MENU

Αυτή τη φορά δεν ήταν για 30 αργύρια, αλλά μόλις για 30 χιλιάνικα πέσος. Για τρία λεπτά του ευρώ! Τόση ήταν η αύξηση στο εισιτήριο του μετρό, μα ήταν η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλήσει. Ήταν η... νιοστή αύξηση στα εισιτήρια του βασικότερου μέσου μεταφοράς στο Σαντιάγκο που είναι το ακριβότερο στην Λατινική Αμερική, με τιμές ίδιες με αυτές της Νέας Υόρκης και το οποίο έχει αυξήσει την τιμή του κατά 100% τα τελευταία 12 χρόνια!

Μόνο που ο μέσος μισθός στην Χιλή είναι κάτω από τα 500 ευρώ, παρότι το υπέδαφος της χώρας είναι πλούσιο σε πολύτιμα μέταλλα και άλλα πολύτιμα ορυκτά, οι διεθνείς οργανισμοί αναφέρουν ότι η χώρα βρίσκεται μόλις στην 113η θέση (σε 128 χώρες) σε ότι αφορά την ισονομία στην διανομή εισοδήματος, αφού το 1% του πληθυσμού κατέχει το 33% του εθνικού πλούτου.

Για έναν λαό που ξοδεύει από 13 μέχρι 28% του μηνιαίου εισοδήματος του στα Μέσα Μεταφοράς, η νέα αύξηση ήταν σαν να αφαιρείται λίγο ακόμα οξυγόνο από την ζωή τους. Στην Χιλή τα πάντα είναι πια ιδιωτικοποιημένα. Η υγεία, η εκπαίδευση, το ρεύμα, το νερό, τίποτα δεν είναι δωρεάν, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Μοιραία, τα μεσαία και χαμηλά στρώματα στριμώχνονται όλο και πιο πολύ, δεν πήγαινε άλλο: «Ας ξυπνάνε δύο ώρες νωρίτερα για να επωφελούνται από το μειωμένο εισιτήριο», ήταν το σχόλιο του Υπουργού Οικονομικών Χουάν Αντρές Φοντέν για την αύξηση, μία δήλωση που έμεινε στην ιστορία, πυροδότησε τις πιο ακραίες διαδηλώσεις στην ιστορία της χώρας.

Το σύνθημα δόθηκε από τα social media. Το hashtag #EvasionMasiva διαδόθηκε σαν κύμα μέσα σε μερικά λεπτά και έβγαλε στους δρόμους του Σαντιάγκο τους πάντες. Αυτό που ακολούθησε ήταν η συσσωρευμένη έκρηξη ετών, βίαιες ταραχές, απίστευτη οργή. Μέσα σε μερικές ώρες 21 σταθμοί του Μετρό παραδόθηκαν στις φλόγες και καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς, άλλοι 79 βανδαλίστηκαν, πάνω από 200 σούπερ-μάρκετ λεηλατήθηκαν, ενώ όλα τα μαζικά μέσα μεταφοράς (τρένα, λεωφορεία) έπεσαν θύματα της λαϊκής οργής. 

Για πρώτη φορά μετά την πτώση της δικτατορίας Πινοσέτ (1973-1990), ο πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινιέρα κήρυξε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αφού στις καθημερινές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις 18 Οκτωβρίου συμμετέχει σχεδόν το 10% της χώρας, υπολογίζεται ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο κόσμος βρίσκεται κάθε μέρα στους δρόμους του Σαντιάγκο, ζητώντας το αυτονόητο. Καλύτερες συνθήκες ζωής, ίσα δικαιώματα, ευκαιρίες. 

Τίποτα δεν κατακτιέται αναίμακτα. Μέχρι στιγμής υπάρχουν τουλάχιστον 23 νεκροί, κανείς δεν είναι σίγουρος ότι αυτός είναι ο ακριβής αριθμός, πάνω από 2.500 τραυματίες και ουκ έστιν αριθμός από συλληφθέντες. Το νόμισμα της χώρας έχασε πάνω από 10% της δύναμης του έναντι του δολαρίου, το κόστος από τις μαζικές απεργίες και την παράλυτη οικονομία της χώρας υπολογίζεται στα 3 δις δολάρια: «Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση», ξεκαθάρισε ο πρόεδρος της χώρας.

Δεν είναι ένα κίνημα, μία στάση που αφορά μόνο τις οικονομικά ασθενείς χώρες. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: «Προσεύχομαι ώστε η αγαπημένη μου Χιλή να γίνει καλύτερη. Πολιτικοί, ακούστε τουλάχιστον για μία φορά επιτέλους τον λαό. Θέλουμε αλλαγές ΤΩΡΑ! Μία μεγάλη αγκαλιά σε όλους τους Χιλιανούς, ας είμαστε ενωμένοι και θα τα καταφέρουμε, όπως πάντα», ήταν το μήνυμα του Αρτούρο Βιδάλ, ο οποίος παρότι.. πάμπλουτος, διάσημος, βολεμένος και κάτοικος Βαρκελώνης έστειλε το δικό του μήνυμα στους εξεγερθέντες.

Δεν ήταν ο μόνος. Μαζί του συντάχθηκαν ο Κλαούντιο Μπράβο, ο Γκάρι Μέδελ και ο γνωστός για την συνδικαλιστική και ανθρωπιστική του δράση Ζεάν Μπόσεζουρ. Το ποδόσφαιρο της χώρας, μερικοί από τους πιο διάσημους πρεσβευτές της χώρας, έπαιρναν ξεκάθαρη θέση, ένα ακόμα πλήγμα για την εικόνα της κυβέρνησης.

Τα πρωταθλήματα όλων των αθλημάτων στην χώρα αναβλήθηκαν, ο τελικός του Κόπα Λιμπερταδόρες που ήταν προγραμματισμένος για τις 23 Νοεμβρίου στο Σαντιάγκο, μετατέθηκε στην Λίμα του Περού. Ανάμεσα στους διαδηλωτές πολλοί ποδοσφαιριστές ομάδων πρώτης κατηγορίας, αν δεν παίζεις στο εξωτερικό ο μισθός τους δεν είναι παρά ενός μέσου εργαζόμενου στην χώρα. 

Ο πρόεδρος Πινιέρα υπό την λαϊκή κατακραυγή πήρε πίσω τις αυξήσεις και προανήγγειλε υψηλότερη φορολογία στα υψηλά εισοδήματα, μία μικρή αύξηση στον κατώτατο μισθό, 20% αύξηση στις κατώτατες συντάξεις και μικρές μειώσεις στα φάρμακα και την ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν παρά ένα μικρό παυσίπονο. Το ποτάμι δεν φαίνεται να γυρίζει πίσω.

Σε μία συμβολική κίνηση, οι παίκτες της Εθνικής Χιλής έκαναν κάτι πρωτοφανές. Μετά από κοινή απόφαση αρνήθηκαν να αγωνιστούν στην προγραμματισμένη φιλική αναμέτρηση της Τρίτης απέναντι στο Περού, ήταν το ελάχιστο δικό τους μήνυμα συμπαράστασης σε όσα περνάει ο δοκιμαζόμενος λαός της χώρας: «Το μήνυμα απευθύνεται σε όλο τον λαό και κυρίως στους οπαδούς. Πήραμε όλοι μαζί την απόφαση να μην αγωνιστούμε στην φιλική αναμέτρηση με το Περού, ένεκα της δύσκολης κοινωνικής κατάστασης που βιώνει η χώρα μας. Είμαστε ποδοσφαιριστές, αλλά πάνω από όλα είμαστε πολίτες και ανθρώπινες προσωπικότητες. Ξέρουμε ότι εκπροσωπούμε ολόκληρη τη χώρα, όμως αυτή τη στιγμή η Χιλή έχει άλλες προτεραιότητες, πολύ πιο σημαντικές, από το παιχνίδι της προσεχούς Τρίτης. Υπάρχει ένας πολύ πιο σημαντικός αγώνας κι αυτός είναι ο αγώνας για την ισότητα, ο αγώνας της αλλαγής ώστε οι Χιλιανοί να ζουν σε μία χώρα πολύ πιο δίκαιη. Συμπαραστεκόμαστε στις διαδηλώσεις, αλλά δίχως βία και χωρίς τραυματίες, τόσο από πλευράς των εξεγερθέντων, όσο και των δυνάμεων της τάξης. Η Χιλή χρειάζεται ειρήνη, αλλά επίσης να μην ξεχαστούν όλα αυτές τις ανάγκες που γέννησαν ένα τέτοιο κίνημα», έγραψε στα social media ο αρχηγός της Εθνικής Γκάρι Μέδελ.

Οι διεθνείς ποδοσφαιριστές δεν έμειναν βουβοί, άλαλοι θεατές, μιας άβολης (για τους ίδιους) κατάστασης. Εξάλλου, οι περισσότεροι εξ’ αυτών ξεκίνησαν από τα κατώτατα στρώματα, ξεκίνησαν ξυπόλυτοι και νηστικοί πριν φτάσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Στους δρόμους έχουν συγγενείς, φίλους, γνωστούς τους. Δεν γινόταν να μείνουν αμέτοχοι, έξω από αυτό. 

Το ξακουστό «Venceremos» (Θα νικήσουμε) είναι ένα χιλιανό τραγούδι, το οποίο γράφτηκε το 1970 από τον Κλαούντιο Ιτούρα για την προεκλογική εκστρατεία του Σαλβαδόρ Αλιέντε, έγινε ο ύμνος του σοσιαλιστικού κόμματος της Αντιπολίτευσης και σταδιακά μετατράπηκε στον ανεπίσημο εθνικό ύμνο της Χιλής μέχρι το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου του 1973 ο στρατηγός Πινοσέτ «έριξε» τον Αλιέντε και οδήγησε τη Χιλή σε 17 μαύρα χρόνια σκληρής δικτατορίας.

Αίφνης, γίνεται ξανά πιο δημοφιλές από ποτέ στην Χιλή, εξάλλου οι στίχοι του είναι διαχρονικοί. Η Εθνική ποδοσφαίρου της χώρας κατέκτησε δύο συνεχόμενα Κόπα Αμέρικα τα τελευταία χρόνια (2015, 2016) βγάζοντας μία ολόκληρη χώρα στους δρόμους, όμως φαίνεται πως τώρα δίνει έναν αγώνα πολύ πιο δύσκολο, μακριά από τα γήπεδα, που μπορεί να της χαρίσει όχι ένα τρόπαιο, αλλά αιώνια δόξα.

 

Venceremos!
EVENTS