Βλέποντας χτες το παιχνίδι του Παναθηναϊκού στο Βόλο, αν κάπου πέφτει το μάτι σου είναι με διαφορά στον φορ της ομάδας της Μαγνησίας.
Όταν έφευγε ο Δουβίκας για το εξωτερικό οι περισσότεροι νομίζαμε ότι είναι ένα κενό που δύσκολα θα αναπληρωθεί με την αντίστοιχη επάρκεια σε τόσο άμεσο μεταγραφικό χρόνο.
Η απώλεια όχι μόνο καλύφθηκε με το ταμείο να έχει γεμίσει πλουσιοπάροχα, ειδικά για ομάδα της περιφέρειας, αλλά ο Φαν Βέερτ δείχνει με όσα κάνει μέχρι στιγμής στην ομάδα της Μαγνησίας ότι είναι μία εξαιρετική επιλογή για την κορυφή της επίθεσης, αν αναλογιστεί κανείς και την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια.
Είχαμε καιρό να δούμε φορ να… μυρίζεται έτσι τα γκολ και σε μισή φάση, γιατί ως τέτοιες λογίζονται και οι δύο στις οποίες σκόραρε, να εκμεταλλεύεται ιδανικά την αντίπαλη ολιγωρία και αφού κάνει… κουδούνια τους αμυντικούς να πετυχαίνει γκολ ζωγραφιές.
Ο Παναθηναϊκός στο πρώτο μισάωρο της χτεσινής αναμέτρησης παρουσιάστηκε ως μία ομάδα που ξέρει πολύ καλά τι θέλει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, η οποία κυνηγούσε να μπει σε ρόλο οδηγού στην αναμέτρηση στηριζόμενη στο πλάνο της.
Η εικόνα του σου έδινε την αίσθηση ότι «θα μπει, αν όχι σε αυτή στην επόμενη φάση» κι αυτό ήταν αποτέλεσμα του απόλυτου ελέγχου που είχε στον αγώνα.
Κι όμως μία στιγμή ολιγωρίας ήταν αρκετή, ειδικά όταν ο αντίπαλος διαθέτει έναν… killer κι ας μοιάζει στα μάτια μας υποτιμημένος γιατί είναι παίκτης του Βόλου και όχι του Big-4. Αυτή η μάστιγα…
Οι «πράσινοι» μέχρι να βγει το ημίχρονο έδειχναν αποφασισμένοι να αντιδράσουν και ικανοί όχι μόνο να το ξαναφέρουν στα ίσα το παιχνίδι, αλλά να καταφέρουν ακόμα και να το γυρίσουν.
Στο ποδόσφαιρο όμως υπάρχουν κι αυτές οι ημέρες που μπορεί να σου… στραβώσουν όλα και στο λάθος του Κώτσιρα και τη γκολάρα του Φαν Βέερτ προστέθηκε και η αποβολή του Σάντσες.
Προφανώς μιλάμε για τη φάση της, έστω και κουτσουρεμένης, αγωνιστικής, αλλά νομίζω ότι τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά από τον τρόπο που τα έχει αντιμετωπίσει η πλειοψηφία του Τύπου.
Στη φάση του Σάντσες ο Ολλανδός διαιτητής τιμωρεί το γεγονός ότι ο παίκτης του Παναθηναϊκού πηγαίνει απρόσεκτα με τα δύο πόδια, παρότι αν τσεκάρει κανείς τη φάση πολλές φορές θα δει ότι ο Σάντσες προλαβαίνει να πατήσει στο χορτάρι πριν χτυπήσει τον αντίπαλο του.
Νομίζω, όμως, ότι η φάση που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτήματα για τον Χίγκλερ είναι αυτή του Παλάσιος στο 56’. Γιατί;
Γιατί δε γίνεται να δίνεις κόκκινη κάρτα στον Σάντσες και να επιβεβαιώνει την ορθότητα της απόφασης σου και το VAR και στο πολύ πιο βίαιο και επικίνδυνο μαρκάρισμα του Παλάσιος να δίνεις κίτρινη κάρτα.
Το μεγαλύτερο λάθος για έναν διαιτητή είναι να έχει διαφορετική νοοτροπία στον τρόπο που σφυρίζει στη διάρκεια της ίδιας αναμέτρησης, καθώς έτσι δημιουργεί ανισορροπίες για τις ομάδες.
Δε γίνεται να είναι απευθείας κόκκινη του Σάντσες και μόνο κίτρινη του Παλάσιος. Ούτε μπορεί να… αθωωθεί ο Ολλανδός στο γεγονός ότι θέλησε να είναι πιο επιεικής γιατί είχε βγάλει κι άλλη κόκκινη νωρίτερα.
Το να λειτουργείς συμψηφιστικά είναι ένα άλλο μεγάλο λάθος που κάνουν οι διαιτητές και τα κάνουν ακόμα χειρότερα.
Για να επιστρέψουμε στον πρωταγωνιστή της αναμέτρησης, αυτό που έκανε ο Φαν Βέερτ στο δεύτερο του γκολ είναι ο ορισμός του σεντερφορίσιου γκολ που αντιλαμβάνεται το… αίμα του αντιπάλου και χτυπά εκεί που κανείς δεν το περιμένει.
Ο Βόλος παραδίδει μεταγραφικά σεμινάρια στις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες και κυρίως στους… μεγάλους που υποτίθεται ότι λειτουργούν πιο επαγγελματικά λόγω και των αυξημένων απαιτήσεων τους.
Η ομάδα τη Μαγνησίας έχει 4-5 παίκτες που παίζουν εύκολα στην πρώτη τετράδα της Super League, όχι απλά για να συμπληρώνουν το ρόστερ, αλλά για να πρωταγωνιστούν.
Στον Παναθηναϊκό κάνουν λάθος αν θεωρούν ότι χτες έχασαν για την αποβολή του Σάντσες.
Η ήττα ήρθε γιατί οι «πράσινοι» δεν έχουν έναν Φαν Βέερτ που τόσο πολύ θα τους έλυνε τα χέρια και θα «καθάριζε» για αυτούς και όχι για τον Βόλο το χτεσινό παιχνίδι.
Και ο Ολλανδός δεν θα έπαιζε μόνο στον Παναθηναϊκό, αλλά θα είχε θέση σε όλους στο Big-4, σε άλλους με περισσότερο και σε άλλους με λιγότερο χρόνο, δείχνοντας στην πράξη ότι είναι ένας υποτιμημένος «killer» της Super League.
Υ.Γ. H σοβαρότητα του Γιοβάνοβιτς δε φαίνεται μόνο στη δουλειά του στην ομάδα στο αγωνιστικό σκέλος, αλλά και στις δηλώσεις του. Επιλέγοντας τη μεγάλη εικόνα και έχοντας στη συνείδηση του το πραγματικό μέγεθος του Παναθηναϊκού, από την εικόνα που είχε η ομάδα όταν εκείνος ήταν ποδοσφαιριστής και όχι από την… ταλαιπωρία της τελευταίας δεκαετίας, ο προπονητής του Παναθηναϊκού αποφεύγει να κρυφτεί πίσω από μία διαιτητική απόφαση. Η οποία και λανθασμένη να ήταν, πάντα με το αστεράκι της φάσης και του Παλάσιος, δεν τον απασχολεί τόσο περισσότερο από την ανάγκη που έχει ο ίδιος και η ομάδα του για την απόκτηση ενός ικανού φορ.
