Λιόλιος, Μαυραγάνης, Κορομηλάς, Πηλοΐδης, Παπαπέτρου, Τσαρούχα. Από την αλαζονεία των ρόλων τους, θεσμικών και μη, στην προσπάθεια να μπουν γρήγορα στη ΓΑΔΑ. Σκυφτοί, με χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να καλύψουν. Όπως κάνουν οι κοινοί κακοποιοί.
Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, είναι σε πλήρη εξέλιξη. Οι εξελίξεις ραγδαίες και στα χέρια της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
Υπάρχει, όμως, κάτι ακόμη. Αφορά τον απλό φίλαθλο. Τον κόσμο στον οποίοι απευθύνεται το μπάσκετ. Αυτός που το παρακολουθεί, εκείνος που φέρνει τα έσοδα στο σπορ, τις ομάδες, τους πάντες. Θα περίμενε κανείς να σοκαριστεί από τις εξελίξεις. Κάθε άλλο. Μάλλον το αντίθετο συμπέρασμα βγαίνει μέσω της αντίδρασης της κοινής γνώμης και της κοινωνίας συνολικά.
Το περίμεναν. Το ήθελαν. Σα να γνώριζαν, έχοντας ως αποδείξεις τα δύο τους μάτια. Αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν στο άθλημα. Χωρίς λεπτομέρειες, αποδείξεις, SMS, μαρτυρίες, διαδρομή χρημάτων. Το αλάνθαστο κριτήριο του κόσμου είναι εκεί.
Υπήρξαν αγώνες που διεξήχθησαν ώρες μετά τις συλλήψεις. Δεν φάνηκε να είναι κανείς «μουδιασμένος», ούτε σοκαρισμένος. Αντίθετα, οι πάντες ήταν οργισμένοι. Τα συνθήματα έμοιαζαν με εντολή να φτάσει η υπόθεση μέχρι τέλους. Να μη μείνει κανείς απ’ το «σύστημα», χωρίς να υποστεί τις συνέπειες της αλαζονείας και της καταστροφής που προκάλεσαν σε κάτι που λατρεύει η πλατιά λαϊκή μάζα στη χώρα.
Πέρα απ’ αυτά που έβλεπαν, έμαθαν και έξτρα λεπτομέρειες. Εξοργιστικές. Τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε μετρητά στο σπίτι του Παπαπέτρου. Εκείνου που έγιναν… κουρελόχαρτα τα όρια ηλικίας, για να συνεχίζει να σφυρίζει και πλέον προόριζαν για «καθηγητή διαιτησίας». Μάλλον θα είχε ανάγκη το μισθό, οι 820.000 ευρώ σε μετρητά, δεν αρκούν για τα έξοδά του.
Το ακόμη πιο τιμητικό για το κριτήριο του κόσμου και συνολικά την κοινωνία μας, είναι πως οι περισσότεροι χρησιμοποιούν ως επιχείρημα αυτό που έγινε σε αγώνα σχολικού πρωταθλήματος. Ο τρόπος που αδίκησαν παιδιά, παίζοντας με το ίδιο το μέλλον τους. Καθώς η έκβαση του σχολικού πρωταθλήματος, επηρεάζει τα μόρια αυτών των παιδιών, για να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Όνειρα… γήινα και όχι απαραίτητα μια λαμπρή επαγγελματική καριέρα στο μπάσκετ με εκατομμύρια ευρώ.
Δεν «έκλεψαν» τον Ναν, τον Φουρνιέ, τον Όσμαν, τον Τολιόπουλο, τον Λαρεντζάκη. Το έκαναν σε παιδιά. Η κοινωνία αυτό δεν μπορεί να το ανεχτεί. Γι’ αυτό και η αντίδραση στους αγώνες, τα συνθήματα και η ξεκάθαρη… ετυμηγορία του κόσμου.
Η ΕΟΚ γεμάτη έπαρση, πριν λίγες μέρες ανέφερε σε ανακοίνωσή της: «Η τακτική της λάσπης, μπορεί να αντιμετωπιστεί στωικά, με αδιαφορία, ή με τη χλεύη που σύσσωμος ο φίλαθλος κόσμος τους αποδίδει».
Η χλεύη του φίλαθλου κόσμου, είναι γεγονός. Απέναντι σε αυτούς που ρημάζουν το άθλημα που αγαπά. Εκείνους που έστησαν «σύστημα», για να κάνουν τις… δουλίτσες τους. Θεωρώντας πως δεν θα τους πολεμήσει και δεν θα τους αγγίξει κανείς. Από φόβο προς τη δύναμή τους. Μέχρι που μια μέρα, τους χτύπησαν την πόρτα και δεν ήταν courier.
Ο λαός μίλησε, έκρινε, έχει ήδη αποφασίσει. Ο Λιόλιος και όσοι είχε μαζί του, έχουν τελειώσει για το μπάσκετ. Τα υπόλοιπα είναι θέμα της Δικαιοσύνης.
