MENU

Οι ημιτελικοί του Κυπέλλου Ελλάδος δεν είναι "ο εξής ένας", ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός. Οι ημιτελικοί του Κυπέλλου Ελλάδος είναι δύο, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός-Λαμία. Ενα μπράβο, στη Λαμία που μας το υπενθύμισε. Εν μέσω της πιο δεινής κρίσης στα χρόνια που είναι κλαμπ Σούπερ Λιγκ, κόντρα στην περιρρέουσα (προ)αίσθηση ότι "τώρα αυτοί έχουν άλλα στο κεφάλι" και θα δώσουν βάρος στον αγώνα επιβίωσης, οι άνθρωποι βρήκαν τον τρόπο να τιμήσουν τον εαυτό τους και τη διοργάνωση. 
     
Ιστορικά, μια ομάδα που κινδυνεύει να υποβιβαστεί δεν είναι μια ομάδα ξεγραμμένη στο κύπελλο. Ο Πανιώνιος, και τις δύο φορές που κατέκτησε το τρόπαιο, στο πρωτάθλημα είχε τερματίσει οριακά επάνω από την κόκκινη γραμμή. Ο Αρης έπαιξε τελικό το 2005, υποβιβασμένος! Το 1980 στον θρίαμβο της Καστοριάς, μόνο 2/18 ομάδες της Α' Εθνικής τελείωσαν τη χρονιά με λιγότερους πόντους...από την Καστοριά. Το 2007 η ΑΕΛ πήρε το κύπελλο κι έπειτα σώθηκε στην Καλαμαριά, τελευταία αγωνιστική, με ένα γκολ μετά το 80'. Ως εκείνη τη στιγμή, έπεφτε! 
     
Φυσικά ο τρόπος της Λαμίας ήταν η "ηρωική αντίσταση" διότι αυτή είναι η αντικειμενική δυνατότητά της. Αρμόζει ο έπαινος, ότι την εξάντλησαν. Ετσι άλλωστε είχαν αντιμετωπίσει και τον Αρη, τον Ιανουάριο. Κι ένα παραπάνω, ότι τώρα τον Παναθηναϊκό τον πέτυχαν στο peak της αγωνιστικής κατάστασής του μες στη σεζόν. Οποιος νομίζει ότι στη Λεωφόρο τη Μεγάλη Τετάρτη μπορούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο απ' ό,τι έκαναν, μάλλον θα πρέπει να επανεξετάσει τον βαθμό της επαφής του με την αληθινή πραγματικότητα.   
     
Οι ποδοσφαιριστές της Λαμίας έπαιξαν, και θα παίξουν και την Τετάρτη του Πάσχα στην έδρα τους, τα μεγαλύτερα ματς στα χρονικά του συλλόγου. Από τον Εθνικό του 1933, τη Δόξα των 50s και τον Πιερικό, ως τον Αθηναϊκό, τον Απόλλωνα, τον Ιωνικό, τον Ατρόμητο, τον Αστέρα Τρίπολης, την Ξάνθη, όλων αυτών των ομάδων η ιστορία είναι εκείνοι οι μια-φορά-στη-ζωή τελικοί. Μια φορά, είτε κυριολεκτικά είτε δημοσιογραφική αδεία. Δεν τα αφήνεις ποτέ, τέτοια παιγνίδια επειδή έχεις "άλλα στο κεφάλι". Τα παίζεις, ως την ύστατη πιθανότητα.  
     
Η Λαμία δεν το άφησε. Η πρόκρισή τους με τον Αρη, ακόμη και η πρόκρισή τους νωρίτερα (με τις δύο νίκες) εις βάρος του Ιωνικού, σήμερα, με όσα έκτοτε έχουν μεσολαβήσει μες στο επόμενο τρίμηνο, μοιάζουν αποτελέσματα μακρινά κι αλλόκοτα. Τα κατάφεραν όμως, ακριβώς αυτοί οι ίδιοι παίκτες. Με ενδεχόμενο τίμημα, μία χειμερινή υπερκόπωση απ' την οποία δεν συνήλθαν εξαιτίας και του εσφαλμένου χειρισμού που φαίνεται πως, στο μεταξύ, έγινε στο κομμάτι-προπονητής. 
     
Σήμερα, εάν κάπου θα μπορούσαν να βρουν κουράγιο για τους τελευταίους τρεις αγώνες στα πλέι-άουτ, στην Τρίπολη, στη Ριζούπολη, με τον Ατρόμητο, μόνο σε αυτά είχαν την ευκαιρία να σκάψουν, στις δύο αναμετρήσεις με τον Παναθηναϊκό, ώστε ν' αντλήσουν ο,τιδήποτε υπάρχει να αντληθεί. Αλλη μία φορά, μπράβο τους. Εννοείται πως ο Παναθηναϊκός είναι το εκατό-μηδέν φαβορί. Διότι δείχνει στέρεος, απείρως πιο αξιόπιστος εφέτος από όλες αυτές τις περιόδους κατά τις οποίες κάπως εύρισκε και έβγαινε νοκ-άουτ με την Ξάνθη, με τον Ατρόμητο, με τη...Λαμία, με τον ΠΑΣ. 
     
Εννοείται επίσης, πως θα ήταν πιο ευχάριστο στον Παναθηναϊκό, η Λαμία να παίξει ανοιχτά σαν την Αναγέννηση Καρδίτσας και να φάει κάτι σαν 4-0 ή 5-1. Αλλ' εννοείται και κάτι άλλο. Πως ο Παναθηναϊκός δεν γίνεται, στο τέλος της ημέρας, να παραπονιέται. Το μονοπάτι προς τον τελικό, δεν θα μπορούσε να τους έχει βγει πιο ευνοϊκό. Ο ΠΑΟΚ ας πούμε, για να κατακτήσει το κύπελλο έπρεπε να αποκλείσει την ΑΕΚ, πρέπει να αποκλείσει τον Ολυμπιακό, και εάν το πετύχει, έπειτα να νικήσει και στον τελικό τον Παναθηναϊκό.
     
Το σενάριο στην Τούμπα τη Μεγάλη Πέμπτη ήταν τόσο, μα τόσο, προβλέψιμο. Ως συνήθως, ο Ολυμπιακός στόχευσε στο γκολ νωρίς που θα χαλούσε ευθύς εξαρχής την ημέρα του αντίπαλου. Οπως και στη Λεωφόρο την Κυριακή, σε αυτό η καλύτερη πιθανότητα ήταν ο Μασούρας στη θέση-γκολ. Δεν έκατσε. Ως το 10' ο Ολυμπιακός προκαλούσε τη στιγμή του, μετά το 10' ο Ολυμπιακός απλώς περίμενε τη στιγμή του.
    
Οσο ο Ολυμπιακός περίμενε, ο ΠΑΟΚ πήρε τη μπάλα και άρχισε να επιτίθεται αλλ' οι επιθέσεις του, στην πλειονότητά τους, για πολλούς και διάφορους λόγους κατέληγαν να είναι όχι δύσκολες, είτε σε open play είτε σε στατικές φάσεις, στο να αμυνθεί ο Ολυμπιακός εναντίον τους. Δεν πρόκειται για τύχη εδώ που τα λέμε, ότι ο Ολυμπιακός είναι η ελληνική ομάδα που δέχεται τα λιγότερα γκολ.
     
Το πράγμα φώναζε πως κυλούσε σε τροπή μεταξύ 0-0 και 1-0, κάποια στιγμή οι δυνητικοί game-changers εμφανίστηκαν αλλά δεν άλλαξαν κάτι, η παρτίδα έκλεισε με τις ενέργειες on-target να είναι...μία-καμία. Ζίβκοβιτς/Βάτσλικ, τελεία. Λίγο, πολύ λίγο, για δίπολο κορυφής του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πλέον, ο εν Ελλάδι διαιωνιζόμενος αναχρονισμός του "εκτός έδρας γκολ" (τον οποίον ο Ολυμπιακός στη Θεσσαλονίκη δεν θα 'λεγα ότι "σκοτώθηκε" κιόλας για να τον εκμεταλλευτεί) γυρίζει υπέρ του ΠΑΟΚ.
     
Ο Λουτσέσκου μπορούσε να σκεφτεί πως και με την ΑΕΚ στο κύπελλο, 0-0 έφερε στο πρώτο μέρος στην Τούμπα. Ζουν όλοι την άλλη μέρα το πρωί, με ένα 0-0. Και ο Ολυμπιακός, οπωσδήποτε. Γενικώς ο Ολυμπιακός σε αυτή τη χρονιά, ζει με το αποτέλεσμα. Περισσότερο απ' όσο ζει με το ποδόσφαιρό του.  

Γυρίζει υπέρ του ΠΑΟΚ...
EVENTS