Αμ, το άλλο; Ο διαιτητής αυτός ο… αχρείος ο Κρίστιαν Ντίνγκερτ (που να μην σώσει και τον φέρει ποτέ ο Μέλο Περέιρα στα μέρη μας -δεν θέλουμε τέτοιους επικίνδυνους διαιτητές γιια την λίγκα μας) τι πήγε και έκανε; Με το σκορ στο 0-6 υπέρ του ισχυρού, της ομάδας που είναι κράτος εν κράτει στην χώρα της, έδωσε εντολή στους παίκτες να φύγουν στα αποδυτήρια, διακόπτοντας το ματς!
Κάτσε γιατί έχει και συνέχεια. Ο προπονητής της Μπάγερν Μονάχου τι λέτε να έκανε;
Διαμαρτυρήθηκε στον διαιτητή για την απόφαση του;
Του είπε, «έλα, μωρέ παίξε λίγο θέλει να τελειώσει»;
Κάθισε αραχτός και περίμενε άπραγος;
Όχι.
Ο αθεόφοβος πάτησε ένα σπριντ από τον πάγκο του, πήγε στο απέναντι πέταλο που φιλοξενούσε τους οπαδούς της ομάδας του και άρχισε να τους τα χώνει κανονικά! Να τους κράζει. Ήταν έξαλλος, θα τους καρύδωνε! Ποιους; Τους… υπέροχους οπαδούς της ομάδας που τον πληρώνει!
Θρύλοι των Βαυαρών όπως ο Όλιβερ Καν και ο Χασάν Σαλιχάμιτζιτς (θεσμικά της στελέχη σήμερα) μπούκαραν κι αυτοί στο γήπεδο και ζήτησαν επιτακτικά από τους οπαδούς της ομάδας τους να κατεβάσουν το πανό. Όχι με παρακάλια. Με αυστηρό, βλοσυρό ύφος, ξέρετε τα μούτρα του Καν πως είναι. Σε κοιτάει και ψάχνεις για… πάμπερς.
Όσο περνάει η ώρα γίνεται όλο και καλύτερο. Στις εξέδρες ο πρόεδρος των Βαυαρών Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε είχε κοκκινίσει από ντροπή. Δεν έμεινε άπραγος, ούτε έσπευσε να κρυφτεί. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αγκαλιάσει τον (θιγόμενο) Ντίτμαρ Χοπ και να του ζητήσει συγγνώμη για αυτά που έβλεπαν τα μάτια του.
Το πιο ωραίο από όλα όμως έγινε μετά, όταν οι παίκτες των δύο ομάδων βγήκαν ξανά στο χορτάρι για να συνεχιστεί (τρόπος του λέγειν) ο αγώνας. Η Χόφενχαϊμ παραδέχθηκε ιπποτικά (και προς τιμήν της) ότι θα ήταν άδικο ένα ματς που ήταν στο 0-6 να διακοπεί και να κριθεί στα χαρτιά. Βγήκαν λοιπόν έξω να παίξουν, έστω και με μισή καρδιά. Προς τιμήν της, όμως, η Μπάγερν ήθελε / επέλεξε να αυτομαστιγωθεί.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η ωραιότερη κωμωδία που έγινε παιχτεί ποτέ -όχι σε παλκοσένικο- αλλά σε γρασίδι. Για ένα τέταρτο οι παίκτες των δύο ομάδων άλλαζαν πασούλες στο κέντρο. Κανένας δεν σπρίνταρε κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση του. Πασούλες μέχρι να τελειώσει το ματς.
Ο κόσμος έμεινε εμβρόντητος. Κάποι αποδοκίμασαν. Η πλειοψηφία χειροκρότησε. Το πέταλο των Βαυαρών θα πρέπει να αισθάνθηκαν οι μαλάκες της υπόθεσης. Καμιά 30αριά χιλιάδες που είχαν πληρώσει το εισιτήριο τους για να δουν θέαμα, έβλεπαν μία παρωδία. Ήξεραν όμως ότι δεν άξιζαν τίποτα περισσότερο. Ήταν μία πρέπουσα τιμωρία. Κοινό που δεν σέβεται τους πρωταγωνιστές δεν του αξίζει να βλέπει θέαμα από αυτούς.
Κι όλα αυτά για ένα πανό που έθιγε την μάνα του προέδρου της Χόφενχαϊμ! Δηλαδή που να έκαναν όλοι αυτοί μία βόλτα από τα Βαλκάνια!
Η αντίδραση των ποδοσφαιριστών μοιάζει παράξενη, πρωτόγνωρη, αλλά αυτή θα έπρεπε να είναι εδώ και χρόνια.
Πέφτει οχετός από μπινελίκια στο γήπεδο; Δεν παίζουμε!
Σηκώνονται αηδιαστικά πανό; Δεν παίζουμε!
Έπεσε αντικείμενο στο γήπεδο; Δεν παίζουμε!
Απειλείται η ακεραιότητα μας; Δεν παίζουμε!
Ακούστηκε κάτι ρατσιστικό στην εξέδρα; Δεν παίζουμε!
Το μόνο που μπορεί να προστατεύσει τους αθλητές όλων των ομαδικών σπορ είναι η αλληλεγγύη. Δεν παίζουμε. Τόσο απλά. Γηπεδούχοι και φιλοξενούμενοι μαζί, όχι μεμονωμένα ένας παίκτης ή μία ομάδα.
ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ! Ή διαφορετικά βγαίνουμε και σας κοροϊδεύουμε στα μούτρα σας γιατί δεν αξίζετε κάτι παραπάνω από εμάς. Είναι τόσο απλό, αλλά χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2020 για να γίνει πράξη.
Μόνο η αυτορύθμιση μπορεί να σώσει τα ομαδικά αθλήματα από όλα αυτά τα νοσηρά που έχουν περάσει ως κανονικότητα στο γήπεδο. Κανένα κράτος, καμία αστυνομία, καμία επιτήρηση από την ΦΙΦΑ. Αυτορρύθμιση. Από το τελευταίο σκαλοπάτι, τους ίδιους τους παίκτες. Αυτοί έχουν ΟΛΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ.
Αν αυτοί σηκωθούν να φύγουν από το γήπεδο, οι διοικήσεις (που χάνουν λεφτά) είναι αδύνατον να μείνουν άπραγες. Αν αυτοί συναποφασίσουν ότι δεν θέλουν να παίζουν σε τέτοιες συνθήκες, μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει κάτι.
Μετά το τελευταίο σφύριγμα, οι παίκτες της Μπάγερν και της Χοφενχάιμ μαζεύτηκαν στο κέντρο του γηπέδου και χειροκρότησαν το γήπεδο. Εισέπραξαν πίσω το χειροκρότημα. Το κοινό που βρέθηκε σήμερα στο Σίνσχαϊμ το έπιασε το μήνυμα. Όλη η Γερμανία έπιασε το μήνυμα. Μένει να το αποκωδικοποιήσουμε κι εμείς…
