Πρώτο αίμα, λοιπόν, στα play off της Super League και η πρεμιέρα ήταν ακριβώς η συνέχεια της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος, όσον αφορά την πρώτη τετράδα: ένας Ολυμπιακός-φόβητρο με τον πιο εκρηκτικό συνδυασμό συνόλου και προσωπικοτήτων στον αγωνιστικό χώρο, ένας ΠΑΟΚ σαν ξεκούρδιστη κιθάρα που αναρωτιέσαι αν μπορεί να βρει ρυθμό, μια ΑΕΚ σε καλό φεγγάρι μεν, με επιπολαιότητα που έφερε ρίσκα δε κι ένας Παναθηναϊκός πολύ σκληρός για να πεθάνει.
Τι μας άφησε η επιστροφή στο ποδόσφαιρο και η “δεύτερη” σέντρα του πρωταθλήματος; Εν τάχει, τον Ολυμπιακό πρωταθλητή για 45η φορά στην ιστορία του. Ναι, ο τίτλος δεν χάνεται πλέον, και δίκαια, όπως παραδέχονται άπαντες στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο για τον Ολυμπιακό του Μαρτίνς. Ο άνθρωπος που ήρθε πριν από δύο χρόνια και πολλοί -Ελλαδάρα αθάνατη- βιάστηκαν να τον κρίνουν και να τον “τελειώσουν” λόγω του χαμηλού βαθμού δημοφιλίας του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Τώρα, τα στόματα είναι πάλι ανοιχτά, αλλά από θαυμασμό για την ομάδα που κατεβάζει σε κάθε αγώνα, για τις αναπροσαρμογές των 11 ακόμα και την ώρα του αγώνα, για το γεγονός ότι κατάφερε να βγάλει μια χρονιά -ημερολογιακή σχεδόν αφού παίζει σερί από μέσα Ιουλίου- χωρίς τον καλύτερο Έλληνα ποδοσφαιριστή, Κώστα Φορτούνη.
Κατά τη γνώμη μου, είναι ο μοναδικός προπονητής στα ελληνικά γήπεδα που μπορεί να το κάνει αυτό και “συνοδηγός” του θα μπορούσε να είναι μόνο ο Γιώργος Δώνης, με την "έντιμη" ομάδα που παρουσίασε όλη τη χρονιά.
Για τον Μαρτίνς όλα πήραν το δρόμο τους πριν από έναν περίπου χρόνο. Τότε που ο “άτιτλος” για τους επικριτές του προπονητής κατάφερε να πείσει τη διοίκηση για τη δουλειά του. Όσοι τον γνωρίζουν ή μιλούν με ανθρώπους του περιβάλλοντός του, ξέρουν ή μαθαίνουν για έναν τύπο που ξυπνάει και κοιμάται μέσα στο "άγχος", με ατέλειωτη ενέργεια για βελτίωση της δουλειάς του, έναν επαγγελματία που θα πάρει σύντομα τη θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους προπονητές της “ερυθρόλευκης” ιστορίας με τα στατιστικά που “αποταμιεύει” έπειτα από κάθε αγώνα: τι να πρωτοδείς και να θαυμάσεις; Tα 37 ματς αήττητος στο πρωτάθλημα; Τα τρία μόλις γκολ παθητικό εκτός έδρας; Ή ότι συνολικά έχει δεχτεί μόνο εννέα, εννέα ξαναλέμε, γκολ;
Ο Μαρτίνς δεν έχει τους Galacticos, ούτε μπάτζετ προηγμένου ευρωπαϊκού επιπέδου, ώστε να βάλει το κερασάκι στην τούρτα. Εχει όμως το καλύτερο ρόστερ στη χώρα, έχει 6-7 ποδοσφαιριστές που στη θέση τους είναι οι καλύτεροι στο ελληνικό πρωτάθλημα και ο ίδιος φρόντισε να ιδρώσει τη φανέλα του με τον εξής τρόπο: να αποσπάσει την εμπιστοσύνη τους και μετά από αυτό να τους βελτιώσει. Ήταν τόσο… άλογο ο Τσιμίκας; Βλέπεις τον Καμαρά με τη μπάλα στα πόδια και δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη που γνωρίσαμε και είχε ως μοναδικό προσόν το μαρκάρισμα στο χώρο. Ο Σεμέδο έκανε το μεγάλο come back και είδαμε προχθές πώς δάγκωνε. Ακόμα και τον Ομάρ τον βάζεις στα κορυφαία “φουλ-μπακ” της Ευρώπης. Για Βαλμπουενά, Ελ Αραμπί, το αφήνουμε. Εδώ η “κλάση” που έφερε η διοίκηση, μίλησε μόνη της. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα σοβαρό πρότζεκτ κι ένα οργανόγραμμα σωστό, συνεπές, με ξεκάθαρο στόχο.
Είπα πιο πάνω για τον “συνοδηγό” (του Μαρτίνς) σε εικόνα ομάδας, τον Γιώργο Δώνη. Ακούω και διαβάζω μπόλικα “ναι μεν, αλλά” για τον προπονητή του Παναθηναϊκού. Κατ’ αρχάς, να πούμε και να ξεκαθαρίσουμε το εξής: η οπτική και η γνώμη μας για τον οποιοδήποτε και το οτιδήποτε, είναι σαν το νόμισμα. Το βλέπεις από όποια πλευρά θέλεις, σου αρέσει ή σε βολεύει.
Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, ναι ο Γιώργος Δώνης έκανε την υπέρβαση με τον Παναθηναϊκό. Ο Γιώργος Δώνης είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στον Παναθηναϊκό την τελευταία πενταετία και το “τριφύλλι” στάθηκε πάρα πολύ τυχερό που στον πάγκο του κάθισε ένας τεχνικός με τα κότσια του “τρένου”. Ενός ανθρώπου που δε μάσησε τα λόγια του ακόμα και όταν θεώρησε ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αν είχε δίκιο ή όχι, ή αν είχε δίκιο σε κάποιο ποσοστό, είναι εντελώς υποκειμενικό.
Το θέμα είναι ένα: ο Δώνης βρήκε μια ομάδα με πολλά προβλήματα που δεν δημιούργησε ο ίδιος κα φρόντισε να λύσει πολλά από αυτά. Το κυριότερο; Κατάφερε και ένωσε όσο κανένας άλλος προπονητής τα τελευταία χρόνια τον κόσμο του τριφυλλιού. Με τον τρόπο δουλειάς του και την εν γένει παρουσία του -ενίοτε με τις εκρήξεις του- έβγαζε μια εικόνα αληθινού επαγγελματία που δεν θα κρυφτεί πίσω από τα λόγια του, δεν θα επιλέξει τη διπλωματική οδό και δεν θα “προστατευτεί” αν θέλετε. Το πλήρωσε; Μάλλον, αν πιστέψουμε τους ρεπόρτερ ΠΑΟ (και θα τους πιστέψουμε) που λένε ότι εκείνο το ξέσπασμα του Φεβρουαρίου ήταν η “δόνηση” που ενεργοποίησε ολόκληρο ρήγμα στις σχέσεις του με τη διοίκηση.
Για να μη μακρυγορούμε: ο Δώνης -με τα όποια λάθη του σε επιλογές και διαχείρηση, αν και δεν είχε ποτέ τα περιθώρια του Μαρτίνς, του Φερέιρα, ακόμα και του Καρέρα- έφερε τον Παναθηναϊκό, παρά τα σκαμπανεβάσματα της χρονιάς, στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας. Είναι αρκετό αυτό για ένα μέγεθος σαν τον Παναθηναϊκό; Όχι φυσικά. Μια μεγάλη ομάδα συμβιβάζεται μόνο με το πρωτάθλημα ή στη χειρότερη με το Κύπελλο και τίποτα λιγότερο. Αυτός ο Παναθηναϊκός όμως δεν μπορούσε ψηλότερα και από πάνω του είδε -στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος- τις τρεις ομάδες που έχουν κατά μέσο όρο υπερ-τριπλάσιο μπάτζετ.
Οπότε, ποια υπέρβαση θα μπορούσαμε να περιμένουμε; Υπέρβαση είναι ότι “έφτιαξε” τον Πούγγουρα, ότι επανέφερε τον Διούδη μετά το χειρότερο ξεκίνημα της καριέρας του που έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο, για τον Μακέντα ακόμα και οι Ισπανοί γράφουν σήμερα ότι αναγεννήθηκε, ότι για δευτερόλεπτα δεν πήρε ένα μεγάλο διπλό στην Τούμπα, ότι λίγο έλειψε να κερδίσει τον κορυφαίο Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, ότι καθάρισε την ΑΕΚ στον πρώτο γύρο και τον ΠΑΟΚ στο δεύτερο, ότι βρέθηκε σε συμπληγάδες όταν το θέμα Χατζηγιοβάνη είχε γίνει σίριαλ μέχρι το “διαζύγιο” με τον Νταμπίζα.
Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν κάτι που όλοι γνωρίζουμε: ο Δώνης δεν είχε τις ίδιες συνθήκες εργασίας με τους άλλους τρεις συναδέλφους του, συνεπώς μόνο θετικό μπορεί να είναι το πρόσημό του στον πάγκο που έκατσε και τίμησε. Κι αν το βράδυ του Σαββάτου είναι νικητής, τότε το έργο του διαδόχου του θα είναι ακόμα πιο δύσκολο και απαιτητικό…
