή την ηλικία, ωστόσο, μπορώ να έχω πια ήσυχη τη συνείδησή μου ότι μπορεί να μην κέρδισα τίτλους ή να μην ταξίδεψα τόσο, αλλά έκανα την επιλογή που έδειχνε η καρδιά μου».
Αυτός είναι. Κι όταν ήρθε η ώρα να αφήσει την Ρόμα, μπροστά του ανοίχτηκαν διάφοροι δρόμοι. Θα μπορούσε να πάει στην Κίνα ή στην Ιπαπωνία. Στη Σαουδική Αραβία ή στο Κατάρ. Στις ΗΠΑ. Κάπου θα έβρισκε να κολλήσει τα τελευταία ποδοσφαιρικά ένσημα. Θα ήταν μια πολύ εύκολη επιλογή που θα τον έκανε αρκετά πλουσιότερο. Στην τράπεζα. Μα στην καρδιά;
Ο Ντε Ρόσι, τώρα στα ποδοσφαιρικά… γεράματά του, αποφάσισε όχι με το μυαλό, αλλά με το συναίσθημα. Και έκανε μια επιλογή εντελώς αντισυμβατική. Σκέφτηκε πως μπορούσε να πραγματοποιήσει τώρα ακόμα ένα ποδοσφαιρικό όνειρό του. Κατάλαβε ότι ποτέ δεν είναι αργά, ότι είναι τυχερός που έχει αυτή την ευκαιρία. Και πήγε στη Μπόκα Τζούνιορς. Η ομάδα της Αργεντινής δεν είχε να του δώσει… παλάτια και λεφτά, αλλά δεν ήταν αυτή η ουσία που έψαχνε ο Ντε Ρόσι.
Πριν από μερικά χρόνια, σε ανύποπτη στιγμή, είχε μιλήσει δημόσια για αυτή τη δεύτερη αγάπη του. «Η καρδιά μου ανήκει στη Ρόμα, αλλά από όταν ήμουν παιδί θαύμαζα τη Μπόκα. Ήταν ο Μαραντόνα, ήταν το γήπεδο, ήταν ο κόσμος».
Ήθελε να μπει στο «Μπομπονέρα» διασχίζοντας το τούνελ, να βγει στον αγωνιστικό χώρο και να νιώσει την ανατριχίλα ακούγοντας τους οπαδούς της ομάδας που ιδρύθηκε από Ιταλούς να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Ένας αυθεντικός μονομάχος στην αρένα.
Και το κατάφερε. «Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μπορείς να εκπληρώνεις τα όνειρά σου. Μπόκα, σε ευχαριστώ» είπε. Κι εμείς εσένα Ντανιέλε Ντε Ρόσι.
