Δεν είμαστε τίποτα μπροστά στην Ιστορία. Ούτε καν νάνοι. Ενα μικρό πέρασμα κάνουμε όλοι μας από τη ζωή, σαν μία στιγμιαία συχνότητα ραδιοφώνου που αλλάζει διαρκώς. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο «σκληρός δίσκος, η «μνήμη», γράφει ασταμάτητα. Και δεν ξεγράφει.
Το κεφάλι κάτω να χτυπάς κι ανάποδα να ‘ρθει ο ντουνιάς.
Ζούμε το «τώρα» και παραμυθιαζόμαστε μαζί του. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε… χθες. Γούστο μας και καπέλο μας να θέλουμε να είμαστε κι εμείς εκεί στα μεγάλα, στα ξακουστά, στα σπουδαία και στα αληθινά.
Τι σημαίνει όμως αλήθεια; Η μη λήθη. Αυτό σημαίνει.
Να μην ξεχνάς αυτό που έχει συμβεί. Να θυμάσαι. Το πραγματικό. Το αληθινό. Το ανυπέρβλητο!
Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλος και τρανός ό,τι κι αν ζήσει ο καθένας από μας στην περπατησιά του.
Ο Παναθηναϊκός είναι ανυπέρβλητος για τα επιτεύγματά του. Για όσα αξεπέραστα κατορθώματα, για όσους άθλους, όσες εποποιίες, όσα υπέρλαμπρα έχει καταφέρει στα 113 χρόνια της Ιστορίας του.
Με τους αδιανόητα τυχερούς, που έζησαν τη χρυσή εποχή της μυθικής πορείας του Παναθηναϊκού μέχρι τον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών και αισθάνονται λες και μεγάλωσαν στον χρυσό αιώνα του Περικλή.
Με τους εκπληκτικά τυχερούς που πανηγύρισαν σαν παλαβοί με δάκρυα χαράς, κι έχουν ακόμα σφηνωμένες στο μυαλό τους, τις εκπληκτικές θύμησες από τα έξι ευρωπαϊκά στο μπάσκετ.
Με όλους όσοι θα διηγούνται στα παιδιά και τα εγγόνια τους ότι είδαν την ομάδα με την πράσινη φανέλα και το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς να καλπάζει στα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά γήπεδα.
Να φτάνει δύο φορές στα ημιτελικά της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διασυλλογικής διοργάνωσης, κι άλλες δύο στον δεύτερο τη τάξει ευρωπαϊκό θεσμό. Να φτάνει τέσσερις φορές στους «8» στο ρελαντί.
Να ταπεινώνει μεγαθήρια. Να ξεφτιλίζει ογκόλιθους. Να σέβεται, ως γνήσιος πρέσβης/τζέντλεμαν μεγάλες κυρίες για να μην τις διασύρει ανεπανόρθωτα.
Να «παγώνει» πρωτεύουσες που αποτελούν τη Μέκκα του ποδοσφαίρου. Να προκαλεί το φόβο και τον τρόμο σε έδρες φρούρια και να αναγκάζει να κάνουν καθυστερήσεις και το σταυρό τους μαζί, κάτι παραπάνω από απλά κλαμπ…
Επιτεύγματα που ούτε στο πιο τρελό όνειρο δεν θα μπορούσε να τα φανταστεί κανείς για έναν ελληνικό σύλλογο.
Το χρωστάνε στο Θεό όσοι είδαν την αγαπημένη τους ομάδα να αφήνει ξανά και ξανά άφωνη την Ευρώπη, όσοι είδαν να υποκλίνονται και να (κρυφο)χαίρονται εχθροί και φίλοι με το μεγαλείο του τριφυλλιού. Του διαχρονικού πρεσβευτή της χώρας μας πέραν των εγχώριων τειχών.
Οι υπόλοιποι που δεν είδαν ακόμη, μην το παίρνουν εγωιστικά. Να μην χάνουν την πίστη τους, αλλά να ξέρουν ότι οι ομάδες δεν είναι το «τώρα». Είναι το παρελθόν τους, η «σούμα» και τα επιτεύγματά τους.
Το «τώρα» αφορά εμάς και τη συγκυρία της Ιστορίας που βιώνουμε. Οχι το ιστορικό εύρος. Η παρακαταθήκη είναι ήδη εκεί. Ο κόσμος να χαλάσει, δεν αλλάζει.
Οση ζηλοφθονία κι αν υπάρξει. Οση γκρίνια, μιζέρια κι ανυπομονησία κι αν έχουμε εκ φύσεως οι άνθρωποι.
Τα πάντα είναι κύκλος. Και είτε σε αυτή γενιά, είτε στην επόμενη, ο τροχός γυρίζει. Επιστρέφει στην κανονικότητα.
Χρόνια πολλά Παναθηναϊκέ. Να τα χιλιάσεις.
