Τελειώνει ο πρώτος γύρος. Ο Παναθηναϊκός έχει κόντρα στις έξι πρώτες ομάδες (πλην του ιδίου φυσικά) 2 βαθμούς. Έναν στο Φάληρο κι έναν εντός με τον ΟΦΗ. Ο Παναθηναϊκός είναι στο -15 από την πρώτη θέση, ενώ η απόστασή του απ’ την τελευταία είναι 10 βαθμοί. Ισοβαθμεί με τον Άρη του -6.
Ας τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας, ξεκινώντας το τι έγινε στο ματς με την ΑΕΚ. Το απλό. Έχασε ο Παναθηναϊκός. Το πώς, έχει πραγματικά μεγάλη σημασία; Η Ένωση έπαιξε με 10 παίκτες πίσω απ’ την μπάλα. Κάτι που συνηθίζει όταν προηγείται. Το έκανε και με τον Άρη στην έδρα της ακόμη και πριν μείνει με παίκτη λιγότερο.
Έχουμε μια ομάδα που αρχίζει ένα ματς, γνωρίζοντας πως αν το νικήσει ανεβάζει τη δική της αυτοπεποίθηση στα ύψη. Ανεβαίνει στην 3η θέση ξεπερνώντας ΟΦΗ και ΠΑΟΚ, έχοντας στη μία νίκη απόσταση την ΑΕΚ. Αλήθεια, πότε είναι η τελευταία φορά που σε τέτοιο χρονικό σημείο στη σεζόν, ο Παναθηναϊκός ήταν τρίτος; Για να καταλάβουμε τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο.
Αντί να έχεις το… μαχαίρι στα δόντια, να προσπαθήσεις να κουμαντάρεις λίγο έξυπνα το ματς, βρίσκεται πίσω στο σκορ στο 2’. Γιατί ξανά δέχεσαι γκολ στην πρώτη φάση του αντιπάλου. Γιατί ξανά μένει παίκτης ξεχασμένος εκεί, είτε ευθύνονται οι στόπερ, είτε οι χαφ που δεν ακολούθησαν τον μέσο της ΑΕΚ.
Μετά όντως η Ένωση είναι με δέκα παίκτες πίσω απ’ την μπάλα. Κι ο Παναθηναϊκός αναλαμβάνει την κυκλοφορία της μπάλας, την κατοχή την παίρνει απ’ τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην αναμέτρηση. Κι όμως, το πρώτο του σουτ ουσιαστικά, το Τριφύλλι το κάνει στο 45’!
Στο δεύτερο μέρος όντως είχε τις φάσεις να σκοράρει. Όπως θα μπορούσε να είχε δεχτεί και γκολ στη φάση του Αραούχο. Δεν φταίει ούτε η τύχη, ούτε κάποια ανώτερη δύναμη, ούτε τίποτα. Μπήκε ο Τσούμπερ, στις δύο φάσεις που αποδείχθηκαν οφσάιντ έκανε δύο σουτ σκόραρε δύο φορές. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού πόσα σουτ θέλουν για να σκοράρουν;
Είναι θέμα ικανότητας πλέον. Πνευματικής σε τέτοιες αναμετρήσεις, νοοτροπία, ποιότητα, πείτε το όπως θέλετε. Για ακόμη μια φορά, αποδείχθηκε πως ο Παναθηναϊκός αν και ποδοσφαιρικά έχει αλλάξει φιλοσοφία, ποτέ δεν άλλαξε τα στάνταρ του αναφορικά με το επίπεδο των παικτών του.
Κάθεσαι λοιπόν και λες, τι είναι προτιμότερο; Να έχω κάποιους που θέλουν 10 ευκαιρίες για να βρουν εστία, ή αυτόν που τη μία θα την κάνει γκολ; Η διαφορά τους βέβαια, είναι ένα μηδενικό στην τιμή. Εκεί είναι όλο το θέμα.
Θα κάνει λάθος ο Παναθηναϊκός αν «δει» την αναμέτρηση ως ένα ματς που… πάτησε την αντίπαλο και του έφταιξε μόνο η ατυχία. Θα αδικήσει την ίδια την προσπάθειά του. Γιατί ποδοσφαιρικά και σε φιλοσοφία παιχνιδιού, είναι η νύχτα με τη μέρα σε σχέση με την περασμένη σεζόν. Αλλά το πιο σημαντικό βήμα, δεν το έκανε.
Η ομάδα δεν παίρνει πολλά απ’ όσους ήρθαν το καλοκαίρι. Έχει για κορυφαίους παίκτες που ήταν στο ρόστερ. Δεν άλλαξαν τη ζωή του οι μεταγραφές, παρότι στην αρχή όλοι μας το πιστέψαμε είναι η αλήθεια. Πέσαμε έξω. Όχι, δεν είναι κακοί παίκτες. Ούτε ο Παλάσιος, ούτε ο Βιτάλ. Ούτε ο Λούντκβιστ.
Αφού δεν είναι κακοί, που ισχύει, γιατί σε αυτό το ματς ο Γιοβάνοβιτς άρχισε με τον Αϊτορ; Γιατί για να διορθωθεί η κατάσταση δημιουργικά χρειάστηκε να επιστρατευτεί στα τελευταία ματς ο Βιγιαφάνιες και ο Μαουρίσιο; Δυστυχώς, όσο πολύ κι αν τις έψαξε ο Παναθηναϊκός τις κινήσεις του, αποδεικνύεται μέχρι τώρα πως δεν του αλλάζουν τη ζωή και το στάτους.
Η διαφορά είναι στο γεγονός πως με τα ίδια υλικά πάνω-κάτω, κατορθώνεις να φτιάχνεις πιο εντυπωσιακό και πιο γευστικό φαγητό. Αλλά και πάλι δε σε χορταίνει. Πάλι κάτι μένει. Πάλι είσαι ομάδα δεύτερης ταχύτητας. Το δείχνει η ίδια η βαθμολογική συγκομιδή και η λογική που έβγαλε ο Παναθηναϊκός. Ο οποίος τελειώνει τον πρώτο γύρο με μία νίκη εκτός έδρας κι αυτή όχι στη φυσική έδρα του αντιπάλου (Λαμία).
Μια νίκη επί της ΑΕΚ θα άλλαζε συνολικά τη ροή της σεζόν για τον Παναθηναϊκό. Άλλη μια ευκαιρία πεταμένη στα σκουπίδια. Έχει χαθεί το μέτρημα με το πόσες ήταν αυτές. Δεν μπορεί να αρκεί στην ομάδα το γεγονός πως έκλεισε την αντίπαλο κι ας έχασε. Είναι απλά αδιανόητο.
Όπως και δεν μπορεί να αναφέρεται διαρκώς ως δικαιολογία πως είναι ένα σύνολο με νέο προπονητή και αρκετά νέα πρόσωπα στο ρόστερ. Κι η ΑΕΚ δύο προπονητές άλλαξε μέσα στη σεζόν, περισσότερα νέα πρόσωπα στο ρόστερ της έχει. Γιατί είναι στο +9; Μόνο από τύχη;
Μονόδρομος πλέον για τον Παναθηναϊκό. Ατρόμητος μέσα, Απόλλων εκτός, ΠΑΣ Γιάννινα μέσα, Άρης μέσα. Ενδιάμεσα η ρεβάνς με τον Βόλο για το κύπελλο. Τέσσερις νίκες και μια πρόκριση. Οτιδήποτε λιγότερο μέχρι μέσα Ιανουαρίου, απλά δεν μπαίνει στη συζήτηση. Κι απ’ τα μέσα Γενάρη και μετά, ας έρθουν παίκτες που όντως είναι για να αλλάξουν τα στάνταρ του Παναθηναϊκού. Όχι απλά για να… κλείσουν τρύπες. Με μπαλώματα δεν μπαίνεις στα σαλόνια απ’ όπου έχεις πεταχτεί έξω τόσο βίαια τα τελευταία χρόνια.
Υ.Γ. Κανένας αθλητισμός, κανένα ποδόσφαιρο, μπάσκετ, δεν έχει σημασία μπροστά στην είδηση του θανάτου ενός παλικαριού 32 ετών. Αθληταράς, νεότατος κι όμως «έφυγε» τόσο εύκολα. Συγγνώμη αλλά πώς θα πεις κουράγιο στην οικογένεια ενός νέου παιδιού; Να είναι δυνατοί οι άνθρωποι όσο αυτό είναι εφικτό. Κι όλοι εμείς ας καταλάβουμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή. Γιατί το «τίποτα δεν είμαστε», είναι η πιο σοφή κουβέντα που έχει ακουστεί ποτέ…
