Υπό άλλες συνθήκες το τελικό 1-1 αλλά και η αγωνιστική εικόνα στην πρεμιέρα των πλέι οφ κόντρα στην ΑΕΚ ελάχιστα και ελάχιστους θα ικανοποιούσε. Με δεδομένα όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, αλλά και το γεγονός ότι επί της ουσίας… δεν έχεις στόχο ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε κάθε αισιόδοξη προσδοκία και αυτό το πιστώνεται σε απόλυτο βαθμό ο Γιώργος Δώνης. Γιατί αυτό που είδαμε δεν έτυχε. ΠΕΤΥΧΕ
Μιλάμε για μια ομάδα της οποίας ένα μεγάλο κομμάτι των παικτών του κορμού θα αποτελέσουν παρελθόν και το ΞΕΡΟΥΝ, για μια ομάδα της οποίας ο προπονητής βλέπει την πόρτα τη εξόδου για μη ποδοσφαιρικούς λόγους, έχει ήδη συμφωνηθεί ο επόμενος και το ΞΕΡΕΙ και για μια ομάδας μπήκε σε αυτό το μίνι πρωτάθλημα χωρίς να πηγαίνει για… ΤΙΠΟΤΑ αφού ότι και να κάνει η πόρτα της Ευρώπης παραμένει σφραγισμένη. Για την αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους δεν συζητάμε γιατί όσο επηρέασε εσένα, επηρέασε και τον αντίπαλο σε ένα πολύ ιδιαίτερο από κάθε άποψη ματς.
Όσοι θεωρούν ότι αυτό που εμφάνισε ο Παναθηναϊκός και ο Γιώργος Δώνης προσωπικά ήταν εύκολο, ας μην χάνουν το χρόνο τους σε ετούτη εδώ τη γωνία. Να πατήσουν το Χ πάνω δεξιά και να φύγουν να πάνε αλλού. Το τριφύλλι ήταν το μεγάλο ερωτηματικό των πλέι οφ για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω και κατάφερε με το καλημέρα να κλέψει ευχάριστα την παράσταση. Να εμφανίσει μια εικόνα κοντά σε αυτή που βλέπαμε στα ντέρμπι πριν σκάσουν όλα αυτά τα θέματα.
Με βάση την συνολική απόδοση μέσα στο γήπεδο λοιπόν αν κάποιος έπρεπε να φύγει νικητής αυτός ήταν ο Παναθηναϊκός. Ηταν καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, έβαλε δύο γκολ κι ας μέτρησε το ένα, δέχτηκε ένα εντελώς κόντρα στη ροή του παιχνιδιού ενώ είχε να αντιμετωπίσει και μια κάκιστη διαιτησία.
Δυστυχώς ο Τζήλος απλά επιβεβαίωσε το λόγο για τον οποίο ήρθαν οι ξένοι στο πρωτάθλημά μας. Εστω κι αν ανάμεσά τους «προσγειώθηκαν» τύποι σαν τον Γκεστράνιους στο Καραϊσκάκη ή τον άλλον τον «Θεό» που μετά από καμιά… 200αριά λεπτά στο ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός είχε αντοχές και πήγε στο πάρτι με τα ναρκωτικά και τις πόρνες!!!
Με κάθε σεβασμό στην περιπέτεια ο Τζήλος που πέρασε και με την παραμικρή διάθεση για bullying (αφενός είναι «επιστήμη» άλλων και αφετέρου δεν πας και για τίποτα, άρα δεν το χρεάζεσαι) θα πω ότι συνολικά ήταν μια εκτός τόπου και χρόνου διαιτησία. Από τα «χοντρά» έως και πάρα πολλά μικρά, αυτά που λέμε σπόρια και που από τη μία σε εκνευρίζουν και από την άλλη σου δείχνουν πράγματα. Κατάφερε να βγάλει από τα ρούχα τους παίκτες που σε δυο μήνες θα είναι παρελθόν και που η ομάδα τους δεν διεκδικεί ρεαλιστικό στόχο κι αυτό θέλει… προσπάθεια.
Από το ανύπαρκτο φάουλ του Χατζηγιοβάννη στο ξεκίνημα έως και το τελευταίο του σφύριγμα ο Τζήλος έδινε την εντύπωση πως έπαιζε στη λογική του «δεν είναι να μπλέκουμε πάλι». Ανθρώπινο, αλλά πολύ απλά αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι, δεν το κάνεις. Δεν συζητάμε για το πέναλτι στον Γιόχανσον, τη μη αποβολή του Λόπες και την ακύρωση του γκολ του Μακέντα για ένα 100% «αντρικό» μαρκάρισμα. Εκτός κι αν το ποδόσφαιρο έγινε μπάσκετ και σφυρίζεται η επαφή. Αν ισχύει αυτό τότε το πέναλτι στον Γιόχανσον στο πρώτο μέρος δεν ήταν μία φορά αλλά… δέκα. Ερωτηματικό παραμένει το πως δεν ακύρωσε και το δεύτερο τεμάχιο του Ιταλού αλλά μάλλον δεν πρόλαβε να το δει, όπως και οι παίκτες της ΑΕΚ.
Τέλος πάντων. Το κλείνουμε εδώ αφενός γιατί ο άνθρωπος τράβηξε ζόρι και αφετέρου δεν χάσαμε και τίποτα. Το τελευταίο όμως είναι που σε τρελαίνει και ακόμη περισσότερο.
ΥΓ: Το ανέφερα το βράδυ της Κυριακής στo OPEN το επαναλαμβάνω και εδώ επειδή αναμένονται ανακοινώσεις απ’ όλους τους εμπλεκόμενους. Σαφώς και στα 30 χρόνια που γήπεδο ακούμε και γήπεδο δεν βλέπουμε το συγκεκριμένο τάιμινγκ μοιάζει το καλύτερο σε ότι αφορά την βούληση της πολιτείας να δώσει λύση. Καλό θα είναι να κάνουμε λίγο ακόμη υπομονή, να δούμε ΑΚΡΙΒΩΣ τι είναι αυτό που προσφέρεται και αν είναι αυτό που καλύπτει ΣΥΝΟΛΙΚΑ τον σύλλογο. Μέχρι τότε τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
ΥΓ: Αγιούμπ, Καρλίτος, Βέλεθ και (μέχρι) τώρα Αϊτόρ. Αν μη τι άλλο καλές μεταγραφές, προς τη σωστή κατεύθυνση. Να τα λέμε κι αυτά...
