Είδηση δεν είναι όταν ο σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, μας μάθαιναν οι παλιότεροι. Είδηση είναι όταν ο άνθρωπος δαγκώσει σκύλο. Δεν θα ήταν, λοιπόν, είδηση η νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού, oύτε καν η ισοπαλία, την οποία έτρεχαν να πάρουν οι ερυθρόλευκοι στο τέλος του ματς με τα ποδάρια στην πλάτη.
Είδηση και μάλιστα πρώτου μεγέθους είναι η νίκη των πρασίνων επί των νταμπλούχων. Μια νίκη που πιστώνεται πρώτα από όλα στην αλεπού των πάγκων, που ακούει στο όνομα, Λάζλο Μπόλονι.
Το έλεγα σχεδόν προφητικά στην εκπομπή του SDNA πριν από 15 μέρες, όταν μας ρώταγε όλους ο Βέργης, τι προβλέπουμε για τις θέσεις 2-6. Είπα, λοιπόν, ότι δεν ξέρω αν προλάβει ο Παναθηναϊκός να κάνει το μεγάλο άλμα μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος, αλλά θα πρέπει να υπολογίζουμε, πλέον, το τριφύλλι του Μπόλονι, μιας και ο Ρουμάνος εξελίσσεται σε άνθρωπο-κλειδί, σε game changer.
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού δημιούργησε προβλήματα στον μεγάλο αντίπαλό του, παρουσιάζοντας μια πολύ σφιχτή ομάδα, έχοντας ετοιμάσει ένα «πεινασμένο» σύνολο που έχει βαλθεί να αποδείξει στον Γιάννη Αλαφούζο πόσο τρομακτικό λάθος έκανε με την επιλογή Πογιάτος πέρσι το καλοκαίρι, αλλά και πόσο δίκιο είχε που γρήγορα αντικατέστησε τον Ισπανό. Συν, τα μεταγραφικά (αλά Ντρεοσί) αποκτήματα του Γενάρη που καταθέτουν θετικότατα δείγματα γραφής και ειδικότερα ο Σανκαρέ.
Είναι και κάτι άλλο: ο Μπόλονι μοιάζει στον… Μαρτίνς. Η διαχείριση που κάνει με τους ποδοσφαιριστές του, έχει στοιχεία από εκείνη του Πορτογάλου συναδέλφου του, έστω κι αν στα αποδυτήρια είναι κάπως πιο… απότομος. Ομως, εφαρμόζει το δόγμα “όλοι εναντίον όλων” για μια θέση στο αρχικό σχήμα και “όλοι είναι ίσοι”. Δεν υπάρχουν βασικοί και αναπληρωματικοί. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που από Δευτέρα έως Πέμπτη συναγωνίζονται για τη βασική φανέλα του αγώνα που έχει η ομάδα το Σαββατοκύριακο. Μεγαλύτερη απόδειξη της «τρέλας» του και της αποφασιστικότητάς του ο αποκλεισμός του Μακέντα από το ματς και ο πάγκος του Χατζηγιοβάνη.
Στα του Ολυμπιακού, ο Μαρτίνς έδωσε την εντύπωση ότι υποτίμησε τον αντίπαλό του και το πλήρωσε. Εχασε το ματς, έχασε το αήττητο πρωτάθλημα και “κατάφερε” να φέρει τον εκνευρισμό λίγα 24ωρα πριν από τον κομβικό πρώτο αγώνα για το Europa League κόντρα στην PSV. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το γεγονός ότ κράτησε τον Βαλμπουενά και τον Ελ Αραμπί στον πάγκο, ούτε την επιμονή του στον Τιάγκο Σίλβα, απόντος Εμβιλά. Σύμφωνοι, κράτησε άσους στο μανίκι. Ο τωρινός Παναθηναϊκός, όμως, δεν είναι ο Παναθηναϊκός του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου κι αυτό ο τεχνικός των πρωταθλητών όφειλε να το λάβει σοβαρά υπόψιν. Δεν φτάνει η χαοτική διαφορά στον βαθμολογικό πίνακα. Μια ήττα από τον “αιώνιο” είναι βαρύ αποτέλεσμα για το dna του Ολυμπιακού και της διοίκησής του. Το ξέρει ο Πορτογάλος.
Θα πρέπει, ωστόσο, να του αναγνωριστεί ότι έχει ένα δίκιο όταν λέει ότι δεν κέρδισε ο καλύτερος. Ο Ολυμπιακός ήταν ανώτερος από τον Παναθηναϊκό και αν ήταν πιο προσεκτικοί ο Ανδρούτσος με τον Μασούρα, τότε θα μιλούσαμε τουλάχιστον για ισοπαλία. Ειδικά του Μασούρα, δεν χάνεται ούτε από επιθετικό της Κ17.
Αυτό που μετράει, ωστόσο, είναι το αποτέλεσμα. Και τη νίκη, την πήρε μέσα στον αγωνιστικό χώρο δίκαια ο Παναθηνϊκός, έστω κι αν λαχταρούσε όσο περνούσε η ώρα από το 17’ και μετά, όταν οι φιλοξενούμενοι άρχισαν να ξυπνούν από τον δεκάλεπτο λήθαργο.
Ετσι είναι. Το ποδόσφαιρο ποτέ δεν διεκδίκησε τον τίτλο του πιο δίκαιου και “έντιμου” αθλήματος. Κι αφού το αήττητο του - “μεθυσμένου” από τις αμέτρητες ανανεώσεις συμβολαίων- Ολυμπιακού έσπασε με δύο γκολ που προήλθαν από τρεις ουσιαστικά σοβαρές ευκαιρίες, τότε μιλάμε για την “κλοπή” της χρονιάς!
