Η ζωή μας όλη και η μισή μου ζωή στο ρεπορτάζ Παναθηναϊκού, ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Εφυγε από την ζωή στα 90 του χρόνια και όταν το έμαθα την Παρασκευή το πρωί ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Διότι ναι μεν γνωρίζαμε, ότι τον τελευταίο καιρό δεν ήταν καλά, αλλά όταν φεύγει ένας άνθρωπος, που έχεις ζήσει τόσα καταλαβαίνεις, ότι η ζωή προχωράει και πιο γρήγορα από ότι νομίζουμε.
Αν με μία λέξη πρέπει να χαρακτηρίσω τον καπετάνιο είναι η λέξη αυθεντικός. Αυτό που έβλεπες, αυτό ήταν. Δεν έκρυβε τίποτα. Και το κυριότερο μετά από τα ξεσπάσματά του ποτέ δεν έκανε τα λόγια του πράξη. Την μία ημέρα στα έχωνε την επόμενη το είχε ξεχάσει. Στον Παναθηναϊκό είχα την τύχη να τον γνωρίσω με το καλημέρα με το που μπήκα στο ρεπορτάζ το 1986. Είχαμε εγώ σαν ρεπόρτερ και αυτός σαν πρόεδρος μία σχέση που πέρασε από διάφορα στάδια. Μία μαστίγιο, μία καρότο, αλλά το σίγουρο είναι, ότι τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση και την ημέρα που αποχώρησε το 2000 από τον Παναθηναϊκό στενοχωρήθηκα.
Από το 1979 έως το 2000 πέτυχε το βασικό του όραμα, να καθιερώσει τον Panathinaikos στην Ευρώπη ώς την κορυφαία ελληνική ομάδα στα σαλόνια. Πήγε σε δύο ημιτελικούς πρωταθλητριών και τσάμπιονς λιγκ ο Παναθηναϊκός. Το 1985 έπεσε πάνω στην Λίβερπουλ και την σφαγή με ακυρωμένο κανονικό γκολ του Ρότσα και ένα πέναλτι στον Σαραβάκο, που δεν δόθηκε και στην δεύτερη φορά το 1996 άγγιξε το θαύμα νίκησε τον τεράστιο Αγιαξ στο σπίτι του έγινε ο Panathinaikos πρώτο θέμα στο CNN, αλλά στη ρεβάνς ο Αγιαξ νίκησε με 3-0 και πέρασε στον τελικό. Δύο φορές, λοιπόν, έφθασε μία ανάσα ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Βαρδινογιάννη από τον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και αυτή ήταν η καθιέρωση του Panathinaikos, μετά τον τελικό του Γουέμπλει το 1971.
Στα χρόνια του καπετάνιου η ομάδα έφθασε και στα προημιτελικά του ΟΥΕΦΑ , πέτυχε μεγάλη πρόκριση σε βάρος της Γιουβέντους και στην Ελλάδα ήταν πρώτος όταν το άξιζε.
Ο Βαρδινογιαννισμός είναι ένας μύθος των απέναντι και αυτό φαίνεται, αφού στα χρόνια του Γιώργου Βαρδινογιάννη πήρε 6 πρωταθλήματα ο Παναθηναϊκός, πέντε ο Ολυμπιακός και τέσσερα η ΑΕΚ, αλλά και ο ΠΑΟΚ και ακόμα και η Λάρισα. Καμία σχέση με αυτά που ακολούθησαν από το 1996 και μετά την παράγκα και το ποδόσφαιρο που πήγε χρόνια πίσω , αφού μόνο ο Ολυμπιακός το έπαιρνε με τον Θωμά. Ο καπετάνιος δεν ήθελε ούτε Θωμά, ούτε παράγκες, ήθελε να το παίρνει με την αξία του, για αυτό ακούω Βαρδινογιαννισμός και γελάω.
Ο καπετάνιος είχε μεγάλο πάθος με τον Παναθηναϊκό, έφερε παικταράδες, όπως ο Ζάετς, ο Ρότσα, ο Σαραβάκος, ο Βαζέχα, ο Βάντσικ ο Μπορέλι, ο Μαυρίδης, ο Καλιτζάκης, ο Κολιτσιδάκης, ο Μαραγκός , ο Χρήστος και ο Θανάσης Δημόπουλος, ο Κυράστας και άλλους πολλούς που έγραψαν ιστορία. Και μεγάλα ονόματα προπονητών έφερνε, με κορυφαίο τον Τόμισλαβ Ιβιτς, που έμεινε λίγο αλλά μετά όπου πήγε διέπρεψε.
Ο καπετάνιος είχε άντερα και μεγάλο όραμα ήταν οι Ακαδημίες και το έκανε πραγματικότητα. Τα παιδιά της Παιανίας έγιναν πρωταθλητές Ευρώπης και έκαναν μεγάλες πορείες με τον Παναθηναϊκό. Ο Καραγκούνης, ο Γκούμας, ο Μπασινάς και τα άλλα παιδιά έγραψαν ιστορία και τους επέβαλε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης που τους πίστεψε κόντρα στο ρεύμα εκείνης της εποχής.
Το καλοκαίρι του 1999 έφερε προπονητή τον Γιάννη Κυράστα με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "ΦΙΛΑΘΛΟΣ" να γράφει για λευκή πετσέτα και εκείνη την χρονιά ο Παναθηναϊκός έπαιξε ένα από τα πιο θεαματικά ποδόσφαιρα της ιστορίας του και του έκλεψαν το πρωτάθλημα.
Τον Μάιο του 2000 αποχώρησε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης αηδιασμένος από την παράγκα και την αδυναμία της Πολιτείας να κάνει κάτι, αλλά και μετά από απόφαση της οικογένειας να περάσει η ομάδα στα χέρια του ανηψιού του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Μαζί του εκείνο το καλοκαίρι έφυγε και ο Γιάννης Κυράστας, όπως είχε προαναγγείλει με δήλωσή του στη Νέα Υόρκη λίγους μήνες πριν ο καπετάνιος, που έβλεπε το τέλος να έρχεται.
Φυσικά και έκανε και πολλά λάθη, όπως στην περίπτωση του Παρη Γεωργακόπουλου, που τον ώθησε στο να κόψει την μπάλα νέος, η με τον Δημήτρη Σαραβάκο, που ουσιαστικά δεν του έκανε πρόταση ανανέωσης και πήγε στην ΑΕΚ το 1994 , αν και το 1997 τον έφερε πίσω, για να κλείσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό.
Σήμερα δύο θεωρώ, ότι ήταν τα δύο μεγάλα του λάθη, Το γεγονός, ότι έφτιαξε ένα υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο στην Παιανία, αλλά δεν το άφησε τον Παναθηναϊκό και το γεγονός, ότι παρά τη δύναμή του δεν έφτιαξε ένα γήπεδο για τον Παναθηναϊκό.
Παράγοντες σαν τον Γιώργο Βαρδινογιάννη με την προσωπικότητά του, την ντομπροσύνη του, το πάθος του για τον Παναθηναϊκό, αλλά και την άρνησή του να βάλει τα χέρια του στα σ@@@ για να πάρει πρωτάθλημα δεν ξαναβγαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τον σεβόντουσαν φίλοι και εχθροί , ήταν συνέχεια κοντά στην ομάδα , έπαιζαν οι παίκτες για πάρτη του , μίλαγε πάντα με τους προπονητές, για να έχει εικόνα ανά πάσα στιγμή και τους πέρναγε με τον δικό του τρόπο τα θέλω του και αυτοί αποφάσιζαν.
Καλό ταξίδι καπετάνιε...
