Ο ΠΑΟΚ πέρασε με τρόπο σαδιστικό για τους αντιπάλους του και λυτρωτικό για τους φιλάθλους του. Όταν σε προημιτελικό κυπέλλου ενώ υπάρχει σκορ αποκλεισμού, καταφέρνεις να πετύχεις δύο γκολ στις καθυστερήσεις στην έδρα του αντιπάλου, αν μη τι άλλο είσαι μία ομάδα με ψυχή και πίστη σε αυτό που κάνει.
Ο Λουτσέσκου το περνά αυτό σιγά – σιγά στην ομάδα του. Τη σωστή νοοτροπία, την πίστη, τα κίνητρα κάθε στιγμή που αυτή βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο. Αν είχε και το υλικό από την αρχή, σήμερα θα μιλούσαμε υπό άλλο πρίσμα.
Το κεντρικό πρόσωπο βέβαια είναι ο Κούρτιτς. Από τη στιγμή που ο Τζαβέλλας έστειλε την μπάλα πάνω του, το πράγμα τελείωσε. Τι κι αν στη φάση βγήκε ο φρέσκος Λε Ταλέκ για να τον ανακόψει. Ούτε που πλησίασε. Το τέλειο χτύπημα. Δύναμη, καμπύλη, φάλτσα, όλα σωστά. Ο Τσιντώντας δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι. Ίσως και αν υπήρχε και δεύτερος τερματοφύλακας να μη μπορούσε να κάνει και αυτός τίποτα. Ο Σλοβένος βάζει σφραγίδα. Παίζει για πρώτη φορά στη καριέρα του σε ομάδα που κυνηγά τίτλους και το έχει πιάσει από τη σωστή βάση.
Το γκολ του Μιτρίτσα απλά ήταν η σφραγίδα της παρουσίας του Ρουμάνου σε έναν πιο ενεργό ρόλο. Αδίκησε τον εαυτό του, αδικήθηκε από τους δύο μυϊκούς τραυματισμούς που είχε, τον αδικήσαμε και εμείς στον εκνευρισμό μας για τα κενά του ρόστερ. Η σωστή επιλογή σε εκείνη τη φάση είναι να φύγει στο κόρνερ, εκτός κι αν τη βάλεις στο πλεκτό.
Ο ΠΑΟΚ ανέτρεψε δεύτερο ντέρμπι σε τρεις ημέρες και ξεκινά τώρα μία σειρά αγώνων που δύσκολα θα αποφύγει τις αναταράξεις. Όμως, το ότι η ομάδα σε μία περίοδο που ο οργανισμός ΠΑΟΚ βάλλεται πανταχόθεν, κερδίζει και δίνει ψυχολογία, είναι σημαντικό. Βασικά, ευχαριστώ την ομάδα που βάζει πλάτη σε αυτή την δύσκολη συγκυρία.
Η εικόνα του αγώνα, δεν θα μας μείνει για πολύ στο μυαλό. Μόνο τα τελευταία λεπτά. Ελπίζω ο Αγκούστο να δει το πως με την δική του αβλεψία άφησε την ΑΕΚ να επιτεθεί σε συνθήκες που δεν είχε συναντήσει μέχρι εκείνο το σημείο. Δεν δίνεις τη μπάλα πριν οργανωθείς.
Παρόλα αυτά, ο ΠΑΟΚ βρήκε τον τρόπο. Ο Βιεϊρίνια που τόσα ακούει, χρειάστηκε να δώσει μία πάσα από αυτές που ουδείς άλλος μπορεί. Ο Μιτρίτσα έφερε καλά τη μπάλα στη περιοχή, η πανικοβλημένη άμυνα της ΑΕΚ έδιωξε άγαρμπα και ήρθε το γκολ. Και μετά το επόμενο. Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.
Κοιτώντας την ΑΕΚ, πραγματικά απορώ το πως αντέχει αυτή την ποδοσφαιρική προσέγγιση του Γιαννίκη. Δεν βλέπω τίποτα παρά μόνο μία ομάδα να μη θέλει τη μπάλα και να ψάχνει φάσεις στο ανοιχτό γήπεδο. Καμία διάθεση να δημιουργήσει, κανέναν δουλεμένο αυτοματισμό.
Με αυτό τον τρόπο θα μου πει κάποιος, είχε την πρόκριση στο 93΄, όμως αυτό δεν είναι σωστό. Ο ΠΑΟΚ στη κρίση του, ήταν επτά πόντους πίσω και τώρα είναι πέντε μπροστά. Επίσης, την πέρασε στο κύπελλο.
Αν ο Κούρτιτς τιμώρησε κάποιον, αυτός είναι ο Γιαννίκης. Είναι αδιανόητο ένα κλαμπ όπως η ΑΕΚ να έχει αυτή τη προσέγγιση στοχευμένα. Ο Λουτσέσκου έστω και άγαρμπα, είχε πει την αλήθεια στο προηγούμενο παιχνίδι. Απλά καμιά φορά, κανείς δεν θέλει να την ακούει.
ΥΓ Μου ήρθαν κάτι φωτογραφίες με πανό. Αυτά που έγραφαν, είναι στα όρια του κωμικού. Επειδή λοιπόν έγινε αναφορά στη Θεσσαλονίκη και σε λεφτά, να ξέρετε εδώ η πόλη πεινάει. Το ίδιο λούκι με εσάς βγάζει και σε κάποια φάση θα το καταλάβετε. Αφήστε τις εντυπώσεις λοιπόν, γιατί θυμίζετε τον πρώην πρόεδρό σας που το έχει κάνει τέχνη.
ΥΓ Από την ερχόμενη Δευτέρα, επιστρέφω στο ραδιόφωνο με ένα καθαρά ποδοσφαιρικό κόνσεπτ εκπομπής. Ραντεβού στο CITY OF PRIMO, 106,1 – 14.00 με 16.00.
