Χορταίνεις να βλέπεις Παναθηναϊκό. Γουστάρεις ποδόσφαιρο. Με την ίδια φιλοσοφία, χωρίς να έχει διάθεση για… ταμπούρι πουθενά, δίχως να ψάχνει τη σκοπιμότητα ακόμη και σε στιγμές που πολλοί θα το περίμεναν.
«Κατεβάστε» ταχύτητα παίζουμε στο Βόλο, μην τρέχετε και κουράζεστε το ματς έχει κριθεί. Δεν χρειάζονται αυτά. Το ποδόσφαιρο έχει λείψει απ’ τους Παναθηναϊκούς, σε συνδυασμό με τέτοια ποιότητα ποδοσφαιριστών. Γιατί είναι διαφορετικό να προσπαθεί να το κάνει ένας παίκτης του 6 κι άλλο ένα παιδί που φτάνει το 8-8,5. Τεράστια διαφορά.
Στο Καζακστάν ήταν περίεργο το παιχνίδι. Η ομάδα έκανε αλλαγές – δεν συνηθίζει μεγάλο rotation ο Νίστρουπ και του έχει βγει σε καλό ως τώρα – δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα από τις συνθήκες που επηρεάζουν κάθε ομάδα. Το δύσκολο ταξίδι κτλ. Μπήκε και έπαιξε έναν αγώνα στη λογική «δεν παίρνουμε… αιχμαλώτους».
Η ποιοτική διαφορά με την Καϊράτ είναι τεράστια, οπότε απ’ τη στιγμή που υπήρχε η σωστή νοοτροπία τα πάντα ήρθαν εύκολα. Εμφατικά και σαρωτικά στον αγωνιστικό χώρο, με ένα σκορ που δεν συνηθίζεται σε ευρωπαϊκά ματς, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.
Αυτό που δεν έκανε με τη Μπόρατς ο Παναθηναϊκός, το έκανε στο Καζακστάν. Το σημαντικό, όμως, είναι η κυριαρχία που έβγαλε και στα δύο αυτά ματς. Δείχνοντας τη μεγάλη του βελτίωση μέσω της δουλειάς, καθώς δεν ήταν πολύ καλύτερες οι ομάδες που αντιμετώπισε στα προκριματικά και χρειάστηκε δύο προκρίσεις σε παράσταση και μία με άγχος.
Σκόραραν τρεις επιθετικοί του, ακόμη κι αν ο ένας για λίγο υποδείχτηκε οφσάιντ. Σκόραρε ο Ταμπόρδα και ο Κάνγκουα. Πέρα απ’ τα 5, σημειώθηκε άλλο ένα που δεν μέτρησε, υπήρχε δοκάρι, χαμένο τετ α τετ, ενώ για ένα ανοιχτό κοντρόλ δεν ήρθε και δεύτερο τετ α τετ.
Το εντυπωσιακό με τον Παναθηναϊκό, είναι πως δεν κάνει 6 ευκαιρίες 5 γκολ, λόγω αποτελεσματικότητας. Βάζει 5 και λες λίγα ήταν. Μοιάζει και είναι εντυπωσιακό, σε επίπεδο ποδοσφαίρου που αποδίδει η ομάδα. Πριν καν μπει ο Νοέμβριος, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε το πόσο νέο είναι αυτό το σύνολο, με νέο προπονητή.
Αν προσθέσουμε και τα προβλήματα με τους τραυματισμούς, τότε ο χρόνος που θα χρειαζόταν να δείξει μια πολύ καλή εικόνα, θεωρητικά έπρεπε να είναι μεγαλύτερος. Η δουλειά και η ικανότητα των παικτών να βγάλουν στο χορτάρι αυτά που θέλει ο προπονητής, έχει επισπεύσει αυτή τη διαδικασία.
Ο Παναθηναϊκός παίζει ωραίο ποδόσφαιρο. Έχει παίκτες αξίας που χαίρεσαι να τους βλέπεις. Έχουν αύρα ηγετική. Αυτό έκανε και στο Αλμάτι, με το εντυπωσιακό να είναι πως έμοιαζε κι εύκολο. Σε ευρωπαϊκό ματς με χειρότερες ομάδες από την Καϊράτ, το να βάλει κάποιος 5 γκολ μοιάζει υπερβολικά δύσκολο. Ειδικά εκτός έδρας.
Η ομάδα «γεννά» και μεγαλώνει την ελπίδα του κόσμου, τον ενθουσιασμό του. Κάτι που θα φανεί και στο Βόλο, όπου το ματς δεν θα είναι εύκολο. Όμως η συσπείρωση θα είναι εκεί, η ομάδα θα αισθανθεί τη στήριξη από χιλιάδες Παναθηναϊκούς και μπορεί να δώσει συνέχεια στο σερί.
Υ.Γ. Αυτά που γίνονται στο μπάσκετ, δεν σοκάρουν κανέναν. Το κωμικό είναι να βλέπει κανείς την προσπάθεια των λασπολόγων να διώξουν από πάνω τους τους λεκέδες. Μόνο που δεν καθαρίζουν με τίποτα. Ελπίζουμε αυτή τη φορά, να μη μείνει τίποτα στη μέση.
Υ.Γ.1: Λούζα και Ντέσερς, τώρα παίρνουν κάποια ματς σερί και βρίσκουν ρυθμό.
Υ.Γ.2: Η διακοπή των τριών εβδομάδων, άλλαξε τα δεδομένα του ντέρμπι όπου ο Παναθηναϊκός όντως δεν ήταν καλός, αλλά ακόμη κι έτσι μπορούσε να πάρει σφυρίγματα που δεν δόθηκαν. Σε κάθε περίπτωση το Τριφύλλι ατύχησε στο μομέντουμ διεξαγωγής του ντέρμπι.
