Ο σοβαρός τραυματισμός του Βίρτζιλ Βαν Ντάικ, που πέρασε πρόσφατα την πόρτα του χειρουργείου και μπήκε στο στάδιο της αποκατάστασης, γέμισε αμφιβολίες το κοινό της Λίβερπουλ αλλά και ελπίδα τους αντιπάλους των «κόκκινων», ότι η χρονιά θα δυσκολέψει πολύ για εκείνους - λες και οι γενικότερες συνθήκες είναι εύκολες - έχοντας χάσει μια τόσο σπουδαία μονάδα από την αμυντική τους γραμμή.
Η Λίβερπουλ δεν διευκρίνισε σε καμία ενημέρωση της το είδος του τραυματισμού στο γόνατο του Ολλανδού στόπερ, κάνοντας πάντα λόγο για «ζημιά» και αποφεύγοντας να μπει σε λεπτομέρειες. Θεωρείται δεδομένο, πάντως, ότι υπέστη ρήξη κάποιου χιαστού συνδέσμου και η μυστικοπάθεια των «κόκκινων» φέρνει στο μυαλό μας σκέψεις ότι μπορεί να προέκυψε και επιπλέον θέμα, για παράδειγμα μηνίσκος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο «κέρβερος» της ομάδας του Μέρσεϊσαϊντ θα απουσιάσει για αρκετούς μήνες και είναι άγνωστο ακόμη αν θα προλάβει το τέλος της φετινής σεζόν. Εξάλλου πάλι ο ίδιος ο σύλλογος αποφεύγει να θέσει χρονοδιάγραμμα για την επιστροφή του.
Και τώρα να μην τραυματιστεί κανείς
Το δίδυμο Μάτιπ-Γκόμεζ ήταν εκείνο που θα αναλάμβανε να γεμίσει τις τρύπες που ανοίγει η απουσία του Βίρτζιλ Βαν Ντάικ. Πρόκειται, όμως, για δύο παίκτες επιρρεπείς στους τραυματισμούς, οπότε το σενάριο να παραμείνουν αμφότεροι υγιείς μέσα στο «τρελό» πρόγραμμα αγώνων που ο Κλοπ χαρακτήρισε «formula 1» («τρέχεις με 300 και ελπίζεις να πιάσουν τα φρένα», εννοώντας να μην τραυματιστούν οι παίκτες), ήταν ουτοπικό. Έτσι κι έγινε. Λίγες ημέρες μετά το ματς με την Έβερτον, στο οποίο τραυματίστηκε ο Βαν Ντάικ, ο Μάτιπ εθεάθη σε κλινική του Λίβερπουλ. Πόρισμα; Μυικός τραυματισμός.
Φαμπίνιο-Γκόμεζ ήταν η αμέσως επόμενη λύση. Πήγε καλά κόντρα στον Άγιαξ (0-1), πήγε καλά κόντρα στη Σέφιλντ (2-1), αλλά παράλληλα η οπισθοχώρηση του Φαμπίνιο έφερνε ένα μικρό προβληματάκι στον άξονα, όπου μέχρι πρότινος «κεντούσε» με κεκτημένη ταχύτητα από πέρυσι. Τρία ματς μετά, έξω και ο Φαμπίνιο, με τραυματισμό στο 30ό λεπτό του αγώνα κόντρα στη Μίντγιλαντ.
Και τώρα ποιος;
Η Λίβερπουλ έχει τρεις στόπερ: τον Γκόμεζ, τον 19χρονο Ρις Γουίλιαμς, που πέρυσι έπαιζε δανεικός στην έκτη (!) κατηγορία και τον 23χρονο Νατ Φίλιπς, τον οποίο οι «κόκκινοι» περίμεναν να πουλήσουν και γι' αυτό δεν τον έχουν δηλώσει στην ευρωπαϊκή τους λίστα! Βγάζοντας τον Φαμπίνιο, ο Κλοπ έβαλε τον Γουίλιαμς και έκτοτε τον κράτησε ασφαλή για το Champions League και την «πεντάρα» στην Αταλάντα, επιλέγοντας στο πρωτάθλημα τον Φίλιπς.
Ο Γουίλιαμς δείχνει - έμμεσα - γιατί δε θα λείψει ο Βαν Ντάικ
Στα πρώτα του εκατόν πενήντα λεπτά στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, εξ ολοκλήρου στο Champions League, ο Ρις Γουίλιαμς δεν έχει δεχτεί γκολ. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στην τύχη, στα δοκάρια του Μπέργκαμο ή στις αποκρούσεις του Άλισον. Αλλά μπορεί να είναι και η απάντηση, έμμεσα, στο ερώτημα αν η Λίβερπουλ μπορεί χωρίς τον Βαν Ντάικ.
Τίποτα δεν οφείλεται στον Γουίλιαμς ή στον Φίλιπς. Στο 2-1 κόντρα στη Γουέστ Χαμ, οι Λονδρέζοι προηγήθηκαν από κακή απομάκρυνση του Γκόμεζ. Αυτό θα συνέβαινε ακόμη και με τον Βαν Ντάικ στο πλάι του Άγγλου στόπερ. Αλλά ακόμη και με τον Βαν Ντάικ στην εντεκάδα θα συνέβαινε και η ανατροπή που ακολούθησε για τη Λίβερπουλ. Το 2-1 και το 0-5 στο Μπέργκαμο.
Η Λίβερπουλ δεν χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της γιατί η Λίβερπουλ δεν είναι ο Βαν Ντάικ. Υπήρξε ομάδα ενός παίκτη, σε εποχή Κλοπ, όχι πιο μακριά, υπό την έννοια ότι όλοι προσέφεραν σπουδαία πράγματα αλλά η ψυχολογία της ομάδας εξαρτόταν από τον Σαλάχ. Μιλάμε, φυσικά, για τη σεζόν 2017/18, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον τελικό του Champions League. Ο Σαλάχ τραυματίστηκε, αποχώρησε από το παιχνίδι και η Λίβερπουλ έχασε τότε, πράγματι, τη γη κάτω από τα πόδια της. Μόνη της απέδειξε ότι έκανε λάθος, όταν ο Μανέ ισοφάρισε σε 1-1 στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά η αλήθεια ήταν αυτή: η Λίβερπουλ εξαρτόταν από τον Σαλάχ, το πόσο όμορφα θα έτρεχε, πόσο ουσιαστική θα φαινόταν η τάδε κίνηση του, πότε θα έβαζε το γκολ. Ακόμη και οι αντίπαλοι της τότε εξαρτόνταν από την ψυχολογική και αγωνιστική κατάσταση του Σαλάχ.
Με τον Βαν Ντάικ δεν ισχύει το ίδιο, και δη φέτος. Στην τρέχουσα σεζόν, ο Κλοπ έχει μεσοεπιθετικά το πιο ολοκληρωμένο ρόστερ που είχε ποτέ στη Λίβερπουλ, ενώ πήρε - επιτέλους - και μπακ-απ για τον Ρόμπερτσον, τον Κώστα Τσιμίκα. Το μόνο πρόβλημα, όσον αφορά στη στελέχωση, είναι ότι δεν πήρε κάποιον όταν έφυγε ο Λόβρεν, επιλογή που από κάποιος χαρακτηρίστηκε «εγκληματική». Αν κάτι πάει στραβά, όλα πάνε στραβά, και ο Γερμανός έφτασε να έχει στο παρουσιολόγια τα τρία σχετικά άπειρα στόπερ που αναφέραμε προηγουμένως. Αλλά είναι τελικά πρόβλημα αυτό; Ξαναγράφουμε: έχει μεσοεπιθετικά το πιο ολοκληρωμένο ρόστερ που είχε ποτέ στη Λίβερπουλ.
Πέρυσι ο Κλοπ είχε πολλές λύσεις. Φέτος έχει και πολλές και ποιοτικές. Ο υγιής Σακίρι βοηθά, ο Μιναμίνο συνεισφέρει στο Champions League, ο νεαρός Τζόουνς δε θυμίζει σε τίποτα το αμούστακο ντόπιο παιδί που προωθήθηκε πριν λίγα χρόνια από την Ακαδημία. Ο Τιάγκο, ανέβασε σκαλιά την ποιότητα στον άξονα, πριν τραυματιστεί. Αλλά και με τραυματία Τιάγκο, η Λίβερπουλ έχει Κεϊτά, Μίλνερ, Χέντερσον, Βαϊνάλντουμ και όσους προαναφέρθηκαν. Έπειτα ο Ζότα, ο νέος ήρωας της. Κάποτε ο Κλοπ έφερνε από τον πάγκο τον Ορίγκι, τώρα φέρνει των Ζότα των 7 γκολ σε 10 αγώνες. Και μπορεί να μην ξεκουράζει κάποιον από το front-three, αλλά να τους χωράει όλους σε ένα 4-2-3-1 με τον Φιρμίνο «δεκάρι» και - κυριολεκτικά - όποιον του καπνίσει στη θέση του φορ.
Η Λίβερπουλ έχει πάψει να είναι η one-man team που χρειάστηκε να γίνει μέχρι να σκαρφαλώσει στην κορυφή. Ο πάλαι ποτέ one man της, Μοχάμεντ Σαλάχ, που τρόμαξε τους πάντες αλλά και την ίδια τη Λίβερπουλ με τις επιδόσεις του την πρώτη σεζόν του στο Μέρσεϊσαϊντ, έφτασε κόντρα στην Έβερτον τα 100 γκολ. Δεν έγινε λάθος. 100 γκολ. Κανείς, αλήθεια κανείς, δεν το σχολίασε περισσότερο πέραν του απλού και συμβατικού «ρε, τον Σαλάχ», όπως θα το έλεγε για οποιονδήποτε. Παρένθεση: από τότε μέχρι χθες, ο Αιγύπτιος έφτασε στα 103.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της Λίβερπουλ: Κατάφερε να μην... τρομάζει από τις επιδόσεις του ενός, αλλά να απολαμβάνει την επίδοση του συνόλου. Ανέβασε το υπόλοιπο ρόστερ στο επίπεδο τρόμου που προκαλούσε ο Σαλάχ - θα ήταν έγκλημα να κατέβαζε τον Σαλάχ στο «καλό και συμπαθητικό που τη φέρνει στην 4άδα» - και πλέον κατάφερε να μην ξεχωρίζει κανένας συντελεστής. Είτε αυτός είναι ο Βαν Ντάικ, είτε ο Σαλάχ, είτε ο Ζότα, είτε ο Φιρμίνο όταν ξαναβρεί το εύκολο γκολ, είτε ο Τσιμίκας και ο Γουίλιαμς.
